(၃)
ေသာ ဘဂ၀ါ -ထုိေရႊဘုန္းေတာ္သခင္, ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားသည္, ဣတိပိ ဣမိနာစ ကာရေဏန-သံုးပါး
ရွစ္ပါး,၂-မ်ိဳးအားျဖင့္, ေဟာထားပညာ, ဥာဏ္၀ိဇၨာတည္း၊ နိဗၺာနဓာတ္, အျမိဳက္ရပ္သို႔,
ဆုိက္ကပ္ရန္ျဖင့္, အမွန္သင့္သည့္, အက်င့္စရဏ, ဆယ့္ငါး၀ႏွင့္, တကြဥႆံု,
ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း၊ ၀ိဇၨာစရဏ သမၸေႏၷာ-၀ိဇၨာစရဏသမၸႏၷဟူေသာ
ဂုဏ္ေတာ္ၾကီးျဖင့္, အံ့ခ်ီး၍မကုန္, ျဗဟၼာဘံုတုိင္ေအာင္, ပ်ံ႕လွိဳင္ေက်ာ္ၾကား,
ထင္ရွားေတာ္မူပါေပသည္တကား။
ၾကည့္ရူရန္အဓိပၸာယ္
၀ိဇၨာစရဏသမၸႏၷဂုဏ္ေတာ္သည္
"၀ိဇၨာတရား စရဏတရားႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူ၏"ဟူေသာ အနက္ကို ျပ၏။ (၀ိဇၨာ=အသိဥာဏ္
+ စရဏ=အက်င့္ + သမၸႏၷ=ျပည္စံု၏။)
သံုးပါး,
ရွစ္ပါး-ဥာဏ္၀ိဇၨာတည္း။ ။အသိဥာဏ္ပညာဟူေသာ
၀ိဇၨာကို အခ်ိဳ႕ သုတၱန္ေဒသနာေတာ္၌ ၃-ပါး၊ အခ်ိဳ႕ သုတၱန္ေဒသနာေတာ္၌ ၈-ပါးဟု
၂-မ်ိဳးအားျဖင့္ ေဟာထားေတာ္မူေသာေၾကာင့္ "၀ိဇၨာသံုးပါး, ၀ိဇၨာရွစ္ပါး"ဟု
ကြဲေနသည္။
ေဆာင္ - သံုးပါး
၀ိဇၨာ, ပု-ဒိ-အာႏွင့္, ဝိဇၨာရွစ္ရပ္, ၀ိပသ္ေစေတာ့, မေနာမယိဒ္, ဒိႏွင့္ဣဒ္,
ထည့္သိပ္ေရတြက္ေလ။
၀ိဇၨာသံုးပါး
ဗုေဗၺနိ၀ါသာႏုႆတိဥာဏ္။
။ ေရွးေရွးဘ၀၌ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့သမွ်ကို
ျပန္၍ ေအာက္ေမ့ႏုိင္ေသာဥာဏ္။
ဒိဗၺစကၡဳဥာဏ္။
။နတ္မ်က္စိကဲ့သို႔ ေ၀းကြာေသာ အဆင္း,
ေသးငယ္ေသာ အဆင္းကို ျမင္ႏုိင္ေသာဥာဏ္။
အာသ၀ကၡယဥာဏ္။
။ကိေလသာ အာသေ၀ါတုိ႔ကို ကုန္ေစႏုိင္ေသာ
အရဟတၱမဂ္ဥာဏ္။
၀ိဇၨာရွစ္ပါး
၀ိပႆနာဥာဏ္။
။"အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ"ဟု
ရုပ္နာမ္တရားအားလံုးကို သိျမင္ႏုိင္ေသာဥာဏ္။
ေစေတာပရိယဥာဏ္။
။သူတစ္ပါး၏
စိတ္ကိုသိႏုိင္ေသာဥာဏ္။
မေနာမယိဒၶိဥာဏ္။
။မိမိခႏၶာကိုယ္အတြင္း၌ အလားတူ
ကိုယ္တစ္မ်ိဳးကို စိတ္ျဖင့္ ဖန္ဆင္းႏုိင္ေသာဥာဏ္။
ဒိဗၺေသာတဥာဏ္။
။နတ္တုိ႔၏ နားကဲ့သို႔ ေ၀းေသာ အသံ,
ေသးငယ္ေသာ အသံကို ၾကားႏုိင္ေသာဥာဏ္။
ဣဒၶိ၀ိဓဥာဏ္။
။ ေျမလွ်ိဳး မုိးပ်ံ စသည္ျဖင့္
တန္ခိုးအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဖန္ဆင္းႏုိင္ေသာဥာဏ္၊ ေရွ႕ ၃-ပါးတြင္ ဤငါးပါးကိုထည့္လွ်င္
၀ိဇၨာရွစ္ပါးျဖစ္၏။
နိဗၺာနဓာတ္-အက်င့္စရဏ။
။မပ်က္စီးႏုိင္ေသာအရာကို
"အျမိဳက္"ဟု ေခၚ၏။ ထုိအျမိဳက္ႏွင့္တူေသာ နိဗၺာနဓာတ္သို႔
ေရာက္ဖုိ႔ရန္က်င့္ေသာ အက်င့္ကို "စရဏ" ဟုေခၚသည္။
စရဏ ၁၅-ပါး
ေဆာင္ - သဒၶါ သတိ, ဟိရီၾသတၱ,
၀ီရိယႏွင့္၊
သုတပညာ,
