စာသင္သားဘ၀ ဒုကၡ
ရဟန္း
မျဖစ္မီ ဆင္းရဲေသာ နည္းျဖင့္ ဆြမ္းမခံခဲ့ရေသာ္လည္း ရဟန္းျဖစ္ေသာအခါ ဆရာ၏ အမိန္႔ေတာ္အရ
ပခုကၠဴ မူလစာသင္တုိက္ႀကီး၌ စာသင္ေနရစဥ္ကား
အမွတ္တရ ဒုကၡေလးေတြ မ်ားလွေလ၏၊ ေရာက္၍ မၾကာမီ ကုိယ္ေတာ္တစ္ပါးက “ဆြမ္းဖိတ္ရေအာင္”ဟု
ေခၚသြား၍ ေတာ္ေတာ္ခံ့ညားေသာ အိမ္ႀကီးေရွ႕မွာ ရပ္ေနၾက၏၊ အိမ္ေရွ႕မွာလည္း အိမ္ရွင္မ်ားႏွင့္
အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ရွိေလသည္၊ ထံုးစံအတုိင္း “ဘာအလုိရွိပါတံုးဘုရား”ဟု ေမးလုိက္ေသာ
အခါ ထုိကုိယ္ေတာ္က “ေဟာဒီကုိယ္ေတာ္ေလး မိေ၀းဘေ၀းႏွင့္ စာသင္ခ်င္လြန္းလုိ႔” အစခ်ီေသာ
ဖုန္းေတာင္းယာစကာသံႏွင့္ အင္မတန္ သနားဖြယ္ရာ မဟာက႐ုဏာ ျဖစ္ေလာက္ေသာ အခ်က္ မ်ားကို မိန္႔ႁမြက္ေတာ္မူေလေသာ္
တစ္ခါမွ် ဆြမ္းမဖိတ္ဖူး၍ နား႐ုိင္းေနေသာ မိမိမွာ ရပ္၍ မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ ထုိကုိယ္ေတာ္
ေျပာ၍ မၿပီးခင္ တိတ္တိတ္ကေလး ျပန္ေျပးခဲ့ပါေတာ့သည္။
ထုိကဲ့သုိ႔ ဆြမ္းမဖိတ္လုိသည့္အတြက္ အမ်ားဘံုေလာင္းရာတြင္ ရသမွ်ျဖင့္
မွ်တေနစဥ္ တစ္ရံတစ္ခါ ရဟန္းအမႀကီးမ်ားထံမွ ေငြတင္လုိက္ေသာ္လည္း အဆင္သင့္ ကပိၸယေက်ာင္းသား
မရွိေသာအခါ (ရဟန္းအမႀကီးမ်ားႏွင့္ ထုိဒကာမႀကီးမ်ား၏ ကုိးကြယ္ေနေသာ ၀ိနည္းဓုိရ္ ဆရာေတာ္မ်ား
အထင္ေသးမည္စုိးေသာေၾကာင့္) ျပန္ပုိ႔လုိက္ရေတာ့၏၊ ေက်ာင္းသား ကပိၸယ အဆင္သင့္တဲ့အခါ အပ္ေသာပစၥည္းမ်ားကုိ
သံုးစဲြခြင့္ရ၏၊ သကၤန္း မလံုေလာက္၍ ထုိ၀တၳဳျဖင့္ ခ၀ါသကၤန္းကုိ ကပိၸ (၀ယ္)ရဖူးေသး၏။
အခါတစ္ပါးေသာ္ ဆြမ္းခံ ျပန္အလာတြင္ ဘုန္းရွင္ ကံရွင္ ျဖစ္ေသာ မိတ္ေဆြတစ္ပါးက
သပိတ္ကုိ ဖြင့္ၾကည့္ကာ စားျဖစ္ေလာက္ေအာင္ မရေသာ ဆြမ္းဟင္းကုိ ျမင္၍… “မင္းလုိသာ ဆင္းရဲလွ်င္
ငါေတာ့ စာမသင္ဘူး”ဟု အားေပးရွာေသး၏၊ ရသမွ် ဘံုေလာင္း ဆြမ္းဟင္းေလး ငါးခြက္သည္ နံနက္စာမွ်
မေလာက္ပါ၊ ညေန က်လွ်င္ ဆာမည္စုိး၍ ဆြမ္းသန္႔သန္႔ကုိ ေန႔စာခ်န္ကာ တစ္ရံတစ္ခါ သူမ်ားေပးေသာ
ဟင္းကေလးႏွင့္ စားရ၏၊ တစ္ရံတစ္ခါ ထန္းလ်က္ ျဖင့္ စားရ၏၊ တစ္ရံတစ္ခါေသာ္ ေရႏွင့္ေရာ၍
အလုိက္သင့္ ေမွ်ာခ် ခဲ့ရပါသည္။
တရားကုိသာ သတိရပံု
ထုိမွ်
ကုိယ္ဆင္းရဲပါေသာ္လည္း စိတ္ကား မညႇိဳးငယ္ပါ၊ “ငါသည္ ေရွးေရွး ဘ၀က ပညာဘက္၌ အားတက္သေရာ
