@font-face { font-family:'MON3 Anonta 1'; src:local('MON3 Anonta 1'),url('http://mmwebfonts.comquas.com/fonts/mon3.ttf'); } body,html,p,code,*,table,td,tr,span,div,a,ul,li,input,textarea{font-family:'MON3 Anonta 1'!important;}
ဤဆိုဒ္သို႔ လာေရာက္ေလ့လာသူမ်ား ႏွင္႔အတူတကြ ၃၁ ဘံုက်င္လည္ၾကကုန္ေသာ ေဝေနမ်ားစြာ သတၱဝါအားလုံး စိတ္ဆင္းရဲျခင္းကင္းပါေစ ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္းကင္းပါေစ ကိုယ္စိတ္ ႏွစ္ျဖစ္ ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ မိမိတို႕၏ ခႏၶာဝန္ကို ေက်ပြန္စြာ႐ြက္ေဆာင္ ႏိုင္ပါေစ ။

Monday, 15 December 2014

ဝဋၬနိႆိတ ဝိဝဋၬနိႆိတ၊ ဒါနေၾကာင့္ ပါရမီျပည့္လြယ္ပံု (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၅၁)


"ဝဋၬနိႆိတ ဝိဝဋၬနိႆိတ"
 
ကုသိုလ္ျပဳစဥ္ လူခ်မ္းသာ နတ္ခ်မ္းသာကို ခံစားလုိ၍ ျပဳေသာ ကုသိုလ္သည္ “၀႗နိႆိတ ကုသိုလ္” မည္၏။ (၀႗ = သံသရာ၀ဋ္ကို + နိႆိတ = မွီေသာ ကုသိုလ္) သံသရာ၀ဋ္မွ ကြ်တ္ဖုိ႔မေမွ်ာ္၊ သံသရာ၀ဋ္အတြင္း၌ ခံစားဖုိ႔သာ ေမွ်ာ္ေသာ ကုသိုလ္ဟု ဆုိလုိသည္။ 

နိဗၺာန္ကို ရည္မွန္းလ်က္ ျပဳအပ္ေသာ ကုသိုလ္သည္ “၀ိ၀႗နိႆိတ ကုသိုလ္” မည္၏။ (၀ိ၀႗ = ၀ဋ္ကင္းရာနိဗၺာန္ + နိႆိတ = မွီေသာ ကုသိုလ္) ဤကုသိုလ္ ၂-မ်ိဳးတြင္ (ဒါနျဖစ္ေစ၊ သီလျဖစ္ေစ) ၀႗နိႆိတ မွန္လွ်င္ သံသရာ၌ ၾကာရွည္ေစ၏။ ၀ိ၀႗နိႆိတ မွန္က သံသရာမွ အျမန္လြတ္ေအာင္ပင္ ရည္ရြယ္ရင္းဆုကို ျပည့္လြယ္ေစ၏။

ဒါနေၾကာင့္ ပါရမီမ်ား ျပည့္လြယ္ပံု

 
ဒါနရွိသူသည္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တို႔၌ ဥစၥာျပည့္စံုၾက၏။ ဥစၥာျပည့္စံုလွ်င္ (ပင္ကို စိတ္ရင္းေကာင္းသူ၊ ၀ိ၀႗နိႆိတဒါန ျပဳခဲ့သူအတြက္) သီလလံုျခံဳ၏။ ဥပုသ္ရက္ရွည္ ေစာင့္ခြင့္ရ၏။ ဥစၥာမရွိလွ်င္ ၀မ္းေရး ပူပန္ရသျဖင့္ အူမ မေတာင့္၍ သီလမေစာင့္ႏုိင္ရုံသာမက ငါးပါးသီလ လံုဖုိ႔ရန္ ခဲယဥ္း၏။ ဒါနရွိမွ သီလ လြယ္ကူသည္။ ပညာရွာေဖြရာ၌လည္း ဒါနရွင္တုိ႔သာလွ်င္ လြယ္ကူစြာ ရွာႏုိင္၏။ 

ဒါနသည္ သံသရာကို ရွည္ေစသလား (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၅၀)


ဒါနအက်ိဳး

ဒါန၏အက်ိဳးကို အထူးခ်ဲ႕ထြင္၍ တန္ဆာဆင္ေနဖြယ္မလုိပါ။ တိရစၦာန္ကေလး တစ္ေကာင္အား ၀၀လင္လင္ရွိေအာင္ ထမင္း တစ္ထပ္ေကြ်းေသာ ဒါနကေလးသည္ပင္ ဘ၀ေပါင္း တစ္ရာတို႔၌ “အာယု၊ ၀ဏၰ၊ သုခ၊ ဗလ၊ ပဋိဘာန (အသက္ရွည္ျခင္း၊ အဆင္းလွျခင္း၊ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း၊ ခြန္အားၾကီးျခင္း၊ ဉာဏ္ပညာၾကီးျခင္း)”ဟူေသာ အက်ိဳး ၅-ပါးကို ရႏုိင္သည္။ တျခားကုသိုလ္ေၾကာင့္ လူနတ္ျဖစ္ျခင္း တူေသာ္လည္း ဒါနရွင္တုိ႔က သာလြန္ ျမင့္ျမတ္ၾကသည္။

ကႆပဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္တုန္းက မိတ္ေဆြရဟန္း ၂-ပါးရွိရာ တစ္ပါးက ဒါနရွင္၊ တစ္ပါးက ဒါနမဲ့ ျဖစ္ခဲ့၏။ ၂-ပါးလံုးပင္ သီလျပည့္စံုသျဖင့္ ငါတုိ႔ ဘုရားလက္ထက္တုိင္ေအာင္ လူ႔ျပည္နတ္ျပည္ က်င္လည္ၾကရာ၀ယ္ ဒါနရွင္ကသာ အထက္တန္းက်ခဲ့၏။ ေနာက္ဆံုးဘ၀၌ ေကာသလမင္း၏ နန္းေတာ္တြင္ ထုိမိတ္ေဆြရင္း ၂-ေဖာ္ ေတြ႕ဆံုျပန္ရာ ဒါနရွင္က မင္းသား၊ ဒါနမဲ့က အထိန္းေတာ္သား ျဖစ္၍ ပုခက္ ၂-လံုးတြင္ ဒါနရွင္က ထီးျဖဴေဆာင္းလ်က္၊ ဒါနမဲ့က သစ္သားပုခက္ကို စီးကာ ထုိကဲ့သို႔ အရည္အခ်င္း ကြာျခားစြာျဖင့္ပင္ ကြ်တ္တမ္း၀င္ၾကေလသည္။

ဥကၠ႒ ၾသမက ႏွင့္ အယုတ္အလတ္အျမတ္ ကုသိုလ္ ခြဲျခားပံု (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၄၉)



ဥကၠ႒ ၾသမကအခြဲ

(ဥကၠ႒ = အျမတ္။ ၾသမက = အညံ့။) ျပခဲ့ျပီးေသာ ဒြိဟတ္၊ တိဟိတ္ ကုသိုလ္စိတ္တို႔၌ ေရွ႕ပုဗၺေစတနာအခုိက္တုန္းကျဖစ္ေစ၊ လွဴျပီးေနာက္ အပရေစတနာအခိုက္မွာျဖစ္ေစ ကုသိုလ္ေစတနာျခံရံေနလွ်င္ (အကုသိုလ္မျဖစ္ဘဲ ကုသုိလ္စိတ္ေတြ ေရွ႕ေနာက္ပါေနလွ်င္) ျမင့္ျမတ္ေသာ ဥကၠ႒ ကုသိုလ္ျဖစ္၏။ မလွဴမီေရွ႕အဖုိ႔ႏွင့္ လွဴျပီးေနာက္အဖို႔ အကုသိုလ္မ်ား ျခံရံေနလွ်င္ ညံ့ဖ်င္းေသာ ၾသမကကုသိုလ္ျဖစ္၏။

ေရွ႕ေနာက္ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ “ျခံရံ”ဟူရာ၌ ထုိကုသိုလ္ႏွင့္ စပ္၍ ပုဗၺေစတနာ အပရေစတနာတုိ႔အခုိက္မွာ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္မႈ၊ အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္မႈကို “ျခံရံသည္”ဟု ဆုိလုိသည္။ ထုိကုသိုလ္ႏွင့္ မစပ္ဘဲ အလြတ္သက္သက္ျဖစ္ေသာ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္တုိ႔ကို “ျခံရံ”ဟု မဆုိရ။  

ဥပမာ - အလွဴေပးခါနီး ေရွ႕အဖို႔၌ ေၾကြးေတာင္းမရ၍ ျမီစားကို တရားစြဲကာ ေဒါသအကုသိုလ္ ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ အလွဴေပးဖုိ႔ ကိစၥ၌ကား စိတ္မပ်က္။ အလွဴေပးျပီးေနာက္ အလွဴကို ၀မ္းေျမာက္၏။ အပရေစတနာ ထက္သန္၏။ သို႔ေသာ္ ထုိအလွဴႏွင့္ မဆုိင္ေသာ ကိစၥ၌ကား ေလာဘ၊ ေဒါသ ျဖစ္ရ၏။ ဤသို႔ အလွဴႏွင့္ မဆုိင္ေသာ အရာ၀ယ္ ျဖစ္သမွ် အကုသိုလ္ကား အလွဴကုသိုလ္ ယုတ္ညံ႕ေအာင္ မေႏွာက္ယွက္ပါ။

ဒြိဟိတ္ တိဟိတ္ ကုသိုလ္ အခြဲ (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၄၈)


ေစတသိက္အခန္း၌ ျပခဲ့ေသာ အေလာဘ၊ အေဒါသ၊ အေမာဟ ၃-ပါးကို ပါဠိလုိ “ေဟတု”၊ ျမန္မာလုိ “ဟိတ္”ဟုေခၚသည္။ ဤေနရာ၌ ေဟတု-သဒၵါသည္ “အေျခအျမစ္”ဟူေသာ အနက္ကိုေဟာ၏။ 

သစ္ပင္၌ ေရေသာက္ျမစ္သည္ သစ္ပင္တစ္ပင္လံုး ခိုင္ျမဲစည္ကား ၾကီးထြားေအာင္ ျပဳသကဲ့သိ႔ ဟိတ္တရားမ်ားလည္း မိမိတုိ႔ႏွင့္ ယွဥ္ဖက္စိတ္ကို ခုိင္ျမဲစည္ကား အက်ိဳးမ်ားေအာင္ ျပဳႏုိင္ၾကေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကုသုိလ္စိတ္ကို ဟိတ္ ၂-ပါးႏွင့္ ယွဥ္ေသာ ဒြိဟိတ္ကုသိုလ္စိတ္၊ ဟိတ္ ၃-ပါးႏွင့္ ယွဥ္ေသာ တိဟိတ္ကုသိုလ္စိတ္ဟု ခြဲျခားမွတ္သားရမည္။

ပုဗၺ မုၪၥ အပရေစတနာ (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၄၇)


ပုဗၺေစတနာ
 
အလွဴတစ္မ်ိဳးကို လွဴဒါန္းရာ၌ ပုဗၺေစတနာ၊ မုဥၥေစတနာ၊ အပရေစတနာဟု ၃-မ်ိဳးရႏုိင္၏။ ထုိတြင္ အလွဴေပးမည္ဟု ၾကံစည္ကာ ထုိအလွဴႏွင့္ဆုိင္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ရွာေဖြစုေဆာင္းေနေသာအခါမွစ၍ မလွဴမီ ေရွ႕အဖုိ႔၌ ျဖစ္သမွ် ကုသိုလ္ ေစတနာေတြသည္ “ပုဗၺေစတနာ”မည္၏။ ထုိသို႔ ပုဗၺေစတနာ နယ္အတြင္း၌ ဤအလွဴဒါနကို အေၾကာင္းျပဳ၍ အလွဴ႕ဒကာ အလွဴ႕ဒကာမ၊ ေက်ာင္းဒကာ၊ ေက်ာင္းအမ စသည္ျဖင့္ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားေစလုိေသာစိတ္၊ ေက်ာ္ေစာလိုေသာစိတ္၊ မိမိလွဴႏုိင္ေၾကာင္း ၾကြားလုိေသာစိတ္မ်ား မျဖစ္ေစရ။ လွဴဖုိ႔ရာ ပစၥည္းစုခိုက္ အိမ္သားအခ်င္းခ်င္း အလွဴႏွင့္စပ္၍ မေက်နပ္ ေဒါသ မာန စေသာ အကုသိုလ္မ်ား၊ အလွဴကို လွဴမည္ဟု ၾကံခဲ့ျပီးမွ တစ္စံုတစ္ခုအတြက္ စိတ္ပ်က္ျပီး တြန္႕ဆုတ္ေသာ မလွဴလုိေသာ စိတ္မ်ား မျဖစ္ေစရ။ ထုိသို႔ မျဖစ္ေစဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းေျမာက္စြာ အရာရာေက်နပ္လ်က္ လွဴဖြယ္ အရပ္ရပ္တုိ႔ကို စီမံႏုိင္လွ်င္ “ပုဗၺေစတနာေတြ အလြန္စင္ၾကယ္စြာ ျဖစ္ေနျပီ”ဟု မွတ္ပါ။

ဒါန ၂-မ်ိဳးအက်ိဳးေပးကြာပံု (ကိုယ့္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၄၆)


၁-ပါး၊ ၂-ပါး၊ ၃-ပါးစေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို သီးျျခားေရြးခ်ယ္၍ လွဴေသာ အလွဴမွန္လွ်င္ အလွဴခံက တစ္ေထာင္မက မ်ားေသာ္လည္း ပုဂၢိဳလ္ကုိ ရည္စူးေသာေၾကာင့္ ပုဂၢလိကဒါနခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္။ ထုိပုဂၢလိကဒါန၌ ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶါမွတစ္ပါး အျခားေသာ ပုဂၢလိက ဒါနထက္ သံဃိကဒါနက အက်ိဳးေပး သာသည္ဟု က်မ္းဂန္၌ဆုိ၏။ သေဘာယုတၱိကို စဥ္းစားလွ်င္လည္း သံဃိကဒါနလွဴရာ၌ ရဟႏၱာအရွင္တုိ႔လည္း ထုိသံဃာအဖြဲ႕အစည္းတြင္ ပါ၀င္၏။ ပုဂၢလိက ဒါနျပဳရာ၌ကား ထုိကဲ့သို႔ ရဟႏၱာပါခ်င္မွပါမည္။ ပါေစကာမူ သံဃိကဒါနေလာက္ မမ်ားႏိုင္ေပ။ သံဃိက ဒါနလွဴရာ၌ အက်င့္အေကာင္းဆံုး ပုဂၢိဳလ္ကိုလည္း လွဴရာေရာက္၏။ ပုဂၢလိက ဒါနကား အေတာ္ေရြးခ်ယ္တတ္မွသာ သင့္တင့္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို ရႏုိင္စရာရွိ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘယ္အခါမဆုိ ပုဂၢလိကဒါနထက္ သံဃိကဒါနက အက်ိဳးေပးသာလြန္သည္ဟူေသာ စကားသည္ ေကာင္းစြာ ယုတၱိရွိပါေပတည္း။

အလွဴခံပုဂၢိဳလ္လုိက္၍ အက်ိဳးေပးကြာျခားပံု (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ-၄၅)


“အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္သည္ လယ္ယာေျမႏွင့္တူ၏”ဟု ဆုိခဲ့ျပီ။ သို႔ျဖစ္၍ လယ္ေျမသည္ ပထမတန္း ဒုတိယတန္း တတိယတန္း ရွိသကဲ့သို႔ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ဟူေသာ လယ္မ်ားသည္ အတန္းအစား အမ်ိဳးမ်ဳိးရွိ၏။ လယ္ယာတုိ႔၌ ျမက္စေသာ အေႏွာင့္အယွက္မရွိေလ အပင္သန္ေလ ျဖစ္သကဲ့သို႔ ထုိ႔အတူ အလွဴခံရာ၌လည္း ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟနည္းေလ လွဴရသူမွာ အက်ိဳးမ်ားေလျဖစ္၏။ လယ္ယာတုိ႔၌ ႏြားေခ်းစေသာ ေျမၾသဇာမ်ား၍ ေရအဆင္သင့္ေလ ေကာက္ပင္သန္ေလ ျဖစ္သကဲ့သို႔ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္မ်ား၌လည္း သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာၾကီးေလ လွဴရသူ၌ အက်ဳိးမ်ားေလ ျဖစ္၏။
သံဃိကဒါန

ပါဠိလုိ “သံဃ”၊ ျမန္မာလုိ အေပါင္းအဖြဲ႕ကို “သံဃာ”ဟု ေခၚ၏။ ထုိသံဃာ့အဖြဲ႕အစည္းကို ရည္မွန္း၍ လွဴဒါန္းအပ္ေသာ ဒါနသည္ သံဃိကဒါနမည္၏။ အသင္းတစ္သင္း၌ ေငြ ၁-က်ပ္ေလာက္ ထည့္၀င္လွ်င္ ထိုေငြ ၁-က်ပ္သည္ အသင္း၀င္အားလံုး (သူေ႒း ဆင္းရဲသားမက်န္) သက္ဆုိင္သကဲ့သို႔ ဆြမ္းတစ္အုပ္ျဖစ္ေစ၊ သကၤန္းတစ္ထည္ျဖစ္ေစ သာသနာေတာ္၌ ရွိသမွ် သံဃာ့အဖြဲ႕အစည္းကို ရည္မွန္း၍ လွဴဒါန္းလွ်င္ တစ္သာသနာလံုး (ရဟႏၱာႏွင့္ ေအာက္တန္းစား ပုထုဇဥ္မက်န္) သက္ဆုိင္၏။ ထုိသံဃာအားလံုးကို ရည္မွန္း၍ လွဴဒါန္းေသာ ပစၥည္းကို တစ္ကမၻာလံုးရွိ သံဃာေတာ္မ်ားအား လိုက္၍ ေ၀ငွေနဖြယ္မလုိ။ ထိုအသင္း၌ ထည့္၀င္ေသာ ေငြ ၁-က်ပ္ကို အသင္း၀င္သူ မည္သူမဆုိ သံုးခြင့္ရသကဲ့သို႔ သံဃိက ပစၥည္းကိုလည္း ေတြ႕ၾကံဳေနေသာ သံဃာက ေ၀ငွ၍ သံုးစြဲစားေသာက္ ႏုိင္ၾကပါသည္။

Wednesday, 10 December 2014

ရွင္သီ၀လိ (ေထရုပၸတၱိ)


ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားက ရွင္သီ၀လိကို ကိုးကြယ္ပူေဇာ္လွ်င္ အေရာင္းအ၀ယ္ ေကာင္းသည္။ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားသည္ဟု ယံုၾကည္ရင္းစြဲ ရွိၾကသည္။ ယင္းသို႔ယံုၾကည္သည့္အေလ်ာက္ ရွင္သီ၀လိပံုေတာ္ကို ထုလုပ္ကိုးကြယ္၍ အေဆာင္ေကာင္းအျဖစ္ သြားေလရာသို႔ ယူေဆာင္သြားၾကသည္။ ရွင္သီ၀လိဆိုသည္မွာ လာဘ္လာဘ ဖြံ႔ျဖိဳးေသာ ရဟႏၲာတပါးျဖစ္ေၾကာင္းကိုမူ အားလံုးက သိထားၾက၏။ ရွင္သီ၀လိႏွင့္ပတ္သက္၍ ေတာင္းခဲ့ေသာ ဆု၊ ျပဳခဲ့ေသာ ကုသိုလ္၊ က်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ အျပစ္၊ စံစားရေသာ အက်ိဳးေပး၊ ခံစားရေသာ ဒဏ္ခ်က္မ်ားကိုလည္း အျပည့္အစံု ေလ့လာမွတ္သားဖို႔ ေကာင္းေပသည္။

( ေတာင္းခဲ့ေသာ ဆု)
ရွင္သီ၀လိ အေလာင္းေတာ္သည္ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္၌ လာဘ္လာဘအရာ၌ ဧတဒဂ္ဘြဲ႔ ေပးခဲ့ရေသာ ရဟန္းတပါးကို အားက်ျပီး ထိုဧတဒဂ္မ်ိဳး ရလိုေၾကာင္း ပဒုမုတၱရဘုရားထံ ဆုေတာင္း၍ ပါရမီကို စတင္ျဖည့္ခဲ့ေလသည္။

ဘုရားအေနကဇာတင္


ဘုရားအေနကဇာတင္

နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

အေနကဇာတင္ ဂါထာ

(က) အေနကဇာတိ သံသာရံ၊ သႏၶာ၀ိႆံ အနိဗိၺႆံ။

(အေနကဇာတိ သံသာရံ၊ သန္ဓာ၀ိတ္သံ အနိတ္ဗိသံ)
ဂဟကာရံ ဂေ၀သေႏၱာ၊ ဒုကၡဇာတိ ပုနပၸဳနံ။
(ဂဟကာရံ ဂေ၀သန္ေတာ၊ ဒုတ္ခါ ဇာတိ ပုနပ္ပုနံ။)

(ခ) ဂဟကာရက ဒိေ႒ာ သိ၊ နပု ုေဂဟံ န ကာဟသိ
(ဂဟကာရက ဒိတ္ေထာသိ၊ နပ ုေဂဟံ န ကာဟသိ။)
သဗၺာ ေတ ဖာသုကာ ဘဂၢါ၊ ဂဟကူဋံ ၀ိသခၤတံ။
(သတ္ဗာေတ ဖာသုကာ ဘက္ဂါ၊ ဂဟကူတံ ၀ိသင္ခတံ။)
၀ိသခၤါရ ဂတံ စိတၱံ၊ တဏွာနံ ခယ မဇၥ်ဂါ။
(၀ိသင္ခါရ ဂတံ စိတ္တံ၊ တန္ႏွာနံ ခယ မဇ္ဇဂါ။)

ပဌာန္း ေဒသနာေတာ္ မွ သိမွတ္ဖြယ္ရာမ်ား

ပ႒ာန္းကို ေျပာမယ္ဆိုရင္ အဘိဓမၼာ (၇)က်မ္းလံုးကိုလဲ နည္းနည္းစိစစ္ရမယ္ ၊ သတၱ သတၱာယ (၇) ခုကိုလဲ နည္းနည္းေတာ႔ ေရးဥိးမွ ေကာင္းမယ္ ။
ပ႒ာန္းကို စျပီးဆင္ျခင္တဲ႔ သမိုင္းေလးရယ္ ၊ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ႔ ျဖစ္စဥ္ေလးေတြရယ္ ပါ သိရေတာ႔ ပိုေကာင္းပါမယ္။ ျမတ္စြာဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခု၊ ကဆုန္လျပည့္ေန႔၌ သဗၺညဳ ျမတ္စြာဘုရား အျဖစ္ ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ -
(က) ပလႅကၤသတၱာဟ ။ ။ ဘုရားျဖစ္တဲ႔ ေနရာ (ပလႅင္)ထက္မွာပဲ ကဆုန္လျပည္႔ေက်ာ္ ( ၁ ) ရက္ေန႔မွ (၇) ရက္ေန႔အထိ မလႈပ္မရွား ဆက္ျပီး သီတင္းသံုးေတာ္မူပါတယ္ ။ ပထမေန႔ ၊ ေန႔အခါမွာ ဖလသမာပတ္ ၀င္စားျပီး ေနပါတယ္ ။ညအခါမွာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ တရားေတာ္ၾကီးကို အႏုလံု ၊ ပဋိလံု သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေတာ္မူပါတယ္။ ” ယဒါဟေ၀ …” စေသာ ဥဒါန္း(၃) ဂါထာကို အသံမထြက္ဘဲ စိတ္ထဲမွ က်ဴးရင္႔ေတာ္မူပါတယ္။ (သတၱာဟ-၇-ရက္ )
(ခ) အနိမိသ သတၱာဟ။ ။ ေဗာဓိပင္ရဲ.အနီး အေရွ.ေျမာက္ ယြန္းယြန္း ၁၄-လံအကြာ ေနရာမွာ ကဆုန္လျပည္႔ေက်ာ္ (၈) ရက္ေန႔မွ (၁၄) ရက္ေန႔အထိ ၇-ရက္ ထပ္မံသီတင္းသံုးေတာ္မူပါတယ္ ။ ” ငါသည္ ပါရမီမ်ားျဖည္႔ခဲ႔ေသာေၾကာင္႕ ဤပလႅင္ထက္မွာ မာရ္ (၅)ပါးကိုေအာင္ျမင္ျပီး ဘုရားျဖစ္ခဲ႔ျပီ တကား ” ဟုဆင္ျခင္ကာ ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔မတ္မတ္ ရပ္ေနေတာ္မူကာ အပရာဇိတ ပလႅင္ကို မမွိတ္ေသာ မ်က္စိျဖင္႔ (၇)ရက္လံုးၾကည္႔ရႈ၀မ္း ေျမာက္ေနေတာ္မူသည္ ။[ အ = မ ၊ နိမိသ = မ်က္စိမွိတ္သည္ , အနိမိသ = မ်က္စိမမွိတ္ဘဲ ]

ဘုရားဖူးရင္း ငိုရသည္


သို႔ေသာ္ ၾကည္ႏူးရသည့္အခါထက္ စိတ္ထိခိုက္ရသည့္အခါက ပိုမ်ားပါသည္။ တစ္ခုေသာ တစ္ေထာင္ဘုရားမ်ားကို ဖူးေမွ်ာ္ၾကည့္ရာ ဘုရားရုပ္ပြားဟူ၍ပင္ မသိႏုိင္ေတာ့။ ဘာရုပ္ေတြပါလိမ့္ဟု ေတြးေတာယူရသည္အထိ ပံုေတြကပ်က္စီးေနသည္။ အမုိးအကာ မပါသျဖင့္ မိုးရြာေတာ့စို၊ ေနပူေတာ့ေျခာက္ႏွင့္ ရုပ္ပြားမ်ားမွာ မဲေျခာက္ျပီး ပ်က္စီးေနသည္။


ဘုရားတည္ဖုိ႔အတြက္ အလွဴရွင္ရွာရန္ လြယ္ကူေသာ္လည္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖုိ႔ အလွဴရွင္ရွာရန္ကား မလြယ္ကူေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ေထာင္ရုပ္ပြါးမ်ားကို ေတာထဲတြင္ ဒီအတုိင္း ပစ္ထားရာ ျမက္ပင္မ်ား၊ ခ်ံဳပုတ္မ်ားက ရုပ္ပြားမ်ားကို ဖံုးလႊမ္းေနေပသည္။ တစ္ေထာင္ရုပ္ပြားမ်ား ခႏီၱပါရမီကို ျဖည့္ဆည္းရင္း ခ်ံဳပုတ္ေတြေအာက္တြင္ စံေနၾကရရွာသည္။ ေနာက္ငါးႏွစ္ခန္႔ၾကာလွ်င္ ထုိရုပ္ပြားမ်ား အားလံုးပ်က္စီးျပီး ေျမၾကီးျဖစ္ရေပေတာ့မည္။ ရဟန္းမုိ႔ မ်က္ရည္မက်ေသာ္လည္း ႏွလံုးသားထဲမွာကား ငိုမိေနပါျပီ။

"ေလာကမွာေငြ(သုိ႔) အမ်ဳိး ဘာသာ သာသနာကာကြယ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္"



ေငြဆုိတဲ့ အရာကုိ လူေတြအားလုံးက ဒုတိယဘုရားသခင္လုိ႔ သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။ ေငြရွိရင္
ဘာမဆုိျဖစ္နုိင္တယ္။ လုပ္သမ်ွတင့္တယ္တယ္။ ေငြနဲ႔ျပီးေျမာက္လုိ႔ရတဲ့ အရာေတြ ေလာကၾကီးမွာ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရရင္ ေငြဟာ မ်က္ႏွာပြင့္ေဆး၊ ခ်စ္ေဆးတစ္မ်ဳိးဆုိရင္လည္း မွားမယ္မထင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ လူမ်ဳိးျခား ဘာသာျခားေတြဟာ မ်က္ႏွာပြင့္ေဆး၊ ခ်စ္ေဆးတစ္မ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ေငြကုိမရ-ရေအာင္ ရွာေဖြစုေဆာင္းၾကပါတယ္။ ေငြေၾကးဥစၥာျပည့္စုံလာတဲ့ အခါမွာလည္း ရွာေဖြစုေဆာင္းမႈ ဝီရိယက ရပ္တန္႔မေနဘဲ ဆထက္ၾကီးပြားတုိးတက္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။
ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ဳိးတုိင္း အားက်အတုယူသင့္တဲ့နည္းလမ္းပဲျဖစ္ပါ တယ္။ ေငြေၾကးခ်မ္းသာၾကြယ္ဝေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ကိစၥဟာ ကုိယ့္ဘဝၾကီးပြား တုိးတက္ေရးအတြက္ သာမက ျမန္မာလူမ်ဳိးနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ မကြယ္ေပ်ာက္ေအာင္ ကာကြယ္တဲ့ ေနရာမွာလည္း အထူးအေရးၾကီးတဲ့ အခန္းက႑က ပါဝင္ေနတယ္ဆုိတာကုိလည္း သေဘာေပါက္ထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ 
 

ဝိဝ႗နိႆိတ ဆုေတာင္း - မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး


ဣဒံ ေမ ပုညံ အာသဝကၡယာဝဟံ ေဟာတု။

ေမ-အကၽြႏု္ပ္၏၊ ဣဒံ ပုညံ-ဤေကာင္းမႈသည္၊ အာသဝကၡယာဝဟံ-အာသေဝါတရားတို႔၏ ကုန္ရာျဖစ္ေသာ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို ႐ြက္ေဆာင္သည္၊ (အာဝဟံ-႐ြက္ေဆာင္သည္၊ ‘ဝဟ’ဆိုတာ ေဆာင္တာ၊ ေဆာင္တယ္ဆိုတာက ဒီကေနၿပီး ဟိုေဆာင္သြားတာလည္း ရွိတယ္၊ ‘အာဝဟ’ဆိုတာက ဟိုက ေဆာင္လာတဲ့ အဓိပၸာယ္)၊ အာသဝကၡယာဝဟံ-အာသေဝါတရားေလးပါးတို႔၏ ကုန္ရာ ကုန္ေၾကာင္းျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္ကို ႐ြက္ေဆာင္သည္၊ ေဟာတု-ျဖစ္ပါေစသတည္း။

