အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၂၃) ရာဇဂု႐ုတခ်ိဳ႕

ရာဇဂု႐ုတခ်ိဳ႕ 

ရဟန္းခံကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ သံဃာအမ်ားစုမိရာ သိမ္အတြင္း၌ … ဆရာေတာ္ႀကီး တစ္ပါးက  ၾသ၀ါဒေပးရင္း “ကုိယ္ေတာ္တုိ႔ ေကာင္းေကာင္း ေနၾကပါ၊ ရွင္ဘုရင္ လက္ထက္တုန္းက ရာဇဂု႐ုတံဆိပ္ရ တခ်ိဳ႕ေသာ္မွ ၿပိတၱာဘ၀၌ ေရာက္ေနၾကသည္”ဟု အထင္အျမင္ ေပါက္ေနေသာ ျပာသာဒ္ အုတ္ေက်ာင္းဆရာေတာ္က အမိန္႔ရွိသည္ဟု ေျပာပါသတဲ့။

မွတ္ခ်က္။       ။         ရာဇဂု႐ုတခ်ိဳ႕ဟု ဆုိသျဖင့္ ေကာင္းမြန္စြာက်င့္ေတာ္မူၾကေသာ ရာဇဂု႐ုဆရာေတာ္မ်ား မပါ၀င္ဟု မွတ္ပါ၊ မွန္၏၊ ရာဇဂု႐ုပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ရွင္ဘုရင္က ေထာက္ပံ့ ေသာ ဆန္မ်ားကို ဆြမ္းမခ်က္ေတာ့ဘဲ ေရာင္းစားၾကေသာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ဆရာေတာ္မ်ားအား ““ဆန္ေတာ္ပါဘုရား””ဟု ေလွ်ာက္၍ ေငြကုိ လစဥ္ ေထာက္ပံ့ၾကရပါသည္တဲ့၊ ထုိသုိ႔ ျဖစ္လွ်င္ ယခုအခါ အဂၢမဟာပ႑ိတ တခ်ိဳ႕အတြက္ စဥ္းစားစရာေပ။

ဘုရားလူႀကီးၿပိတၱာေတြ

လြန္ခဲ့ေသာ တျမန္ႏွစ္ေလာက္က…ဘုန္းႀကီးႏွင့္စပ္ေသာ ဆုိင္ရာဂုဏ္း၀င္ ဒကာအခ်ိဳ႕သည္ အထက္၌ ထင္ရွားေသာ ဘုရားမ်ားကုိ အဖူးေျမာ္ သြားၾက၏၊ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ဒကာတစ္ေယာက္သည္ ထင္ရွားေသာ ဘုရားကုန္းေတာ္ေပၚသုိ႔ ညဥ့္အခ်ိန္ တစ္ေယာက္ တည္း တက္သြား၍ ဘုရားစာမ်ားကုိ ရြတ္ၿပီးလွ်င္ ကုသုိလ္အဖုိ႔ကုိ အမွ်ေ၀ေသာအခါ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးလည္း ပါ၀င္ေသာ ဘုရားလူႀကီးေတြဟု ထင္ရေသာ ၿပိတၱာအခ်ိဳ႕သည္ အလြန္ ဆုိးရြားေသာ ႐ုပ္အဆင္းျဖင့္ သာဓုေခၚဖုိ႔ရန္ ပါးစပ္မွ အသံမွ် မထြက္ႏုိင္ေသာ ေၾကာင့္ အလြန္ ပင္ပန္းစြာ ခံေနရသည္ကုိ ေတြ႕ရပါသည္တဲ့။ [ထုိ အရပ္ရွိ လူတုိ႔က ထုိဘုန္းႀကီး၏ ဘုရားႏွင့္စပ္၍ မတရားစီးပြား ရွာပံုကုိ ေျပာျပလုိက္ပါသည္တဲ့။]