ေကာင္းမႈကုိ ျပဳခဲ့ေသာ္လည္း ဒါနဘက္၌ အမွတ္တမဲ့ ေနမိခဲ့ဟန္တူသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ယခုဘ၀၌
ပညာက အက်ိဳးေပး၍ ဒါနအက်ိဳးမွာ ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ငဲ့ငဲ့ ရွိရေပ သည္၊ ဒါနခ်ိဳ႕တဲ့မႈေၾကာင့္ ပညာသင္ရာမွာပင္
ဆြမ္းမျပည့္စံု၍ အားအင္နည္းစြာျဖင့္ သင္ၾကားေနရသည္၊ ေနာင္သံသရာ ပညာအက်ိဳးေပးရာ၀ယ္ ဒါနက်ိဳးလည္း
မညႇိဳးရေအာင္ ယခုဘ၀က သတိ ႀကီးစြာ ႀကိဳးစားရေပလိမ့္မည္”ဟု တရားကုိသာ သတိရခဲ့ပါသည္။
ထုိအခ်ိန္မွာ စစ္ကုိင္းႏွင့္မႏၲေလးကုိ ေမွ်ာ္ၾကည့္လွ်င္ မိဘလည္း
ပစၥည္းမျပည့္စံု၊ ဆရာရင္းလည္း (ထုိစဥ္က) ဘုန္းကံ မရွိရွာ၊ မိမိ စိတ္အလုိအားျဖင့္ မည္သည့္
ပစၥည္းရွင္ကုိမွ် ေလာကြတ္ပ်ဴငွာ သြားလာ ၀င္ထြက္၍ (ပစၥည္းရမႈအတြက္) မဆက္ဆံႏုိင္၊ ယခုေခတ္
ျဖစ္ပံုမွာလည္း မုိးထိေအာင္ ပညာတတ္ေနေစကာမူ သူတုိ႔ႏွင့္ အလြန္းမသင့္သမွ် အေရးစုိက္ၾကေတာ့မည္
မဟုတ္၊ ဤသုိ႔သာ ထင္ျမင္လာပါေတာ့သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ “ပညာသင္ရင္း ေသလွ်င္လည္း ေသေပေစ, မေသလွ်င္လည္း အျပည့္အစံု
တတ္ေပေစ၊ ပညာျပည့္စံုမွ သင့္ေတာ္ သလုိ စီစဥ္ရေတာ့မည္” ဟု ၾကံစည္ကာ “ဤကဲ့သို႔ ဆြမ္းဒုကၡ
ေရာက္ရျခင္းသည္ ပါရမီႏုေသာ ငါ့အတြက္ မထူးဆန္းေခ်၊ ဗုဒၶ ရွင္ေတာ္သည္ပင္ ေတာထြက္ေတာ္မူစက
ဆန္ၾကမ္းထမင္းမ်ားကုိ ျမင္ရ၍ ပ႑၀ေတာင္ေျခမွာ ေခတၱခဏမွ် စဥ္းစားခဲ့ဖူးေသး၏၊ ဗုဒၶျဖစ္ၿပီးေသာအခါ
ေ၀ရၪၨာျပည္မွာ ၀ါတြင္းသံုးလပတ္လံုး မုေယာဆန္ကုိ (ေနာက္ပါ သံဃာေတာ္ငါးရာႏွင့္အတူ) ဘုဥ္းေပးေတာ္မူရ
ေသး၏၊ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ေသာ္မွ သံုးလ ဆင္းရဲေတာ္မူရလွ်င္ ငါလုိလူကား သံုးႏွစ္ သံုးဘ၀
ဆင္းရဲေသာ္လည္း မထူးဆန္းလွ”ဟု တရားႏွင့္ ကာကြယ္ကာ ေအာက္ပါေတးထပ္ကုိ ေရးမိခဲ့ပါသည္။
ေရႊနန္းရွင္ သဗၺညဳသုိ႔, ကပ္၀င္လုခါတြင္၊
နတ္တြင္လူ႕ ပ၀ရာသခင္ေတာင္,
တစ္ခါစဥ္ဆီက၊
ဆြမ္းအတြက္ ပ႑၀ါေပၚမွာ, ၾကံရွာေတာ္မူဖူးခဲ့သဗ်။
ေရွး၀ဋ္ေၾကာင့္ ေနစံရွာ,
ေ၀ရံဇာ ျပည္မ၊
ေႁခရံပါ မၾကည္ျမေအာင္ပ, ထြီစရာ့ေဘာဇဥ္၊
မုေယာဆန္ သံုးေဆာင္ေမြ႕ခဲ့ရ,
ဘုန္းေရာင္ေငြ႕ ေတာက္တဲ့အရွင္။
ထံုးေဆာင္၍ ေႏွာက္မဲ့ယွဥ္ေသာ္,
ေၾကာက္ဖြယ့္အင္ ဘာမရွိပါဘူ႕၊
ပါကဋိ မဟုတ္ၾက လူမွာ, ႏုပ္စြ
သူ ငါ၊…
အစာအတြက္ေၾကာင့္ လွ်ာမထြက္ပါတယ္,
ဘာအတြက္တာ ပူရပါခ်ိမ့္ေလး။ ။
Credit to