ဒီအဆိုကလည္း မွန္မွန္ကန္ကန္ ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ အင္မတန္ ရွားတယ္။
ဒီက နားေထာင္ၾကည့္ေနတယ္။
ဒီလုိပါပဲ၊ တခ်ိဳ႕ ဆရာႀကီး သမားႀကီးျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း ‘အာသဝကၡယံ ဝဟံေဟာတု’လို႔ ‘ဝဟံ-ဝဟေႏၲာ-႐ြက္ေဆာင္သည္’ ဘာညာနဲ႔ အနက္ေဆာင္ေပးလိုက္ေသးတယ္။
ဒါေတြက မဟုတ္တဲ့ ဟာေတြပဲ။

‘အာသဝကၡယာဝဟံ’ အာသဝကၡယ နဲ႔ အာဝဟ ကို သမာသ္ပုဒ္တြဲထားတယ္။

ပ႒ာန္း အမႊန္း

( ပ႒ာန္း အမႊန္း )

နီလာ နီလာ နိစၧရႏၲိ ၊ ပီတာ ပီတာ စ ရံသိေယာ ။
ေလာဟိတာ ေလာဟိတာ စာဘာ ၊ ၾသဒါေတာဒါတရံသိေယာ ။

တမွာ တမွာ စ မဥၨိ႒ာ ၊ ပဘာသႏၲိ ပဘႆရာ ။
ဧ၀ံ ဆဗၺဏၰရံသီ ေသာ ၊ ဌာတု ေမ ဘဂ၀ါ သိေရ ။

ပ႒ာနံ-နက္နဲထူးဆန္း ပ႒ာန္းက်မ္းကို။ သမၼသႏၲႆ-အႏုလံု ပဋိလံု အစုန္အဆန္ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္၏။
နီလာ-ဆံေတာ္ မုတ္ဆိတ္ေတာ္ မ်က္၀န္းေတာ္တခို စိမ္းညိဳေသာအရပ္ဌာနမွ။
နီလာ-ၾကာညိဳ ခြါညိဳ, ရတနာအညိဳကဲ့သို႔ စိမ္းတစိုစို ျမသားလိုျဖင့္ ညိဳေမွာင္ေသာ ေရာင္ျခည္ေတာ္တို႔သည္။
နိစၧရႏၲိ-ေန-အေထာင္, လ-အေထာင္, ျဗဟၼာနတ္အေရာင္ ရတနာန၀ရတ္ အေရာင္တို႔ကို ထိပ္ေခါင္က လႊမ္းမိုး၍ ျဖိဳးျဖိဳးၾကြယ္ၾကြယ္ အံ့ၾသဘြယ္လွ်င္ အဆန္းတၾကယ္ ကြန္႔ျမဴးေတာ္မူၾကေလကုန္၏။

အလိုေတာ္ျပည့္ဘုရားရွိခိုး ႏွင့္ ဆြမ္းကပ္နည္း




၁။ ေရွးဦးစြာ သစ္သီး (၉) မ်ဳိး၊ ပန္း (၉) မ်ဳိး၊ ေရခ်မ္း (၉) ခြက္၊ ဆြမ္း (၉) ခြက္၊ ဆီမီး (၉) တိုင္၊ ညႇိထြန္းၿပီး လွဴဒါန္းရပါမည္။

(မွတ္ခ်က္။ ။သစ္သီး (၉) မ်ဳိး လွဴးဒါန္းရာ၌ သံပုရာသီး၊ စပ်စ္သီး၊ ေရွာက္သီး၊ မာလကာသီး၊ ဟင္းခ်က္စားရေသာသီးမ်ဳိးစုံ မပါေစရ။)

၂။ ပန္း (၉) မ်ဳိး၌ အရြက္ပန္းကို ပယ္၍ သေျပၫြန္႔မွအစ အကုန္ လွဴဒါန္းႏိုင္သည္။

၃။ ဆြမ္း၊ သစ္သီး၊ ပန္း၊ ေရခ်မ္း၊ ဆီမီး ျပည့္စုံေအာင္ လွဴဒါန္းၿပီးသည့္ေနာက္ ေဖာ္ျပပါ ဘုရားရွိခိုးကို အစီအစဥ္အတိုင္း မလြဲမမွားရေအာင္ ရွိခိုးရပါမည္။

အလိုေတာ္ျပည့္ဘုရားရွိခိုး



အလိုေတာ္ျပည့္မဟာဗုေဒၶါ၊

လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ခုနစ္ေန႔ ဗုဒၶ၀င္ဘုရား႐ွိခိုးႏွင့္ ဆုေတာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး



၁။       သံုးလူ႕႐ွင္ပင္၊ ကၽြန္႔ထိပ္တင္။  ။ေသာင္းခြင္စၾက၀ဠာ၊ နတ္ ျဗဟၼာတို႔၊ ညီညာ႐ံုးစု၊
ေတာင္းပန္မႈေၾကာင့္ ရတုနဂို၊ ႐ႊန္း႐ႊန္း စိုသည္၊ ၀ါဆိုလျပည့္၊ ႂကြက္မင္းေန႔၀ယ္၊ ခ်မ္းေျမ႕ၾကည္ျဖဴ၊ သေႏၶယူသည္။      ။ နတ္လူၿငိမ္းဘို႔ ကိန္းပါကို။   

  ၂။    သေႏၶယူခါ၊ ဆယ္လၾကာေသာ္၊ မဟာသကၠရာဇ္၊ ေျခာက္ဆဲ့ ႐ွစ္ၾကံဳ၊ ကဆုန္လျပည့္၊

ေသာၾကာေန႔၀ယ္၊ ခ်မ္းေျမ႕စံုစီ၊ လုမၺိနီ၌၊ မဟီ လႈိက္ဆူ၊ ဘြားေတာ္မူသည္။   ။ နတ္လူေအာင္ၿမိဳ႕ လမ္းပါကို။
 

၃။    ဖြားျမင္ေျမာက္ေသာ္၊ ဆဲ့ေျခာက္ႏွစ္႐ြယ္၊ ပ်ဳိႏုနယ္၌၊ သံုးသြယ္ ေ႐ႊနန္း၊ သိမ္းျမန္းၿပီးလစ္၊
ဆဲ့သံုးႏွစ္လွ်င္၊ ဘုန္းသစ္လွ်ံလူ၊ စံေတာ္မူ၍၊ ႐ြယ္မူႏုၿဖိဳး၊ ႏွစ္ဆဲ့ကိုး၀ယ္၊ ေလးမ်ဳိးနိမိတ္၊
နတ္ျပဟိတ္ေၾကာင့္၊ ေ႐ႊစိတ္ျငင္ၿငိဳ၊ သံေ၀ပိုက၊ ၀ါဆိုလျပည့္၊ က်ားမင္း ေန႔၀ယ္၊ ခ်မ္းေျမ႕ရဂံု၊ ေတာရပ္လႈံသည္။   ။ စံုၿမိဳင္ပင္ရိပ္ ခမ္းမွာကို။
၄။    ေတာရပ္ၿမိဳင္ေပၚ၊ ေျခာက္ႏွစ္ေပ်ာ္၍၊ ခါေတာ္တဖံု၊ ပြင့္ခ်ိန္ ႀကံဳက၊ ကဆုန္လျပည့္၊
ဆင္မင္းေန႔၀ယ္၊ ေျမ႕ပရေမ၊ ပလ’င္ေဘြထက္၊ ေ႐ႊေညာင္ေတာ္ႀကီး၊ ဗိတာန္ထီးႏွင့္၊ မၿငီးၾကည္ျဖဴ၊ ေနေတာ္မူလ်က္၊ ရန္ျမဴခပင္း၊ အမိုက္သင္းကို၊ အ႐ွင္းပယ္ေဖ်ာက္၊ အလင္းေပါက္က၊ ထြန္းေတာက္ဘုန္းေတာ္၊ ေသာင္းလံုးေက်ာ္သည္။    ။ သံုးေဘာ္လူတို႔ ျငမ္းပါကို။ 

၂၄-ပစၥည္း စည္းခ်ဂါထာ


အႏၲရယ္ကင္း ၂၄-ပစၥည္း စည္းခ်နည္းကို ယုံႀကည္စြာ ျပဳလုပ္လိုသူမ်ားအတြက္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
တနဂၤေႏြေန႔ စည္းခ်လိုလွ်င္ အေရွ႔ေျမာက္ေထာင့္ တနဂၤေႏြေထာင့္မွ စရြတ္ပါ၊ အေရွ႔ေျမာက္ေထာင့္ကို လက္ညႇိဳးထိုး၍၄င္း, စိတ္မွ မွန္း၍၄င္း ေဟတုပစၥေယာ, အာရမၼဏပစၥေယာ, အဓိပတိပစၥေယာ- ဟု ပစၥည္းသံုးခု ရြတ္ပါ။

ထိုမွ တနလၤာေထာင့္ အေရွ႔အရပ္တြင္ အနႏၲရပစၥေယာ, သမနႏၲရပစၥေယာ, သဟဇာတပစၥေယာ,ဟု သံုးခုရြတ္ပါ။

ဤသို႔ျဖင့္ အေရွ႔ေတာင္ေထာင့္ အဂၤါေထာင့္တြင္ သံုးခု။
ေတာင္ဘက္ ဗုဒၶဟူးေထာင့္တြင္ သံုးခု။
အေနာက္ေတာင္ေထာင့္ စေနေထာင့္တြင္ သံုးခု။
အေနာက္ဘက္ ႀကာသပေတးေထာင့္တြင္ သံုးခု။
အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္ ရာဟုေထာင့္တြင္ သံုးခု။
ေျမာက္ဘက္ ေသာႀကာေထာင့္တြင္ သံုးခု။

၃၈-ျဖာ မဂၤလာ




( မဂၤလာ တရားေတာင္း )
ဗဟူေ၀ဒါ မႏုႆာ စ၊ မဂၤလာနိ အစိႏၲယံု။
အာကခၤမာနာ ေသာတၳာနံ၊ ျဗဴဟိ မဂၤလ မုတၱမံ။
ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ မ်ားစြာကုန္ေသာ နတ္ႏွင့္လူတို႔သည္ စင္ၾကယ္ေသာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို လိုခ်င္ေတာင့္တကုန္၍ မဂၤလာတရားေတာ္ကို ၁၂-ႏွစ္ၾကာမွ် ၾကံစည္ေတြးေတာ ပါေသာ္လည္း မသိႏိုင္ၾကပါကုန္။ ထိုမဂၤလာတရားကို ရွင္းလင္းေဟာၾကား ေပးသနားေတာ္မူပါဘုရား။

( ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး မဂၤလာ ၃-ပါး )
အေသ၀နာ စ ဗာလာနံ၊ ပ႑ိတာနဥၥ ေသ၀နံ။
ပူဇာ စ ပူဇေနယ်ာနံ၊ ဧတံ မဂၤလ မုတၱမံ
၁။ လူမိုက္ကို မမွီ၀ဲ မေပါင္းသင္းျခင္း။
၂။ ပညာရွိကို မွီ၀ဲဆည္းကပ္ ေပါင္းသင္းျခင္း။
၃။ ပူေဇာ္ထိုက္သူကို ပူေဇာ္ျခင္း။
ဤသံုးပါးသည္ တိုးတက္ႀကီးပြား ခ်မ္းသာမ်ားေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာေၾကာင့္ မဂၤလာမည္၏။

(လကၤာ)

သမၺဳေဒၶအက်ိဳး ႏွင့္ တန္ခိုးအနႏၲ

သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားခဲ့ေသာ ဂါထာမဟုတ္ပါ။
သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ျမတ္သည္ ပိဋကတ္သံုးပံုတြင္ ပါဝင္ေသာ ဂါထာလည္း မဟုတ္ပါ။
သမၺဳေဒၶဂါထာကို မည္သူက စတင္ဖြဲ႔ႏြဲ႔ သီကံုးခဲ့သည္ကိုလည္း မသိရပါ။
သို႔ေသာ္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ သာသနာအလင္းေရာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံဝယ္ စတင္ျဖန္႔က်က္သည့္ သထံုေခတ္မွ စတင္ေပၚေပါက္လာသည္ဟုသာ ရဟန္းပညာရွိ၊ လူပညာရွိမ်ားက ခန္႔မွန္းခဲ့ၾကသည္။

ထိုသထံုေခတ္ သာသနာေတာ္ လင္းေရာင္ျခည္ စတင္ထြန္းလင္းသည့္ေခတ္မွသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတဝန္းသို႔ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ျမတ္ႀကီး ပ်ံ႔ႏွံ႔ခဲ့ပါသည္။
ဤသို႔ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ျမတ္ႀကီး ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားျခင္းမွာ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ျမတ္သည္ ရိုးရိုးကုသိုလ္ရေအာင္ ဘုရားရွိခိုးအျဖစ္သာမက ယခုမ်က္ေမွာက္ဘဝ၌ ေတြ႔ႀကံဳရင္ဆိုင္ရမည့္ ေဘးဆိုးအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အႏၲရာယ္ဆိုး အဖံုဖံုတို႔မွ လက္ေတြ႔ မ်က္ေတြ႔ ပြဲေတြ႔ အႏၲရာယ္ကင္းၾကသည္ကို ေတြ႔ႀကံဳခံစားၾကရသျဖင့္ နာမည္ႀကီးျပီး ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကျခင္း၊ ရြတ္ဖတ္သရဇၩာယ္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တို႔ အေလးအျမတ္ထားသည့္ သရဏဂံုျမတ္သံုးပါးကို အျမဲမျပတ္ ႏွလံုးသြင္းျခင္း၊ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ျခင္းကဲ့သို႔ပင္ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားကို ရရွိႏိုင္သည္။
အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ ျမတ္ဘုရားကို ပို၍အားထားၾကည္ညိဳ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ျခင္းႏွင့္ ျမတ္တရားႏွင့္ ျမတ္သံဃာအေပါင္းကိုလည္း ယံုၾကည္အားထားကာ ၾကည္ညိဳကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ေသာ ဂါထာေတာ္ႀကီးအျဖစ္ ေတြ႔ရွိရပါသည္။



ထို႔ေၾကာင့္ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ႀကီးကို ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ျခင္းသည္ သရဏဂံုသံုးပါးကို ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ျခင္းကဲ့သို႔ အသြင္သ႑ာန္ျခင္း တူညီေနပါသည္။
သို႔ေသာ္ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ ထူးျခားခ်က္မွာ အႏႈိင္းမဲ့ျမတ္ဗုဒၶ တဆူတည္းကို ပူေဇာ္ထားျခင္းမဟုတ္၊၊ ငါးသိန္းတေသာင္းႏွစ္ေထာင္ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူကုန္ေသာ ပြင့္ေလကုန္ျပီးသည့္ ျမတ္ဗုဒၶအေပါင္းကို ပူေဇာ္ထားေသာ ဂါထာ (ဝါ) ဘုရားရွိခိုးႀကီး ျဖစ္သည္။