ေလာကီမဂၤလာ (၁၂)ပါး

၁။ ဝိဇာတ မဂၤလာ=ပဋိသေႏၶမွ ဖြားေျမာက္ ေအာင္ျမင္ျခင္း။
၂။ မုခဒႆန မဂၤလာ=ဖြားျပီး သံုးရက္ေျမာက္ေသာကာလ ရတနာသံုးပါးနဲ႔ ဘိုးဘြားဟူေသာ နႏၵိမုခနတ္တို႔အား ရွိခိုးပူေဇာ္ျခင္း။
၃။ ေကသေစၧဒန မဂၤလာ=(ရ)ရက္ေျမာက္ေသာေန႔၌ ဆံပင္ရိတ္ျခင္း။
၄။ ေဒါလာကရဏ မဂၤလာ=ေကာင္းျမတ္ေသာေန႔၌ ပုခက္ေအးယာဥ္ တင္ျခင္း။
၅။ တမၻဳလပတၱ မဂၤလာ=(၇၅၀ရက္ေျမာက္ေသာေန႔၌ ကြမ္းဦးခြံ႔ျခင္း။
၆။ ရဝိႏၵဳဒႆန မဂၤလာ=(၃)လေျမာက္ေသာန႔၌ ေန,လ တို႔ကို ျပျခင္း။
၇။ နာမကရဏ မဂၤလာ=ရက္ေပါင္း ၁၀၀-ေျမာက္ေသာေန႔၌ အမည္မွည့္ျခင္း။
၈။ ပထမဘတၱ မဂၤလာ=ေျခာက္လျပည့္က ထမင္းဦးခြံ႔ျခင္း။
၉။ ေကသဗႏၵန မဂၤလာ=သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ အရြယ္၌ ဆံဖြဲ႔ထံုးျခင္း။
၁၀။ ကဏၰဆိႏၵ မဂၤလာ=သင့္တင့္ေသာအရြယ္၌ နားထြင္းျခင္း။(ကဏၰဝိဇၩန မူကြဲရွိသည္)
၁၁။ သာသနာႏုဂၢဟ မဂၤလာ=ခ်ိန္ရြယ္က်ေရာက္ေသာအခါ သာသနာေဘာင္သို႔ သြတ္သြင္းျခင္း။
၁၂။ အာဝါဟ ဝိဝါဟ မဂၤလာ=ခ်ိန္ရြယ္ က်ေရာက္ေသာအခါ ထိမ္းျမားရျခင္း။

Min Naing

မဟာပဌာန္း ေဒသနာေတာ္ (၂၄)ပစၥည္း ဆုေတာင္း

၁။ ေဟတုပစၥေယာ- အရင္းခံအေၾကာင္းျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရား
(ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ အေလာဘ၊ အေဒါသ၊ အေမာဟ)
ေကာင္းေသာ အေလာဘ၊ အေဒါသ၊ အေမာဟတရားမ်ားသာ အစဥ္ကိန္းေအာင္းႏိုင္ရပါေစသား။


၂။ အာရမၼဏပစၥေယာ- အာရံုျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရား
(ရူပါရံု၊ သဒၵါရံု၊ ဂႏၶာရံု၊ ရသာရံု၊ ေဖာဌဗၺာရံု၊ ဓမၼာရံု)
ကုသိုလ္ျဖစ္ဖြယ္ ေကာင္းေသာအာရံုမ်ားႏွင့္သာ ေတြ႕ၾကံဳရပါေစသား။


၃။ အဓိပတိပစၥေယာ- အၾကီးအမွဴးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရား
(ဆႏၵ၊ ၀ီရိယ၊ စိတၱ၊ ၀ီမံသ(ပညာ))
မိမိသူတစ္ပါး အက်ိဳးစီးပြါးကို အဓိပတိတရားတပ္၍ အားထုတ္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရပါေစသား။

၄။ အနႏၱရပစၥေယာ- အျခားမဲ့ဆက္တိုက္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရား
ေရွ႕ေရွ႕စိတ္တို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ေနာက္ကုသိုလ္စိတ္တို႔သာ ျဖစ္ေပၚရပါေစသား။

၅။ သမနႏၱရပစၥေယာ- ေကာင္းစြာအျခားမဲ့ဆက္တိုက္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရား
ေရွ႕ေရွ႕စိတ္တို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ေနာက္ကုသိုလ္စိတ္မ်ားသာ ေကာင္းစြာဆက္တိုက္ ျဖစ္ရပါေစသား။