ခုႏွစ္ျဖာ, သဒၶမၼာ ဟုျပ။
ထုိသဒၶမၼာ,
ခုႏွစ္ျဖာႏွင့္, ေဘာ ဇာ သီဣန္,
စ်ာန္ေလးၾကိမ္ထား,
ဤဆယ့္ငါး, မွတ္သား စရဏ။
သဒၶါ-"ကုသိုလ္-အကုသိုလ္ကံရွိသည္၊ ထုိကံ၏ ေကာင္းက်ိဳး
မေကာင္းက်ိဳးရွိသည္၊ ရတနာသံုးပါး ရွိသည္၊ ေနာင္ဘ၀ ရွိသည္"ဟု ယံုၾကည္မူ။
သတိ-ကုသိုလ္ေကာင္းမူ ဆုိင္ရာ၌ အမွတ္ရမူ။
ဟိရီ-ေကာင္းမူ ဒုစရုိက္မွ ရွက္မူ။
ၾသတၱပၸ-မေကာင္းမူ ဒုစရုိက္မွ ေၾကာက္လန္႔မူ။
၀ီရိယ-ကုသိုလ္ေကာင္းမူကိစၥ၌ အားထုတ္မူ။
သုတ-အၾကားအျမင္မ်ားမူ။
ပညာ-အရာရာ၌ တတ္သိ လိမၼာမူ။
ဤကား
"သဒၶမၼ"ဟု ေခၚအပ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းတရား ၇-ပါးတည္း၊ (သူေတာ္ဥစၥာ၌ကား
သတိႏွင့္ ၀ီရိယကို ႏူတ္ျပီးလွ်င္ သီလ(သီလေစာင့္မူ)၊ စာဂ(စြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းမူ)ထည့္၍
ေရတြက္ရသည္။)
ေဘာဇေနမတၱညဳတာ။
။စားေသာက္ရာ၌ မိမိႏွင့္ သင့္မသင့္
နူိင္းခ်င့္၍ အတုိင္းအရွည္သိမူ။
ဇာဂရိယာႏုေယာဂ။
။ ႏိုးႏိုးၾကားၾကား အိပ္မူ,
အအိပ္အေနနည္းမူ။
သီလ။
။ဆုိင္ရာသီလကို
ေန႔စဥ္ေစာင့္ထိန္းမူ။
ဣၠုျႏၵိယသံ၀ရ။
။ ေတြ႕ျမင္ ၾကားသိသမွ်၌ ေလာဘ ေဒါသ စသည္
မျဖစ္ေစဘဲ မ်က္စိ နား ႏွာ စေသာ ဣေျႏၵမမ်ားကို ျငိမ္သက္ေအာင္ ေစာင့္စည္းမူ။
ပဌမစ်ာန္,
ဒုတိယစ်ာန္, တတိယစ်ာန္, စတုတၳစ်ာန္, ေပါင္း စရဏ ၁၅-ပါး ျဖစ္၏။
"၀ိဇၨာ"ဟူေသာ
အသိဥာဏ္ရွိေသာ္လည္း "စရဏ"ဟူေသာ အက်င့္မရွိက နိဗၺာန္မရႏုိင္၊
"စရဏ"အက်င့္သာရွိ၍ "၀ိဇၨာ"ဟူသာ အသိဥာဏ္မရွိလွ်င္
လမ္းမွန္မေရာက္ဘဲ အလြဲကိုက်င့္ေနသျဖင့္ ခရီးမတြင္ဘဲရွိမည္၊ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားကား
အထြတ္အထိပ္ျဖစ္ေသာ ၀ိဇၨာ=ဥာဏ္, စရဏ=အက်င့္ႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူပါေပသည္။
တိုက္တြန္းခ်က္
အရာရာ၌
အသိဥာဏ္ျဖင့္ အမွန္ကို က်င့္ၾကံအားထုတ္မွသာ ထေျမာက္ႏုိင္သည္၊ ယခုအခါ၌ကား
အသိဥာဏ္ရွိပါလ်က္ သိသေလာက္ က်င့္ၾကံအားထုတ္မူ "စရဏ" မရွိေသာေၾကာင့္
ေအာက္က်ေနာက္က် ျဖစ္ေနသူေတြ မ်ားလွ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္၏
"၀ိဇၨာစရဏသမၸႏၷ"ဂုဏ္ေတာ္ကို အာရုံျပဳလ်က္ ၾကည္ညိဳျပီးလွ်င္ မိမိသႏၱာန္၌
အသိေရာ အက်င့္ပါ ၂-ျဖာလံုး ျပည့္စံုေအာင္ ၾကိဳးစားသင့္ၾကသတည္း။
ေက်းဇူးရွင္ မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ၏ ပထမက်မ္းစာ
"ရတနာ့ဂုဏ္ရည္" စာအုပ္မွ ျပန္လည္ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပေပးထားသည္။
Credit to http://www.myittaryik.com/2013/12/blog-post_25.html#more