ထို႔အျပင္ ထိုအႏႈိင္းမဲ့ဘုရားရွင္မ်ား ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည့္ တရားေတာ္ျမတ္အေပါင္းတို႔အား၄င္း၊ ထိုျမတ္ဘုရားသခင္တို႔၏ တပည့္သားသာဝက ရဟႏၲာ၊ သံဃာေတာ္ျမတ္အေပါင္းတို႔အား၄င္း၊ ရိုေသလွစြာ ရွိခိုးပူေဇာ္ကန္ေတာ့ေသာ ဘုရားရွိခိုးဂါထာေတာ္ႀကီး ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ႀကီးသည္ တန္ခိုးထက္ျမက္လွ၏။ အႏၲရာယ္ဆိုးအမ်ိဳးမ်ိဳးမွ ကင္းလြတ္ၾက၏။ အသတ္ခံရမည့္ေဘးဆိုး အဖံုဖံုမွ လြတ္ေျမာက္ၾက၏၊ ေရာဂါဆိုးအေထြေထြမွ ကင္းလြတ္ၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ႀကီးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံဝယ္ ထင္ရွားေက်ာ္ေစာ ဂုဏ္သတင္း သင္းပ်ံ႔ျပီး ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား ႏႈတ္ဖ်ားဝယ္ သီက်ဴးပူေဇာ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။

ပဗၺာဇနိယ ကမၼဝါစာ ႏွင့္ ျပိတၱာမ်ိဳးႏြယ္ တေစၧသရဲ အေႏွာင့္အယွက္မ်ား (၆)

ကမၼဝါ ပါဠိ္၌လာေသာ အေႏွာင့္အယွက္မ်ား---
ပဗၺာဇနိယ ကမၼဝါစာ မူရင္းပါဠိတြင္ “ဣေမ အမႏုႆာ ယကၡ၊ ဂႏၶဗၺ၊ ကုမၻ႑၊ နာဂါ၊ စ႑ာ၊ ရုဒၶါ၊ ရဘသာ၊ အဒယာလုကာ၊ ဝိေဟသကာ”ဟု ေဖာ္ျပထားေပရာ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သေဘာထား၍မျဖစ္ေပ။ လူတို႔ကို ေျခာက္လွန္႔ ဒုကၡျဖစ္ေစတတ္ေသာ မေကာင္းဆိုးဝါးမ်ားသာျဖစ္၏။ 

ထိုပါဠိပုဒ္အား အနက္ေပးၾကည့္လွ်င္ ပို၍ အဓိပၸါယ္ေပါက္ေပမည္။ အနက္ထြက္ရွိပံုမွာ---
စ႑ာ-ၾကမ္းတမ္းကုန္ေသာ၊
ရုဒၶါ-ကုသိုလ္တရားတို႔ကို ဆို႔ပိတ္တတ္ကုန္ေသာ၊
ရဘသာ-မေကာင္းမႈအကုသိုလ္ ဒုစရိုက္တရားကို အားထုတ္တတ္ကုန္ေသာ၊
အဒယာလုကာ-သနားျခင္း ကရုဏာ အလြန္ကင္းကုန္ေသာ၊ 
ဝိေဟသကာ-သတၱဝါတို႔အား ရက္ရက္စက္စက္ မညႇာမတာ ႏွိပ္စက္တတ္ကုန္ေသာ၊
အမႏုႆာ-လူဇာတ္စစ္စစ္ မဟုတ္ကုန္ေသာ၊

ထိုမေကာင္းဆိုးဝါးေကာင္မ်ား၏ သေဘာသကန္မွာ ၾကမ္းတမ္းပါသည္။ ၾကမ္းတမ္းသည့္အျပင္ ကုသိုလ္လုပ္ရာမွာလည္း ပိတ္ဆို႔တတ္သည့္ သေဘာရွိျပီး မေကာင္းမႈဒုစရိုက္ဘက္မွာသာ သူတို႔ ေမြ႔ေပ်ာ္တတ္ပါသည္။ ထိုမေကာင္းဆိုးဝါးတို႔မွာ အဒယာလုကာ-ပုဒ္အရ သနားျခင္းကရုဏာ အလြန္အမင္း ကင္းမဲ့ၾကေပသည္။ 

ပ႒ာန္းတရား မွတ္ဖြယ္မ်ား


(ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီး၏ ပမာဏ)
ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီး၏ ပမာဏကို ဆ႒မူအရ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပရလွ်င္ ပါဠိေတာ္ အုပ္ေရ (၅)အုပ္၊ 
စာမ်က္ႏွာေပါင္း (၂၄၆၀)မ်က္ႏွာရွိသည္၊
အသံမစဲ ရြတ္ဖတ္ရန္အခ်ိန္ (၁၃၂)နာရီ ၾကာသည္။
(ေပယ်ာလ ျမႇဳပ္ကြက္မ်ားကို ေဖာ္ျပရြတ္ဆိုလွ်င္ တစ္သက္လံုး ရြတ္ဖတ္၍ မကုန္ႏိုင္ပါ။)

(ပ႒ာန္း၏ အနက္သေဘာႏွင့္ နက္နဲျခင္း)
ပ႒ာန္း၏ အနက္သေဘာ (၃)ရပ္ရွိသည္။ ထိုအနက္သေဘာမ်ားမွာ---
၁။ မ်ားစြာေသာ အေၾကာင္းတရားတို႔ကို အက်ယ္တဝင့္ ဖြင့္ဆိုေဝဖန္ရာ ျဖစ္ျခင္း။
၂။ (၂၄)ပါးေသာ ပစၥယသတၱိျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳပံု အျခင္းအရာတုိ႔ကို အက်ယ္တဝင့္ ဖြင့္ဆိုေဝဖန္ရာ ျဖစ္ျခင္း။
၃။ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္၏ မထိမပါး လူးလြန္႔ျမဴးကြန္႔ က်က္စားရာျဖစ္ျခင္းတို႔ ျဖစ္ပါသည္။

(ပ႒ာန္းတရားေတာ္၏ နက္နဲျခင္း ၄-မ်ိဳးရွိရာ ထို ၄-မ်ိဳးမွာ)
၁။ ဓမၼဂမၻီရ=ေဝါဟာရ စကားလံုး၊ ပုဒ္၊ ဝါက်တို႔၏ နက္နဲျခင္း။
၂။ အတၳဂမၻီရ=အနက္အဓိပၸါယ္  သေဘာ၏ နက္နဲျခင္း။
၃။ ေဒသနာဂမၻီရ=ေဟာပံု ေဟာနည္း အစီအစဥ္ နက္နဲျခင္း။
၄။ ပဋိေဝဓဂမၻီရ=ထိုးထြင္းသိျမင္ ဉာဏ္ပညာ၏ နက္နဲျခင္းတုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။

သမၺဳ​ေဒၶ ၅မ်ိဳးဂါထာ​ေတာ္​မ်ား

၁.​ေအာင္​သမၺဳ​ေဒၶ
က. သမၺဳ​ေဒၶ အ႒​ဝီသတိ ၊
      မမ ဂစၦတိ ပုရ​ေတာ ။
      ပဥၥ ဗုဒၶါ မဟာ​ေတ​ဇာ ၊
      မမ သီ​ေသ နိ​သီဒတိ။
ခ.   ဒိဗၺတီတံ မံ ရကၡနၱဳ ၊
      ေဟာတု ​ေမ ဇယမဂၤလံ အဂၢံ ။
      သ​ေဗၺပိ​ ​ေမ နမသာမိ၊
      အရိယာနဥၥ သေဗၺသံ၊
      သာဝကာနဥၥ သဗၺ​ေသာ ။
၂.အ​ေ႐ွ့ကြၽန္​းသ​မၺဳ​ေဒၶ
က. သမၺဳ​ေဒၶ အ႒ဝီသဥၥ ၊
      သဗၺ​ေတဇံ သဗၺဂုဏံ ။
      သဗၺသုခံ လဘတု​ ​ေမ၊
      ဆရဝီ ဆရာ ဆရီ စ ဆာယံ။
ခ.   ပဥၥဗုဒၶါ မဟာ​ေတဇံ၊
      သဗၺဳညဳတာဥာဏ ဝရံ ။
      သဗၺသတၱ႐ု သဗၺဘယံ၊
      ဝိနႆနၱဳ အ​ေသသ​ေတာ ။

၃.​ေျမာက္​ကြၽန္​းသမၺဳ​ေဒၶ
 
က. သမၺဳ​​ေဒၶ အ႒ဝီသဥၥ ၊
      ပဥၥ သတ သဟႆာနိ။
      ဒြါဒသဥၥ သဟႆ​ေက၊
      ဂဂၤါယံ ဝါလုကာ စု​ေဏၰ။
ခ.   ပရာ​ေဇတြာ မဟာဖု​ေလႅ ၊
      နမာမိ သိရသာမဟံ ။
      ​ေတသံ ဓမၼဥၥ သံဃဥၥ၊
      အာဒ​ေရန နမာမဟံ။
ဂ.   နမကၠာရာ ႏုဘာ​ေဝန၊
      ဟိတြာ သ​ေဗၺ ဥပ​ဒၵ​ေဝ။
      အ​ေနက အနၱရာယာပိ၊
      ဝိနႆနၱဳ အ​ေသသ​ေတာ ။
 
၄.အ​ေနာက္​ကြၽန္​းသမၺဳ​ေဒၶ။
က. သမၺဳ​ေဒၶ အ႒ဝီသဥၥ ၊
      ဒြါဝီသဥၥ ကၠဳ​ေမ ဗုဒၶါ ။
      ဧကတိ ံသ သ​ေဗၺ ဗုဒၶါ ၊
      ဒြတၱိ ံသ စ မဟာ ဗုဒၶါ ။
      ပဥၥဝီသာ ဗုဒၶါ နတၱိ၊
      ​ေတတၱိ ံသ ဗုဒၶဘာဝနာ။
ခ.  ဧ​ေတန ဗုဒၶဂု​ေဏန၊
     ​ေတသံ ဓမၼဥၥ သံဃဥၥ၊
     အာဒ​ေရန နာမာမဟံ။
ဂ.  နမကၠာရာ ႏုဘာ​ေဝန၊
     ဟိတြာ သ​ေဗၺ ဥပ​ဒၵ​ေဝ။
     အ​ေနက အနၱရာယာပိ၊
     ဝိနႆနၱဳ အ​ေသသ​ေတာ။
၅.​ေတာင္​ကြၽန္​းသ​မၺဳ​ေဒၶ။
က. သမၺဳ​ေဒ အ႒ဝီသဥၥ ၊
      ဒြါဒသဥၥ သဟႆ​ေက။
      ပဥၥႆတ သဟသာနိ၊
      နမာမိ သိ​ေရသာမဟံ။
ခ.   အပၸကာ ဝါလုကာ ဂဂၤါ၊
      အနနၱာ နိဗၺဳတာ ဇိနာ။
     ​ေတသံ ဓမၼဥၥ သဃံဥၥ၊
     အာဒ​ေရန နမာမဟံ။
ဂ.  နမကၠာရာ ႏုဘာ​ေဝန၊
     ဟိတြာ သ​ေဗၺ ဥပ​ဒၵ​ေဝ။
     အ​ေနက အနၱာရာယာပိ၊
     ဝိနႆနၱဳ အ​ေသသ​ေတာ ။
  ပညာအလင္​းျပ စာအုပ္​မွ ကူးယူ​ေဖာ္​ျပပါသည္​

အရွင္ဆႏၵာဓိက (ေရႊပါရမီေတာရ)၏ေထရုပၸတၱိ


အရွင္ဆႏၵာဓိက
ေရႊပါမီေတာရ အရွင္ဆႏၵာဓိက သည္ ဗုဒၶဘာသာဆိုင္ရာ ဘာသာေရးစာေပမ်ားကို ေရးသားေသာ ရဟန္းေတာ္ တစ္ပါး ျဖစ္သည္။ ေရႊပါရမီေတာရဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက ယေန႔ ဓမၼစာေပနယ္ပယ္တြင္ ပရိတ္သတ္အခိုင္အမာရရွိထားၿပီး တရားပြဲမ်ားတြင္ ပရိတ္သတ္ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး စည္ကားလ်က္ရွိသည္။
၁၉၆၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ(၉)ရက္၊ အဂ္ါေန႔တြင္ ေရနံေခ်ာင္းျမိဳ႔၊ သူေဌးကုန္းရပ္ကြက္၌ ခမည္းေတာ္ဦးစိန္၀င္း၊ မယ္ေတာ္ေဒၚသိန္းသိန္း တို႔မွ ဖြားျမင္သည္။

၁၉၈၄ ခုႏွစ္တြင္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲကို ေရနံေခ်ာင္းျမိဳ႔၊ အထက(၁)မွ ေျခာက္ဘာသာ (ဘာသာစံု) ဂုဏ္ထူးျဖင့္ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုး ဒုတိယရလ်က္ ေအာင္ျမင္သည္။
သုံးထပ္ကြမ္းလူရည္ခၽြန္အျဖစ္ ၈တန္း၊ ၉တန္း၊ ၁၀တန္းတို႔၌ သံုးႏွစ္ဆက္တိုက္ ေ႐ြးခ်ယ္ခံခဲ့ရသည္။
၁၉၈၄ ခုႏွစ္၊ ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္ၿပီးေနာက္ သာသနာ့ေဘာင္သို႔၀င္ေရာက္ခဲ့ၿပီး အမရပူရၿမိဳ႔၊ မဟာဂႏၶာ႐ုံေက်ာင္းတိုက္တြင္ ပရိယတၱိစာေပမ်ား ေလ့လာဆည္းပူးခဲ့သည္။
၁၉၉၂ ခုႏွစ္တြင္ ပထမေက်ာ္ဘြဲ႔ ႏွင့္ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ ဓမၼာစရိယဘြဲ႔တို႔ကို ရရွိခဲ့သည္။
၁၉၉၈ ခုႏွစ္တြင္ အသက္(၃၀)ျပည့္ ပုလဲရတု ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ တစ္ေယာက္တည္းေန တစ္စိတ္တည္းထား စာအုပ္ကို စတင္ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။
အလွဴဒါန

Friday, 5 December 2014

အလွဴေပးရာ၌ မ်ိဳးေစ့စုိက္ပံုႏွင့္ တူဟန္ (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၄၄)

"အလွဴေပးရာ၌ မ်ိဳးေစ့စုိက္ပံုႏွင့္ တူဟန္ "

 အလွဴခံမွာ လယ္ပမာ၊ လွဴရွာသူမ်ား လယ္သမား။
အမ်ားလွဴဖြယ္မ်ိဳးေစ့ႏွယ္၊ ေနာက္၀ယ္ အသီးစား။

ေပတ၀တၳဳပါဠိေတာ္၀ယ္ “အလွဴခံပုဂၢိဳလ္သည္ လယ္ယာႏွင့္ တူ၏။ အလွဴ႕ဒကာ အလွဴ႕အမတုိ႔မွာ လယ္ယာလုပ္သူႏွင့္တူ၏။ လွဴဖြယ္ ၀တၳဳမ်ားက မ်ိဳးေစ့ႏွင့္ တူ၏။ ေနာက္သံသရာ၌ ရႏုိင္မည့္ အက်ိဳးတုိ႔မွာ ထုိမ်ိဳးေစ့ေၾကာင့္ အပင္ေပါက္၍ အသီးသီးျခင္းႏွင့္ တူသည္”ဟု ဥပမာျပထား၏။ ဤဥပမာမ်ားကို ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားေသာအခါ လယ္ယာလုပ္ကိုင္မူ၌

၁။ လယ္ယာက ေျမေကာင္း၊ မေကာင္း လုိက္၍ အပင္အသီး ကြာျခားသကဲ့သို႔ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္က ေကာင္း၊ မေကာင္းလုိက္၍ အက်ိဳးေပး ကြာျခားဖြယ္ရွိ၏။

ပုညၾကိယ၀တၳဳ ၁၀-ပါး အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၄၃)


ပုညၾကိယ၀တၳဳ ၁၀-ပါး
 
မိမိစိတ္အစဥ္ကို သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ေစတတ္ေသာ တရားကို ပါဠိလုိ “ပုည”၊ ျမန္မာလုိ “ေကာင္းမူ=ေကာင္းေသာအမူ” ဟုေခၚ၏။ ထုိပုညစုကို ဧကန္ျပဳထုိက္ေသာေၾကာင့္ ပါဠိလုိ “ၾကိယ”၊ ျမန္မာလို ျပဳသင့္ေသာတရား” ဟုေခၚ၏။ [၀တၳဳ = ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ၏ တည္ရာ] ဤစကားစဥ္ျဖင့္ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ မဂၤလာ၏တည္ရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စင္စစ္ ျပဳထုိက္ေသာ ေကာင္းမူမ်ားကို “ပုညၾကိယ၀တၳဳ”ဟုေခၚသည္ဟု မွတ္ပါ။ ထုိပုညၾကိယ ၀တၳဳတုိ႔သည္ ၁၀-ပါးရွိ၏။

၁။ ဒါန
၂။ သီလ
၃။ ဘာ၀နာ
၄။ အပစာယန
၅။ ေ၀ယ်ာ၀စၥ
၆။ ပတၱိဒါန
၇။ ပတၱာႏုေမာဒန
၈။ ဓမၼႆ၀န
၉။ ဓမၼေဒသနာ
၁၀။ ဒိ႒ိဇုကမၼ…တည္း။


ဝါသနာဘာဂီ ဆက္တိုင္းမီ (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၄၂)


မေကာင္းေသာ အရာဌာန၌ ၀ါသနာဟူသည္ ကိေလသာ၏ သတၱိတည္း။ ေကာင္းေသာ ဌာန၏ ၀ါသနာကား သမၼာဆႏၵပင္တည္း။ ထုိ၀ါသနာသည္ သတၱ၀ါတုိွ႔၏ သႏၱာန္၌ ဘ၀တုိင္းမွာ စြဲကပ္ေန၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေရွးကံအားေလ်ာ္စြာ ရာဂစရုိက္ အားၾကီးေနပါမူ ထုိရာဂအတြက္ ေယာက္ယက္ခတ္တတ္ေသာ ၀ါသနာသည္ စိတ္အစဥ္မွာ စြဲထံုေနရကား ထိုစရုိက္ဆုိးကို ယခုဘ၀၌ တရားသျဖင့္ မႏွိမ္ခ်ိဳးပါလွ်င္ ထုိ၀ါသနာ အထံု စြဲကပ္၍ ေနာက္ဘ၀မ်ားသို႔ လုိက္ပါသြားတတ္၏။ ေဒါသ ေမာဟ ၀ိတက္မ်ားလည္း ဤနည္းပင္တည္း။
ပညာစရုိက္ရွိသူလည္း စရုိက္အားေလ်ာ္စြာ အခြင့္သာသေလာက္ ၾကိဳးစားပါလွ်င္ ထုိပညာ၏ အထံု၀ါသနာသည္ မိမိ၌ စြဲကပ္ေလရကား ေနာက္ေနာင္အခါ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လံုးပင္ ပညာတံုးၾကီးျဖစ္ေနတတ္သည္။ ဘုရားဆုကိုပန္လွ်င္ ပညာဓိက၊ သာ၀ကဆုကို ပန္လွ်င္ ရွင္သာရိပုတၱရာကဲ့သို႔ ပညာဘက္၌ ဧတဒဂ္ရၾကသည္မွာ ထုိ၀ါသနာဘာဂီက ဆက္တုိင္းမီေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ယခုဘ၀၌ပင္ မေကာင္းေသာ ဒုစရုိက္မ်ား မေပ်ာက္၍ စရိုက္ေကာင္း တစ္ခု အထေျမာက္ေအာင္ ထူေထာင္ၾကဖို႔ အေရးကား စဥ္းစားတုိင္း ၾကီးေလးၾကသည္။

စ႐ိုက္အေၾကာင္း (ကုိယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၄၁)



တင္ျပခဲ့ျပီးေသာ အေၾကာင္းမ်ားအရ စိတ္ေစတသိက္တုိ႔ ျဖစ္ပံုကို နားလည္ေလာက္ျပီ။ စိတ္ေကာင္း စိတ္ဆုိး အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္မူမ်ား၌ ယခု တစ္ဘ၀ႏွင့္သာ သက္ဆုိင္သည္ မဟုတ္ေသး။ ေရွးေရွးဘ၀က အထံု၀ါသနာႏွင့္လည္း ဆုိင္ေသး၏။ ေရွးေရွးဘ၀က အထံုေကာင္း ပါလာသူသည္ ယခုဘ၀၌ စိတ္ေကာင္းရွိတတ္၏။ ေရွးေရွးဘ၀က အထံု၀ါသနာဆုိး ပါလာသူသည္ ယခုဘ၀၌ စိတ္ေကာင္းရွိေအာင္ ျပဳျပင္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းလွ၏။
ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္း္ႏွင့္ ေပါင္းမိ၍ “စိတ္ကို ျပင္ပါသည္”ဟု ဆုိေသာ္လည္း ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းႏွင့္ ေ၀းေနရေသာအခါ “မီးေ၀းေသာခ်ိပ္”ပမာ စိတ္ၾကမ္း စိတ္ယုတ္မာေတြသာ ျပန္၍ ျဖစ္တတ္၏။ ေခြးျမီးေကာက္ကို ေျဖာင့္လာေအာင္ ျပဳျပင္သူသည္ ၁၂-ႏွစ္လံုးလံုး ဆီျဖင့္ ႏွဴးကာ က်ည္ေတာက္ကို စြပ္ထားေသာ္လည္း က်ည္ေတာက္ကို ခြ်တ္လုိက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ေကာက္ျမဲ ေကာက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေလသည္။

ဆႏၵအေၾကာင္း (ကုိယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၄၀)



အာရုံတစ္ခုခုကို ျပဳလုိျခင္း(ရယူလုိျခင္း) သေဘာသည္ ဆႏၵတည္း။ “ျပဳလုိျခင္း ရယူလိုျခင္း” ဟူရာ၌ ေလာဘကဲ့သို႔ စြဲလမ္းတတ္ျခင္း၊ ကပ္ျငိျခင္းမဟုတ္၊ ျပဳလုိရုံမွ် ရလုိရုံမွ်သာ ျဖစ္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ “သက္သက္အာရုံ၊ ျပဳလုိရုံမွ်၊ ဆႏၵသေဘာ”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ဤဆႏၵသေဘာလည္း သတၱ၀ါတုိ႔၌ အလြန္ထင္ရွွား၏။ ကေလးငယ္သည္ ဖခင္လက္မွ မိခင္လက္သို႔ လုိက္ခ်င္၍ လက္လွမ္း၏။ ဤလုိက္ခ်င္မူသည္ ဆႏၵတည္း။ ဟိုသြားခ်င္ သည္လာခ်င္၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ခ်င္ျမင္ခ်င္၊ ၾကားခ်င္၊ နာခ်င္၊ နမ္းခ်င္၊ စားခ်င္၊ ကိုင္ခ်င္၊ ထိခ်င္၊ တတ္သိနားလည္ခ်င္မူ အစုစုသည္ ဆႏၵခ်ည္းတည္း။

နိဗၺာန္လိုခ်င္၊ အဂၢသာ၀က မဟာသာ၀က ျဖစ္ခ်င္၊ ဘုရားျဖစ္ခ်င္၊ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္ခ်င္၊ နတ္ျဖစ္ခ်င္၊ ျဗဟၼာျဖစ္ခ်င္၊ ရေသ့ရဟန္းျပဳခ်င္၊ လွဴဒါန္းခ်င္၊ ဥပုသ္ေစာင့္၍ ေနခ်င္၊ ကုသိုလ္ရခ်င္စသည္တုိ႔လည္း ဆႏၵပင္တည္း။ ေတာ္ရုံတန္ရုံ လုိခ်င္မူ၌ ဆႏၵအားေသး၏။ မရမကလိုခ်င္၊ မျဖစ္မေန ျဖစ္ခ်င္မူမ်ား၌ကား ဆႏၵအားၾကီး၏။ ဤဆႏၵကို အရင္းခံ၍ ၀ီရိယသန္သန္ျဖင့္ ပါရမီ = ျဖည့္ေတာ္မူခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး၌ ဆႏၵေတာ္အတုိင္း ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူရသည္။

ပီတိအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၃၉ )


အာရုံတစ္ခုခုကို ႏွစ္သက္အားရ သေဘာက်ျခင္းသည္ ပီတိတည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “အားရႏွစ္သက္၊ ပီတိဆက္၍”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ဤပီတိသည္ သုခေ၀ဒနာကဲ့သို႔ ခံစားျခင္းမဟုတ္။ ႏွစ္သက္အားရျခင္း၊ သေဘာက်ျခင္းမဟုတ္။ ေရငတ္သူသည္ ေရရွိေၾကာင္းကို ၾကားရ၊ ေရကို ျမင္ရေသာအခါ ႏွစ္သက္၏။ ပီတိျဖစ္၏။ ေရကိုေသာက္ရေသာအခါ သုခေ၀ဒနာျဖစ္သည္။

မိမိခ်စ္သူကို ျမင္ရသည္ျဖစ္ေစ၊ စကားအတူ ေျပာေနရသည္ျဖစ္ေစ၊ သီခ်င္းသံကို ၾကားရသည္ျဖစ္ေစ၊ တရားသံကို ၾကားရသည္ျဖစ္ေစ ၾကက္သီးထလာေအာင္ ႏွစ္သက္ျခင္းျဖစ္၏။ ထုိႏွစ္သက္မူသည္ ပီတိပင္တည္း။ ေရွးတုန္းက အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ေတာင္ေပၚက ဘုရားပြဲေတာ္အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေလးလက္၀န္ ရွိေနေသာေၾကာင့္ ဘုရားပြဲသို႔ မလုိက္ရသျဖင့္ မိမိအိမ္မွေန၍ ေတာင္ေပၚဘုရားကို ဖူးေျမာ္ရင္း ဖူးေျမာ္ရင္း အလြန္အမင္း ႏွစ္သက္ရကာား ထုိပီတိ အဟုန္္ေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္လံုး ေျမာက္ျပီးလွ်င္ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္သို႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားဖူးသတဲ့။

ဝီရိယအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၃၈)

အားထုတ္ျခင္းသေဘာကို “၀ီရိယ”ဟု အမ်ားနားလည္ၾကျပီ။ ထုိအားထုတ္ျခင္းသေဘာကို စဥ္းစားလွ်င္ ဆုိင္ရာ ကိစၥကို ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ဖို႔ရာ မေၾကာက္မရြံ႕ ရဲ၀ံ့ျခင္း သေဘာတည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ရဲစြမ္းေရာက္က၊ ၀ီရိယ”ဟု ဆုိခဲ့ေပသည္။ 
ထုိစကားမွန္၏။ ၀ီရိယ လံု႔လကင္းမဲ့သူကို “အပ်င္းထူသူ”ဟု ေခၚၾကသည္။ ထုိငပ်င္းကား အလုပ္တစ္ခုရွိလွ်င္ “ေစာပါေသးတယ္၊ မုိးခ်ဳပ္လွျပီ၊ ခ်မ္းလွေသးတယ္၊ ေနပူလြန္းပါေသးတယ္။ ယေန႔ထမင္းစားလို႔ မေကာင္းဘူး၊ ယေန႔ ထမင္းအမ်ားၾကီးစားမိလုိ႔ နည္းနည္း ေနမေကာင္းဘူး။ ေနေကာင္းျပီးစမုိ႔ ခရီးသြားစရာ ရွိေသးလို႔၊ ခုမွ ခရီးျပန္ေရာက္စမုိ႔” စသည္ျဖင့္ ဆင္ေျခေပးလ်က္ အလုပ္လုပ္ရမည့္ အေရးကို ေတြး၍ ေၾကာက္ေနတတ္၏။ ထုိသို႔ ပ်င္းေနေသာစိတ္သည္ ကုသိုလ္စိတ္မဟုတ္။ ထိန မိဒၶ လြန္ကဲေသာ အကုသိုလ္ စိတ္ပင္ျဖစ္သည္။

ဝိတက္၊ ဝိစာရ၊ အဓိေမာကၡ အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၃၇)




ဝိတက္အေၾကာင္း

ၾကံစည္ျခင္းသေဘာသည္ ၀ိတက္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ထုိထိုၾကံစည္၊ ၀ိတက္မည္ရွင့္”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ဤၾကံစည္ျခင္းကို “စိတ္ကူးျခင္း=စဥ္းစားျခင္း”ဟုလည္း ေခၚၾကသည္။ 

ဤ၀ိတက္သည္ ကာမ၀ိတက္၊ ဗ်ာပါဒ၀ိတက္၊ ၀ိဟိ ံသာ၀ိတက္ဟု မေကာင္း၀ိတက္ ၃-မ်ိဳး၊ ေနကၡမၼ၀ိတက္၊ အဗ်ာပါဒ၀ိတက္၊ အ၀ိဟိ ံသာ၀ိတက္ ဟု အေကာင္း ၀ိတက္ ၃-မ်ိဳးအားျဖင့္ ၆-မ်ိဳးျပား၏။

ကာမႏွင့္ ေနကၡမၼ၀ိတက္


ရူပါရုံ သဒၵါရုံ စေသာ ကာမဂုဏ္အေၾကာင္းအရာ ကာမဂုဏ္အမူကိစၥတုိ႔ကို ၾကံစည္ စိတ္ကူးျခင္း။ ပစၥည္းဥစၥာ ရွာေဖြမူကို ၾကံစည္စိတ္ကူးျခင္း စေသာ ေလာဘႏွင့္ မကင္းေသာ ၾကံစည္စိတ္ကူးျခင္း “ကာမ၀ိတက္”ဟု ေခၚသည္။

ဧကဂၢတာ၊ ဇီဝိတိေႄႏၵ၊ မနသိကာရ အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၃၆)


ဧကဂၢတာအေၾကာင္း
တည္ျငိမ္ျခင္း ျငိမ္သက္ျခင္း သေဘာသည္ ဧကဂၢတာတည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ဧကဂၢတာ၊ တည္ျငိမ္စြာသား”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ဤ ဧကဂၢတာကို “သမာဓိ” ဟုလည္း ေခၚၾကသည္။ 
ဧကဂၢတာေခၚေသာ သမာဓိ၏ အစြမ္းေၾကာင့္ စိတ္သည္ အာရုံကို ယူေသာအခါ အာရုံတစ္ခု၌ အေတာ္ၾကာေအာင္ ထပ္ကာထပ္ကာ ယူႏုိင္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤသမာဓိကို ေလျငိမ္ရာ၌ ထြန္းထားေသာ မီးေတာက္၏ ျငိမ္သက္ေနပံုကဲ့သို႕ အာရုံတစ္ခု၌ တည္တံ့ေသာ (တည္ၾကည္ေသာ) ျငိမ္သက္ေသာ တရားဟု ဆိုရေပသည္။

ေစတနာ အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၃၅)




"ေစတနာ အေၾကာင္း"

မိမိႏွင့္အတူျဖစ္ၾကေသာ စိတ္ေစတသိက္မ်ားကို ေစ့ေဆာ္ျခင္းသည္ ေစတနာတည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ေစတနာတြက္၊ ေစ့ေဆာ္ခ်က္ႏွင့္”ဟု ဆုိခဲ့သည္။

ထင္ရွားေစဦးအံ့ - အာရုံတစ္ခုကို စိတ္က ယူရာ၌ ဖႆက ထုိအာရုံကို ထိ၏။ ေ၀ဒနာက ခံစား၏။ သညာက မွတ္၏။ ဤသို႔ စသည္ျဖင့္ ေနာက္၌ျပမည့္ ဧကဂၢတာ၊ ဇီ၀ိတိေျႏၵ၊ မနသိကာရတုိ႔လည္း ဆုိင္ရာ တာ၀န္ကို ရြက္ေဆာင္လ်က္ စိတ္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ျဖစ္ၾကသည္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ စေသာ မေကာင္းတရား၊ သဒၶါ၊ သတိစေသာ ေကာင္းေသာ တရားမ်ားလည္း စိတ္ကအာရုံယူရာတြင္ ပါ၀င္ၾကသည္။

ထုိသို႔ ဆုိင္ရာယွဥ္ဖက္ ေစတသိက္မ်ားႏွင့္အတူ စိ္တ္ အာရုံကိုယူရာ၌ မည္သည့္ ေစတသိက္မွ် ေနာက္ခ်န္၍ မေနရစ္ရ၊ မည္သည့္ ေစတသိက္မွ်လည္း မိမိ တာ၀န္ကို မလစ္လပ္ေစရ။ အားလံုးေစတသိက္မွ်လည္း မိမိ တာ၀န္ကို မလစ္လပ္ေစရ။

သညာ အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၃၄)


မွတ္သားျခင္း သေဘာသည္ သညာတည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “မွတ္ - သညာတည္း” ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ဤမွတ္သားပံုသည္ အသိဉာဏ္နည္းပါးသူ၊ ဗဟုသုတနည္းပါးသူမ်ား၌သာ ထင္ရွား၏။ ငယ္ရြယ္ေသာ ကေလးကို ေဆြမ်ိဳးမ်ားက “ေဟာဒီလူက အေဖ၊ ေဟာဒီလူက အေမ”ဟု ျပၾက၏။ ကေလးက ထုိသူမ်ားကို “အေဖ၊ အေမ”ဟု မွတ္လုိက္၏။ ေလယာဥ္ပ်ံကို ပထမ စ၍ ျမင္ရာ၌ “အေတာင္က ဘယ္နည္း၊ အျမီးက ဘယ္လို၊ အထည္ကိုယ္က ဘယ္ပံု”ဟု မွတ္လုိက္၏။ မေရာက္ဖူးေသာ အရပ္သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ၌လည္း အထူးအဆန္း ဟူသမွ်ကို မွတ္၏။ ဤသို႔ သညာ၏ မွတ္သားမူေတြမ်ားစြာ ရွိေပသည္။

ေဝဒနာ အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၃၃)


အာရုံအရသာကို ခံစားရျခင္းသေဘာသည္ ေ၀ဒနာတည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ခံစား - ေ၀ဒနာ”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ရူပါရုံ စေသာ အာရုံ ၆-မ်ိဳးကို စိတ္အေၾကာင္း၌ ျပခဲ့ျပီ။ ထုိအာရုံ ၆-ပါးကိုပင္ ဣ႒ာရုံ၊ အနိ႒ာရုံ၊ ဣ႒ာမဇၥ်တၱာရုံဟု ၃-မ်ိဳးခြဲရာ၏။ ထုိတြင္ လူအမ်ားတုိ႔လိုလားေတာင့္တအပ္ ရွာမွီးအပ္ေသာ အာရုံမ်ိဳးသည္ ဣ႒ာရုံမည္၏။ (ဣ႒ာ = လုိလားႏွစ္သက္အပ္ေသာ + အာရုံ) လွေသာ အဆင္း၊ ေကာင္းေသာ အသံ၊ အနံ႔၊ အရသာ အေတြ႕မ်ားႏွင့္ ေကာင္းေသာ နာမည္၊ ေကာင္းေသာ အေဆာက္အအံု စသည္မ်ားတည္း။

လူအမ်ားတို႔ မလိုလားအပ္ မေတာင့္တအပ္ မရွာေဖြအပ္ေသာ အာရုံသည္ အနိ႒ာရုံမည္၏။ (အနိ႒ာ = အလိုမရွိအပ္ေသာ + အာရုံ) မလွေသာအဆင္း၊ မေကာင္းေသာ အသံ၊ အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႕၊ နာမည္၊ အိမ္အိုအိမ္ပ်က္ စေသာ အေဆာက္အအံုမ်ားတည္း။ 

ဖႆ အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၃၂)


"စိတ္ေကာင္း စိတ္ဆိုး ၂ မ်ိဳးလံုး၌ ပါ၀င္ေသာ ေစတသိက္မ်ား"

၁။ ဖႆ         ၂။ ေ၀ဒနာ
၃။ သညာ        ၄။ ေစတနာ
၅။ ဧကဂၢတာ     ၆။ ဇီ၀ိတိေျႏၵ
၇။ မနသိကာရ   ၈။ ၀ိတက္  
၉။ ၀ိစာရ        ၁၀။ အဓိေမာကၡ
၁၁။ ၀ီရိယ       ၁၂။ ပီတိ
၁၃။ ဆႏၵ
ေဆာင္။ ။ေတြ႕ထိ - တရား၊ ဖႆ ထားေလာ့၊ ခံစား - ေ၀ဒနာ၊ မွတ္ - သညာ၊ ေစတနာတြက္၊ ေစ့ေဆာ္ခ်က္ႏွင့္၊ ဧကဂၢတာ၊ တည္ျငိမ္စြာသား၊ မကြာနာမ္သက္၊ ဇီ၀ိန္ဆက္၍၊ မပ်က္မျပဳန္း၊ ႏွလံုးသြင္းကို၊ မနသိ ဆုိ၏၊ ထုိထုိၾကံစည္၊ ၀ိတက္မည္ရွင့္၊ အလီလီသံုးသပ္၊ ၀ိစာရ မွတ္ေလာ့၊ ဆံုးျဖတ္ဓိေမာက္၊ ရဲစြမ္းေရာက္က၊ ၀ီရီယဟု၊ အားရႏွစ္သက္၊ ပီတိဆက္၍၊ သက္သက္အာရုံ၊ ျပဳလိုရုံမွ်၊ ဆႏၵသေဘာ၊ ေကာင္း - ဆုိးေရာသည္၊ မွတ္ေလာ့တစ္ဆယ့္သံုးပါးတည္။

၀ိရတိ သံုးပါး အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၃၁)

"သမၼာ၀စာ၊ သမၼာကမၼႏ ၱ၊ သမၼာအာဇီ၀"

ဤ၀ိရတိ ေစတသိက္ ၃-ပါးကို ေလ့လာရာ၌ ေရွးဦးစြာ ဒုစရုိက္ ၁၀-ပါးကို နားလည္ျပီး ျဖစ္ရမည္။ (ဤက်မ္း၌ကား ဒုစရုိက္ကို မေျပေတာ့။) ထုိဒုစရုိက္မ်ားကို အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းႏွင့္ ဆုိင္, မဆုိင္ ၂-မ်ိဳးခြဲရာ၏။

ထုိတြင္ သူ႔အသက္ကို သတ္ရာ၌ ေသသူ၏ ဥစၥာကို လုိခ်င္၍ျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးက ေငြျဖင့္ ခုိင္း၍ျဖစ္ေစ၊ မုဆုိးတံငါအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြးေန၍ျဖစ္ေစ သတ္ျဖတ္ျခင္းသည္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ ကာယဒုစရုိက္တည္း။

တစ္္စံုတစ္ခု ပစၥည္းကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သက္သက္မုန္း၍ သတ္ျခင္းသည္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းႏွင့္ မဆုိင္ေသာ ကာယဒုစရုိက္တည္း။ အျခားဒုစရုိက္တုိ႔၌လည္း ရထုိက္သလုိ ခြဲျခားရာ၏။

ေမတၱာအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၂၈)


(( ေမတၱာအခါေတာ္ေန႔ နီးလာၿပီ ျဖစ္လို႔ ေမတၱာအေၾကာင္းအရာေလးကို ျပန္လည္ update လုပ္ တင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္))
 


“ေမတၱာ”ဟူေသာ အမည္နာမျဖင့္ ေစတသိက္ သီးျခားမရွိေခ်။ ေရွ႕၌ ျပခဲ့ေသာ အေဒါသ-ေစတသိက္ကိုပင္ သတၱ၀ါမ်ား၏ စီးပြားခ်မ္းသာ လုိလားခ်စ္ခင္ရာ၌ “ေမတၱာ”ဟု ေခၚေ၀ၚရေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “မွတ္ယူခ်စ္ျငား-ေမတၱာပြား၍”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္၍ တစ္ေယာက္ေယာက္ အေပၚ၀ယ္ သူ၏ အက်ိဳးစီးပြားကို လိုလားေသာ (ၾကီးပြားေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ကူညီလိုေသာ) ခ်စ္ခင္မူကို ေမတၱာဟု မွတ္ပါ။

(ေမတၱာအတု)

ေဆြခ်စ္ မ်ိဳးခ်စ္ သမီးခင္ပြန္းခ်စ္စေသာ အခ်စ္မ်ားလည္း တစ္ေယာက္အက်ိဳး တစ္ေယာက္က လုိလားၾက၊ ကူညီေစာင့္ေရွာက္လို ေထာက္ပံ့လုိၾက၏။ ထုိကဲ့သို႔ ခ်စ္ေနသူအေပၚ၌ “ေမတၱာရွိသည္”ဟုလည္း ေျပာဆုိၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိအခ်စ္မ်ိဳးမွာ ေမတၱာအစစ္ မဟုတ္၊ ေလာဘခန္း၌ ျပခဲ့ေသာ “ေဂဟႆိတ ေပမ = အိမ္၌မွီေသာအခ်စ္”တည္း။

Friday, 28 November 2014

ျဗဟၼစိုရ္ေလးပါး အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၃၀)

ဤျပခဲ့ေသာ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာ ၄-ပါးကို ပါဠိလုိ “ျဗဟၼ၀ိဟာရ”၊ ျမန္မာလုိ “ျဗဟၼစိုရ္” တရားေလးပါး ဟုေခၚသည္။ (ျဗဟၼ = ျမတ္ေသာ + ၀ိဟာရ = ေနျခင္း။) “သတၱ၀ါတုိ႔အေပၚ၌ ေမတၱာပြား၍ ျဖစ္ေစ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာတုိ႔တြင္ တစ္ပါးပါး ပြား၍ျဖစ္ေစ ေနျခင္းသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေနျခင္းျဖစ္သည္”ဟု ဆိုလိုသည္။ ထုိကဲ့သို႔ ပြားမ်ား၍ ေနထုိင္ျခင္းသည္ ေဒါသစိတ္ အဘိဇၥ်ာ ဣႆာစိတ္တုိ႔ျဖင့္ ေနျခင္းကဲ့သို႔ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ မဟုတ္ဘဲ စိုစိုျပည္ျပည္ ရွိေနေသာေၾကာင့္ “ျဗဟၼစိုရ္”ဟု ေခၚဟန္တူသည္။ (အခ်ိဳ႕က “ျဗဟၼစရိယ”ဟူေသာ ပါဠိကို “ျဗဟၼစို”ဟု ျမန္မာျပန္ထားေၾကာင္း ေျပာၾက၏။)။

ေမတၱာပြား

ေမတၱာစိတ္ကို မိမိသႏၱာန္၌ အထပ္ထပ္ ျဖစ္ေစႏုိင္လွ်င္ မိမိမွာ ေမတၱာစိတ္ေတြ တုိးပြားမ်ားျပားေန၏။ ဤသို႔ ေမတၱာစိတ္ေတြ တုိးေစ၊ ပြားေစ၊ မ်ားေစျခင္းကို “ေမတၱာပြားသည္”ဟု ေခၚ၏။ “ပြားေစ”၌ ေစကိုျဖဳတ္၍ “ေမတၱာပြား”ဟု ေခၚၾကသည္။

ကရုဏာ, မုဒိတာ, ဥေပကၡာတို႔ အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၂၉)

"က႐ုဏာအေၾကာင္း"


ဆင္းရဲေသာ “ဒုကၡိတသတၱ၀ါ”မ်ားကို ျမင္ရ ၾကားရေသာအခါ ျဖစ္ေပၚလာေသာ သနားၾကင္နာမူကို “ကရုဏာ”ဟု ေခၚသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “သနားကရုဏာ”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ထုိသို႔ ကရုဏာ ဆင္းရဲမူကို သက္သာနုိင္သမွ် သက္သာေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္လုိ၏။ ကူညီေထာက္ပံ့လုိ၏။ ထုိသို႔ မကူညီနုိင္လွ်င္ မ်ားစြာ စိတ္ထိခိုက္၏။ ရင္ထဲမွာ ပူေလာင္သလို ျဖစ္၏။ ဤသို႔ စိတ္ကို ထိခိုက္ျခင္းကား ကရုဏာအစစ္မဟုတ္ပါ။

ကရုဏာအရင္းခံ၍ သူေတာ္ေကာင္း သႏၱာန္မွာ ျဖစ္တတ္ေသာ ေဒါမနႆ အကုသိုလ္ ကေလးမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ဤအကုသိုလ္ကေလးကား ယုတ္မာဆုိးရြားလွသည္ မဟုတ္ပါ။ ဒုကၡိတသတၱ၀ါကို ျမင္လွ်င္ သူေတာ္စင္တုိ႔ သႏၱာန္၌ ျဖစ္ေလ့ရွိေသာ သေဘာထံုးစံပင္တည္း။

အေမာဟ (ပညာ) အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၂၇)


အေမာဟဟူသည္ ဉာဏ္ပညာတည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ “ပညာဉာဏ္မူ၊ အေမာဟဟူ၏”ဟုဆိုခဲ့သည္။ ေမာဟက ဖံုးလႊမ္းကြယ္ကာ ထားေသာအရာဟူသမွ်ကို ဤဉာဏ္ပညာဟု ေခၚေသာ အေမာဟက မဖံုးကြယ္ႏုိင္ေအာင္ စြမ္းႏုိင္သမွ် ထုတ္ေဖာ္ျပသျဖင့္ အမွန္ကိုသိရေလသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ေမာဟႏွင့္ အေမာဟသည္ “ခင္ပုတ္ႏွင့္ က်ီး”ကဲ့သို႔ ကမၻာ့ရန္သူၾကီးမ်ားေပတည္း။


"ပညာစစ္"

ဤဉာဏ္ပညာသည္ ပညာစစ္ ပညာတုဟု ႏွစ္မ်ိဳး ရွိ၏။ ထုိတြင္ ကံ ကံ၏ အက်ိဳးကို သိတတ္ေသာ ဉာဏ္၊ စာေပက်မ္းဂန္၏ အဓိပၸာယ္မွန္ကို နားလည္ေသာဉာဏ္္၊ ၀ိပႆနာဉာဏ္၊ မဂ္ဉာဏ္ ဖုိလ္ဉာဏ္မ်ားႏွင့္ ဘုရားရွင္၏ သဗၺညဳတဉာဏ္ တုိင္ေအာင္ အျပစ္ကင္းေသာ အသိအလိမၼာ ဉာဏ္ဟူသမွ် ပညာ အစစ္ပင္တည္း။

အေဒါသအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ-၂၆)


မခက္ထန္ မၾကမ္းတမ္းျခင္း သေဘာသည္ အေဒါသတည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “အေဒါသတြက္၊ မခက္မထန္”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ဤအေဒါသသည္လည္း ေဒါသကို ဆန္႔က်င္ဘက္ျပဳကာ ကမၻာေၾကေသာ္လည္း ဥဒါန္းမေက်ႏုိင္ေသာ ေျမြႏွင့္ေတာက္တဲ့ကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ ေဒါသသမားေတြ ၾကမ္းတမ္းသေလာက္ အေဒါသသမားမ်ားက ခ်ိဳသာသည္။ စိတ္ေနသေဘာထား ေအးျမသျဖင့္ သူတစ္ပါးက ေဒါႏွင့္ေမာႏွင့္ ေျပာသည္ကိုပင္ သည္းခံျခင္း အေအးဓာတ္ျဖင့္ ျငိမ္းေစႏုိင္ၾက၏။


စိတ္ဓာတ္သာ ေအးသည္မဟုတ္၊ ေဒါသသမားတုိ႔၏ မ်က္ႏွာ အေနလည္း ေငြစႏၵာလမင္းအသြင္ ၾကည္လင္လွပ၍ ပသာဒရွိသည့္အျပင္ ခ်ိဳသာေသာ စကားအသံုးအႏူန္းတုိ႔ေၾကာင့္ ေတြ႕ရသူတိုင္း မမုန္းနုိင္ေအာင္ က်က္သေရကို ေဆာင္လ်က္ရွိၾကေပသည္။ အေဒါသ ဓာတ္ခံသည္ သို႔ေလာက္ပင္ အက်ိဳးၾကီးမား၏။ တစ္ေလာကလံုး၏ အႏွစ္သက္ဆံုးေသာ ေမတၱာဟူသည္လည္း ဤအေဒါသပင္ျဖစ္ေပသည္။

အေလာဘအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ-၂၅)

မလုိခ်င္မူသေဘာသည္ အေလာဘတရားတည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ “အေလာဘလွ်င္၊ မလုိခ်င္တည္း”ဟု ဆိုခဲ့သည္။ ဤအေလာဘ၏ မလုိခ်င္မူသည္ ေလာဘႏွင့္ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္၏။ မီးႏွင့္ေရပမာ ကမၻာ့ရန္ဘက္ကဲ့သို႔ ျဖစ္ရကား ေလာဘ၏ လုိခ်င္အပ္ေသာ အရာမွန္သမွ်ကို အေလာဘက မလိုခ်င္ခ်ည္းျဖစ္သည္။ မ်က္ျမင္အားျဖင့္ ေလာဘသမားႏွင့္ အေလာဘသမားတုိ႔ ကြာျခားပံုကို သတိျပဳပါ။

"ေလာဘဘုန္းၾကီး"

ေလာဘသမားသည္ ဘုန္းၾကီးျဖစ္လွ်င္ ပစၥည္းလာဘ္ကို လိုခ်င္၏။ မိမိကို လွဴခ်င္လာေအာင္ ဆြယ္တရားေဟာ၏။ ရျပန္လွ်င္လည္း ထုိပစၥည္းကို မလွဴရက္ မေပးရက္၊ အလြန္မက္ေမာ၏။

ဟိရိႏွင့္ၾသတၱပၸတို႔အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ-၂၄)

 
မေကာင္းမူဒုစရုိက္ကို ျပဳရမည္မွ ရွက္ျခင္းသေဘာသည္ ဟိရိျဖစ္၍ ေၾကာက္လန္႔ျခင္းသေဘာကား ၾသတၱပၸျဖစ္သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ “ဒုစရိကို-ဟိရိရွက္စြ၊ လန္႔ၾသတၱႏွင့္”ဟု ဆုိခဲ့သည္။

ဤဟိရိ ၾသတၱပၸ ၂-ပါးတုိ႔တြင္ မိမိ၏ ဂုဏ္သိကၡာကို ေစာင့္ေရွာက္ေလ့ရွိသူတုိ႔၌ ဟိရိတရား ထင္ရွားသကဲ့သို႔ ဆရာ မိဘ ေဆြမ်ိဳး စသူႏွင့္ အျခားလူမ်ားကို ေလးစားသူ၌ ၾသတၱပၸတရား ထင္ရွားေပသည္။


ခ်ဲ႕ဦးအံ့။ “ငါသည္ အမ်ိဳးေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္၏။ ငါ့လုိ အမ်ိဳးေကာင္းသူက မေကာင္းမူျပဳေနလွ်င္ (ဥပမာ - တံငါလုပ္ေနလွ်င္) ရွက္စရာ ျဖစ္လိမ့္မည္”ဟု မိမိအမ်ိဳးဂုဏ္ကို ေစာင့္ထိန္းေသာအားျဖင့္ မေကာင္းမူကို ျပဳရမည္မွ ရွက္၏။

ပညာတတ္သူကလည္း “ငါ့လုိ ပညာရွိတစ္ေယာက္က ေအာက္က်ေသာ မေကာင္းမူျပဳလွ်င္ (သူ႔ဥစၥာ မတရားယူလွ်င္) ရွက္စရာ ျဖစ္ေတာ့မည္။”

သတိအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ-၂၃)

ေအာက္ေမ့ျခင္း အမွတ္ရျခင္း သေဘာသည္ သတိတရားတည္း။
ထုိ႔ေၾကာင့္ “ေအာက္ေမ့-သတိ”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ဤေအာက္ေမ့မူ၊ အမွတ္ရမူသည္ အလြန္မ်ားျပား၏။ ေရွးကကုသုိလ္ေကာင္းမူ တစ္ခုခု ျပဳခဲ့၏။ ယခု ထုိကုသိုလ္ကို ျပန္၍ အမွတ္ရ၏။

တရားစကား ေျပာေဟာေနသည့္အခါ၊ ဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးေနသည့္အခါ မွတ္မိနားလည္ေအာင္ သတိထား၍ နားေထာင္၏။ ကမၼ႒ာန္းႏွလံုးသြင္းသည့္အခါ အာရုံေပ်ာက္မသြားေအာင္ စူးစူးစိုက္စုိက္ႏွင့္ ႏွလံုးသြင္း၏။


နက္ျဖန္ျပဳရမည့္ ကုသိုလ္၊ သို႔မဟုတ္ ေနာက္အေတာ္ၾကာမွ ျပဳရမည့္ ကုသိုလ္ကို ၾကိဳတင္၍ အမွတ္ရ၏။ မိမိေဆာက္တည္အပ္ေသာ သီလသိကၡာပုဒ္မ်ား မက်ိဳးမေပါက္ရေအာင္ သတိထား၏။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန္မာန စသည္မျဖစ္ရေအာင္ သတိထား၏။ ဆရာသမား၏ အဆံုးအမကို သတိရ၏။

သဒၶါအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ-၂၂)

" သဒၶါအေၾကာင္း "


ယံုၾကည္ျခင္းသေဘာတရားသည္ သဒၶါတည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ယံုၾကည္တတ္ေလ့၊ သဒၶါေငြ႕တည္း”ဟု ဆုိခဲ့ေပသည္။ “ယံုၾကည္”ဟူရာ၌ ယံုအတြက္ အဓိပၸာယ္တစ္ရပ္၊ ၾကည္အတြက္ အဓိပၸာယ္တစ္ရပ္ ၂-မ်ိဳးခြဲ၍ မွတ္ရမည္။


ဒိ႒ိသည္ ကံတရားမရွိ၊ ကံ၏ေကာင္းက်ိဳးဆုိးက်ိဳးမရွိ။ လြန္ခဲ့ေသာကာလက မိမိတုိ႔ ျဖစ္ခဲ့ရေသာ ဘ၀ေဟာင္းဟူ၍ မရွိ၊ ယခုဘ၀ေသလွ်င္ ေနာက္ထပ္ျဖစ္ဖုိ႔ ဘ၀သစ္လည္း မရွိ။ ဤဘ၀ ထုိဘ၀ ဓမၼအားလံုးကို သိႏုိင္ေသာ လူဘုရားမရွိ၊ တရားမရွိ၊ သံဃာမရွိ။ ဤသို႔ စသည္ျဖင့္ ယူမွား၏။ ထုိကံစသည္ကို လံုး၀မယံုေခ်။

ထိနမိဒၶ၊ ဝိစိကိစၦာတို႔ အေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၂၁ )

"ထိနမိဒၶအေၾကာင္း"

စိတ္ေရာကိုယ္ပါ သြက္လက္ျခင္း မရွိဘဲ ထုိင္းတုိင္းတုိင္း ျဖစ္ျခင္းကို “ထိန”ဟု လည္းေကာင္း၊ မူိင္းတုိင္းတုိင္း ျဖစ္ျခင္ကို “မိဒၶ”ဟုလည္းေကာင္း ေခၚ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ “ထိုင္းျခင္း ထိန၊ မူိင္း မိဒၶႏွင့္”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ဤေစတသိက္ႏွစ္ပါးသည္ အတူ ျဖစ္ရုိးတည္း။ ဤ ၂-ပါးျဖစ္သည့္အခါ လံု႔လ၀ီရိယကင္း၍ ပ်င္းရိသလုိ ျဖစ္ေန၏။ ဆုိင္ရာ အလုပ္ကိစၥ၌ ထက္ထက္သန္သန္ မရွိဘဲ တြန္႕ဆုတ္တြန္႕ဆုတ္ ျဖစ္ေန၏။ ဤ ၂-ပါးျဖစ္ပံုသည္ အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးအခါ၊ တရားနာရင္း ငိုက္သည့္အခါတုိ႔၌ ထင္ရွား၏။


အိပ္ခ်င္တုိင္းလည္း ထိန မိဒၶ မဟုတ္။ တခ်ိဳ႕ အိပ္ခ်င္မႈမွာ အလုပ္အကိုင္ ပင္ပန္းသျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္ ညူိးႏြမ္းမူေၾကာင့္ ျဖစ္ရေလသည္။ ထုိအိပ္ခ်င္မူမ်ိဳးကား ရဟႏၱာမ်ား၌လည္း ျဖစ္ရေလသည္။
ေနပူမိသျဖင့္ ညိူႏြမ္းေသာသစ္ပင္မ်ားလည္း တြန္႕ကာရူံ႕ကာ အိပ္ခ်င္လာသကဲ့သို႔ ျဖစ္ၾကရေလသည္။

ကုကၠဳစၥအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၂၀ )

 

" ကုကၠဳစၥအေၾကာင္း"


ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္ျခင္းသေဘာသည္ “ကုကၠဳစၥ”တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ကုကၠဳစၥကား၊ ေနာင္တစ္ဖန္၊ ပူပန္ထန္ျပင္း”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ခ်ဲ႕ဦးအံ့-ဤကုကၠဳစၥ၏ ေနာင္တရမူသည္ အကုသိုလ္ျပဳျပီးမွ “ျပဳမိတာ မွားေလစြ”ဟုလည္းေကာင္း၊ ကုသိုလ္ မျပဳခဲ့မိ၍ “မျပဳမိတာ မွားေလစြ”ဟု လည္းေကာင္း ေနာင္တရျခင္း ၂-မ်ိဳးရွိ၏။


"ေနာင္တရပံု"

“ဒု-သ-န-ေသာ”ဟု အမ်ားေျပာၾကေသာ သူေ႒းသားေလးေယာက္သည္ လူ႔ဘ၀၌ ကုသိုလ္ေကာင္းမူ ျပဳလုပ္ဖုိ႔ရာ ပစၥည္းအလံုးအေလာက္ ရွိၾကပါလ်က္ ကုသိုလ္ေကာင္းမူ ျပဳရမည့္အစား မိစၦာစာရ ကာမမူ အကုသိုလ္ကိုသာ ျပဳမွားခဲ့ၾကေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ “ေလာဟကုမၻီ” သံရည္ပူငရဲ၌က်ကာ အႏွစ္ ၆-ေသာင္းၾကာမွ ေပၚလာ၍

မစၦရိယအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၁၉ )


" မစၧရိယအေၾကာင္း "


၀န္တုိျခင္းသေဘာသည္ “မစၧရိယ”တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ေျပာထူမေစၧ ၀န္တိုေလသတဲ့”ဟု ဆုိခဲ့သည္။ ယခုကာလ၌ မလွဴရက္၊ မေပးကမ္းရက္ေသာ သူကို မစၧရိယရွိသူဟု ေခၚၾကသည္။ မစၧရိယကား မလွဴခ်င္ မေပးခ်င္မူမ်ိဳးမဟုတ္၊ သူတစ္ပါးတုိ႔အား မရေစခ်င္ေသာ သေဘာသာတည္း။

ထုိ႔ေၾကာင့္ မလွဴခ်င္မေပးခ်င္မူတုိ႔မွာ မိမိပစၥည္းကို တြယ္တာေသာ ေလာဘသေဘာသာ ျဖစ္သည္။ မိမိပစၥည္းကို ျဖစ္ေစ၊ အျခားပစၥည္းကို ျဖစ္ေစ၊ ဂုဏ္ကိုျဖစ္ေစသူ တစ္ပါးမရေစလုိေသာ သေဘာကိုသာ ၀န္တုိမူ မစၧရိယသေဘာဟု မွတ္ပါ။ ဤမစၧရိယကို က်မ္းဂန္တို႔၌ ၅-မ်ိဳးျပ၏။

       ၁။ အာ၀ါသမစၧရိယ = မိမိေနရာ၊ ေက်ာင္း၊ အိပ္ရာ၊ ေနရာ၌ ၀န္တုိမူ။ သံဃာအမ်ားႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ သံဃိကေက်ာင္း၊ အိပ္ရာ၊ ေနရာကို မိမိရသည့္အခါ ထုိေက်ာင္းသို႔ အျခား သံဃာေတာ္မ်ားကို မလာေစလိုျခင္းမ်ိဳးတည္း။

Friday, 14 November 2014

ဣႆာအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၁၈)

 
 
" ဣႆာအေၾကာင္း"


ျငဴစူျခင္း၊ မနာလိုျခင္း သေဘာတုိ႔သည္ “ဣႆာ”ပင္တည္း။
ထုိ႔ေၾကာင့္ “ဣႆာလွ်ံမူ၊ လြန္ျငဴစူ၏” ဟုဆုိခဲ့သည္။ သူတစ္ပါးလွေၾကာင္း၊ ဥစၥာေပါေၾကာင္း၊ ပညာတတ္ေၾကာင္း၊ အက်င့္ေကာင္းေၾကာင္း စေသာ ဂုဏ္သတင္းမ်ား ေျပာျပလာလွ်င္ မနာလုိျခင္း (နားမေထာင္လုိျခင္း) နားမေထာင္လုိရုံသာမကေတာ့ဘဲ “ဇီးကြက္ေလာက္ေတာ့ ငွက္တုိင္းလွရဲ႕၊ သည္လုိယုန္ေတာ့ ခ်ံဳတုိင္းရွိရဲ႕” စသည္ျဖင့္ ႏူတ္ခမ္းစူကာ၊ ပါးစပ္ရြဲ႕ကာ၊ မ်က္ေစာင္းထုိးကာႏွင့္ ေျပာဆုိကဲ့ရဲ႕တတ္ျခင္းသည္ ဣႆာသေဘာခ်ည္းတည္း။ [ေက်းရြာသားတုိ႔ ကဲ့ရဲ႕ရာ၌ကား “ဒီထန္းသီးမူတ္မ်ိဳးေတာ့ ဘယ္ထန္းပင္ေအာက္မဆုိ ေကာက္လုိ႔ ရႏုိင္တယ္”ဟု ဆုိေလ့ရွိ၏။]

ဥပါယာသအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ-၁၇)

ေဆြမ်ိဳး ဂုဏ္သိန္ စည္းစိမ္ဥစၥာ စေသာ သမၸတၱိတုိ႔ တစ္ခုခု ပ်က္စီးသည့္အခါတုိ႔၌ ျပင္းစြာျဖစ္ေသာ ေဒါသကို “ဥပါယာသ”ဟု ေခၚ၏။ ရုိးရုိးေဒါသျဖစ္ေသာအခါ စိတ္ဆုိး၏။ သတ္ျဖတ္ခ်င္၏။ ဤဥပါယာသဟုေခၚေသာ ေဒါသျဖစ္ေသာအခါ၌ကား လြန္စြာ စိတ္ပူပန္၏။ ပူပန္ေသာ စိတ္၏ အပူဓာတ္သည္ ႏွလံုးေသြးကို အရွိန္ဟပ္သျဖင့္ ႏွလံုးေသြးမွ ျဖာ၍က်ေသာ ေသြးမ်ားသည္ အေၾကာသို႔ေလွ်ာက္ကာ တစ္ကိုယ္လံုး ထူပူျပီးလွ်င္ ေမ့ေျမာ၍ပင္ သြားတတ္၏။ အပူလံုးဆုိ႔ကာ တက္သြားတတ္သည္။

ေဆြမ်ိဳးတစ္ေယာက္ပ်က္စီးရာ၌ ငိုသံထြက္လာေသာ ပရိေဒ၀သည္ အလြန္အမင္း ျပင္းထန္လာေသာအခါ မငိုႏုိင္ေတာ့ဘဲ တက္သြား၏။ ထုိထက္သြားျခင္းကား ဥပါယာသေဒါသ၏ စနက္ပင္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဥပါယာသသည္ ေသာကပရိေဒ၀ တို႔ထက္ အပူျပင္းေလသည္။ ေသာက၏ ပူပံုသည္ ဆီခ်က္ရာ၌ အိုးအတြင္းမွာ က်က္ေနျခင္းႏွင့္ တူ၏။ ပရိေဒ၀၏ငိုသံ အျပင္သို႔ လွ်ံပံုသည္ ဆီက်က္၍ ေ၀တက္လွ်ံလာျခင္းႏွင့္ တူ၏။ ဥပါယာသ၏ ပူေလာင္ပံုကား က်န္သမွ်ဆီေတြ ကုန္ခန္းေအာင္ က်က္ေနျခင္းႏွင့္ တူသည္။

ဒုကၡ, ေဒါမနႆအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၁၆)

ကိုယ္ဆင္းရဲမူကို “ဒုကၡ”၊ စိတ္ဆင္းရဲမူကို “ေဒါမနႆ” ဟုေခၚ၏။ အသြားအလာ၊ အလုပ္အကိုင္၊ အေနအထုိင္၊ က်ပ္တည္းက်ဥ္းေျမာင္းမူ၊ ေရာဂါေ၀ဒနာဒဏ္ကို ခံစားေနရမူ၊ အရုိက္အႏွက္ခံရမူ၊ တစ္စံုတစ္ခုႏွင့္ ထိခိုက္မူ စသည္တုိ႔ေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္၏ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ျခင္းသည္ ဒုကၡခ်ည္းတည္း။ ယခုေလာက၌လည္း ကိုယ္ခႏၶာ နာက်င္လွ်င္ “အလိုေလး-ဒုကၡ ဒုကၡ”ဟု ညည္းညဴၾကေလသည္။ ထုိသို႔ ခႏၶာကိုယ္ ဆုိင္းရဲေသာ္လည္း ပါရမီျဖည့္ေတာ္မူရာ၌ မေဟာ္သဓာ၊ ေ၀ႆႏၱရာဘ၀ စသည္တုိ႔၀ယ္ ကိုယ္ခႏၶာ မသက္သာဘဲ ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ေတာ္မူခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ အက်ိဳးကို ေမွ်ာ္ကိုးရင္း ေစတနာေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမူ ေဒါမနႆကား မျဖစ္ခဲ့ပါ။



စိတ္ဆင္းရဲမူ၊ စိတ္မခ်မ္းသာမူ၊ စိတ္ညစ္မူ၊ စိတ္ပ်က္မူ စသည္ျဖင့္ စိတ္မွာျဖစ္ေနေသာ ဒုကၡစုကိုပင္ “ေဒါမနႆ”ဟု ေခၚရေလသည္။ ဤေဒါမနႆ ေ၀ဒနာသည္ စိတ္မွာ စြဲကပ္လာေသာ ေရာဂါတစ္မ်ိဳးပင္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “သူ႔အေၾကာင္း ၾကားရတာ စိတ္ထဲမွာ နာလြန္းလုိ႔ ငါ့အား သူ႔အေၾကာင္း မေျပာလာပါနဲ႔” စသည္ျဖင့္ စိတ္မခ်မ္းသာမူကိုပင္ “စိတ္နာ”ဟု ေျပာဆုိၾကေလသည္။ ဤကဲ့သို႔ စိတ္မခ်မ္းသာတုိင္း၊ စိတ္နာတုိင္းလည္း ကိုယ္ဆင္းရဲခ်င္မွ ဆင္းရဲမည္။ ေျခြရံေပါၾကြယ္ စည္းစိမ္လယ္မွာ ကိုယ္ခႏၶာ ခ်မ္းျမပါလ်က္ ဓမၼစၾကာတရားေတာ္လာ “ယံ ပိစၦံ န လဘတိ၊ တမၸိ ဒုကၡံ = ရတာမလုိ၊ လုိတာမရ” ျဖစ္ေနၾကရသူတုိ႔၏ ဒုကၡလည္း ဤေဒါမနႆပင္တည္း။ ဤေဒါမနႆ၏ ဆင္းရဲပံုသည္ ခႏၶာကိုယ္ ဆင္းရဲပံုထက္ လြန္ကဲျပင္းျပ၏။ ေရႊဘံုေပၚမွာ စံေနရေသာ္လည္း ေဒါမနႆဒဏ္ကို မခံႏုိင္ၾက၍ ေရႊဘံုေပၚမွ ဆင္းကာ တူေပ်ာ္ေပ်ာ္ ယွဥ္တြဲလ်က္ တဲအုိထဲ၌ ကိုယ္ဆင္းရဲဒဏ္ကို ခံႏုိင္ၾကေလသည္။

ေသာကအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ - ၁၅)


၀မ္းနည္းမူကို “ေသာက”ဟုေခၚသည္။ ေနာက္၌ ျပမည့္ ေဒါမနႆ ေ၀ဒနာ ေစတသိက္ကိုပင္ ၀မ္းနည္းစရာေတြ႕၍ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရာ၌ “ေသာက”ဟုေခၚေလသည္။ ဤေသာကျဖစ္တုိင္း ေဒါသလည္း ပါေနေသာေၾကာင့္ ေဒါသႏွင့္စပ္၍ ေသာကအေၾကာင္းကိုလည္း သိသင့္သည္။ ေသာက၏ ၀မ္းနည္းမူသည္ ယခု လူတုိ႔၌ မ်ားျပားလွေခ်၏။ မိမိႏွင့္ ခ်စ္ခင္ေနေသာ ေဆြမ်ိဳးစသည္တုိ႔ ပ်က္စီး၍ ၀မ္းနည္းရျခင္း၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ ပ်က္စီးဆံုးရူံး၍ ၀မ္းနည္းရျခင္း၊ မိမိအက်ိဳးကို လုိလားေသာ မိတ္ေဆြမ်ား၌ ဥစၥာစည္းစိမ္ပ်က္၍ ၀မ္းနည္းရျခင္းမ်ားသည္ ေသာကခ်ည္းတည္း။


ေဒါမနႆ တစ္မ်ိဳး
“ေသာက”ဟု ထင္မွားေနေသာ ေဒါမနႆ တစ္မ်ိဳးလည္း ရွိေသး၏။ ခ်စ္ခင္သူမ်ား ဖ်ားနာမည္ကို စိုးရိမ္ျခင္း၊ အရပ္တစ္ပါးသြားေသာအခါ ျပန္ခ်ိန္တန္လ်က္ မျပန္လာသျဖင့္ စိုးရိမ္ျခင္း၊ ကေလးသူငယ္ လူမမယ္အတြက္ အရာရာမွာ စိုးရိမ္ျခင္း ဤသို႔ စသည္ျဖင့္ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမူမ်ားရုံတြင္မက “ငါမရွိလွ်င္ သူတို႔ေတာ့ ခက္ရစ္ေတာ့မွာပဲ”ဟု ေနာက္ဆက္တြဲ စိုးရိမ္မူတုိ႔မွာ ေသာကမဟုတ္၊ ရုိးရုိး ေဒါမနႆသာတည္း။

ပရိေဒဝအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ-၁၄)


 

ငိုေၾကြးမူကို “ပရိေဒ၀”ဟုေခၚ၏။ ဤပရိေဒ၀ဟူသည္ “ငိုသံ”ပင္ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ထုိငိုသံ ျဖစ္ျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းမွာ အတြင္းက ေဒါသ ေဒါမနႆတုိ႔သာ ျဖစ္၍ ပရိေဒ၀သေဘာကိုလည္း ဤေနရာမွာပင္ မွတ္ထားသင့္ေပသည္။ ရာထူးဂုဏ္သိန္ စည္းစိမ္ေဆြမ်ိဳး စသည္တုိ႔တြင္ တစ္ခုခု ပ်က္စီးေသာအခါ ပ်က္စီးေတာ့မည္ဟု ထင္ရေသာအခါ လြန္စြာ၀မ္းနည္းၾက၏။ အားငယ္ၾက၏။ ဤ၀မ္းနည္းအားငယ္မူကား ျပခဲ့ေသာ “ေသာက” အမည္ရ ေဒါမနႆသာတည္း။ ထုိ၀မ္းနည္းအားငယ္မူကို မ်ိဳသိပ္၍ မထားႏုိင္ေသာအခါ ပရိေဒ၀ ေခၚ ငိုေၾကြးေသာ အသံတစ္မ်ိဳး ေပၚလာ၏။ “ပရိေဒ၀”မီးဟု ေခၚရာ၌ ငိုတဲ့အသံကို ေခၚျခင္းမဟုတ္၊ ထုိငိုသံ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ၀မ္းတြင္း၌ အျပင္းအထန္ ပူပန္ေတာက္ေလာင္ေနေသာ ေဒါသ ေဒါမနႆတုိ႔ကို အစြဲျပဳ၍ ေခၚရျခင္း ျဖစ္သည္။ ငိုေၾကြးလုိ႔ အက်ိဳးရွိရဲ႕လား

မကၡအေၾကာင္း ႏွင့္ ပဠာသအေၾကာင္း (ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ-၁၃)


ေဒါသႏွင့္စပ္၍ အမ်ားျဖစ္ေသာ မကၡ-ပဠာသ-ေသာက-ပရိေဒ၀-ဒုကၡ-ေဒါမနႆ-ဥပါယာသ တုိ႔သေဘာကိုလည္း မွတ္သင့္ပါသည္။ ထုိတြင္ “မကၡ”ဟူသည္ သူ႔ေက်းဇူးကို ေခ်ဖ်က္တတ္၊ ေက်းဇူးကန္းတတ္ေသာ ေဒါသမ်ိဳးတည္း။ ငယ္ရြယ္စဥ္ကပင္ မိဘေက်းဇူး၊ ဆရာသမားေက်းဇူး၊ မိတ္ေဆြေကာင္းေက်းဇူး စသည္ျဖင့္ သူတစ္ပါးတုိ႔က ျပဳထားေသာ ေက်းဇူးေတြ ရွိတတ္ေပသည္။ ထုိေက်းဇူးမ်ားကို ေက်းဇူးဟုမထင္၊ ေက်းဇူးလည္း မတင္နုိင္ဘဲ “ငါ့မွာ သူေက်းဇူးဘာရွိလို႔လဲ”ဟု ေခ်ဖ်က္တတ္၊ ေက်းဇူးကန္းတတ္ၾကေလသည္။


အခ်ိဳ႕ကား ေက်းဇူးကန္းရုံတြင္သာမက၊ သားေရေပၚအိပ္ျပီး သာေရနားစားကာ ေက်းဇူးရွင္ကိုပင္ ေက်းစြပ္တတ္ၾကေသးသည္။ ထုိသူမ်ိဳးကို “မိတၱာဒုဗိၻ=မိတ္ေဆြျပစ္မွားသူ-လူယုတ္မာ”ဟု မ်ားစြာ အျပစ္ဆုိေလသည္။ “သူတစ္ပါးေက်းဇူး” ဟူသည္မွာ ေၾကြးတင္သလို တင္ေနေသာ အရာတစ္မ်ိဳးတည္း။ ထုိေက်းဇူးကို အတံု႔ျပန္၍ မဆပ္ႏုိင္သည့္အတြက္ မဆပ္ရေသးေသာ္လည္း ေက်းဇူးရွင္မွန္းကို အသိအမွန္ျပဳကာ ေက်းဇူးတင္မိေစရမည္။ ဆပ္ႏုိင္သည့္ေန႔ ဆပ္ခြင့္ၾကံဳသည့္ ေန႔၌ကား ျမိန္ျမိန္ရွက္ရွက္ႏွင့္ ႏွစ္သက္ေက်နပ္စြာ ျပန္၍ ဆပ္ၾကရမည္။
ဤဆိုက္တြင္ပါ႐ွိေသာ posts မ်ားသၫ္ တျခား ဆိုက္မ်ားမွ ကူးယူ ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသၫ္။
ထို posts ပိုင္႐ွင္ မ်ား ကို ျကိုတင္ ခၢင္႔ မေတာင္း ပဲ ကူးယူခဲ႔ မိသၫ္ကို ခြင္႔လႊတ္ေပးပါရန္ အထူး ေတာင္းပန္ ပါသည္ ။

Gold price estimated