၆။ သဟဇာတပစၥေယာ- အတူတကြျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရား
သူေတာ္ေကာင္းတရား၊ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားႏွင့္သာ အတူတကြ ေပါင္းေဖာ္ရပါေစသား။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၂၂) ကမၼ႒ာန္းဘုန္းႀကီးတေစၦ

ကမၼ႒ာန္းဘုန္းႀကီးတေစၦ       

ဂႏၶာ႐ံုေက်ာင္းတိုက္အနီး ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း၀ယ္ တရားအားထုတ္ ၿပီး ရိပ္သာမွ ျပန္လာေသာ ႀကီးမွ ရဟန္းျပဳေသာ ပုဂိၢဳလ္ႏွစ္ပါးရွိ၏၊ မၾကာမီ တစ္ပါး ပ်ံေတာ္မူ၍ ဆုိင္ရာ ေဆြမ်ိဳးတုိ႔ လာၿပီးလွ်င္ ထုိ ေက်ာင္း၌ ခုနစ္ရက္လည္သည့္တုိင္ေအာင္ ေနၾက၏၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ား ျပန္သြားၿပီးေနာက္ ညဥ့္အခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ က်န္ရွိေသာ တစ္ပါးက မီးထြန္း၍ ျပတင္းေပါက္တံခါးတုိ႔ကုိ ပိတ္၏၊ တစ္စံု တစ္ေယာက္က ဖြင့္ေလသည္၊ ထပ္ပိတ္ျပန္၏၊ ထပ္၍ ဖြင့္ျပန္သည္၊

ထုိ ကုိယ္ေတာ္သည္  ကုဋီသြားခ်င္စိတ္ရွိ၍  ေက်ာင္းေဘးနားက ကုဋီကေလးသုိ႔ ဆင္းသြားေသာအခါ ထုိကုဋီထဲ၌ ပ်ံလြန္ၿပီးေသာ ဦးပၪၥင္းႀကီး ထုိင္ေနသည္ကုိ ျမင္ရပါသည္တဲ့၊… က်န္ရစ္ေသာ ကုိယ္ေတာ္သည္ ေက်ာင္းေပၚသုိ႔ ျပန္တက္လာၿပီးလွ်င္ ““မင့္ကုိ လူတုန္းကမွ မေၾကာက္ဘဲ, တေစၦျဖစ္မွ ေၾကာက္ရမွာလား””ဟု ၾကံဳး၀ါး၍ ကမၼ႒ာန္းသက္ေစာင့္ဓားရွည္ႀကီးကုိ ခုတင္ေပၚသုိ႔ တင္လုိက္ပါသတဲ့၊ ထုိဓားရွည္ကုိ တေစၦကုိယ္ေတာ္က ယူ၍ လႊင့္ပစ္ လုိက္ေသာအခါ က်န္ရစ္ေသာ ကုိယ္ေတာ္သည္ မေၾကာက္ေသာ္ လည္း… ““တစ္ညလံုး အိပ္ရေတာ့မွာ မဟုတ္””ဟု ေတြး၍ သူ႕ အိပ္ရာလိပ္ကေလးကုိ ယူၿပီးလွ်င္ တျခားေက်ာင္းသုိ႔ ထြက္သြား ေသာအခါ ေနာက္က လုိက္၍ (မသြားေစလုိသည့္ သေဘာျဖင့္) အိပ္ရာလိပ္ကုိ ဆဲြထားျပန္သည္တဲ့။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၂၁) ဂိဇၩကုဋ္ၿပိတၱာမ်ား

ဂိဇၩကုဋ္ၿပိတၱာမ်ား      

ငါတုိ႔  ဗုဒၶလက္ထက္ေတာ္၌  ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕အနီး ဂိဇၩကုဋ္ေတာင္ႀကီး၀ယ္ ဘုရားရွင္ႏွင့္ တကြ ရဟန္းေတာ္မ်ား သီတင္းသံုးေတာ္မူေလ့ ရွိၾက၏၊ အခါ တစ္ပါး၌… အရွင္လကၡဏႏွင့္ အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္တုိ႔သည္ ေတာင္ေပၚမွ ဆြမ္းခံဆင္းၾကေလေသာ္ တစ္ေနရာ၌ အရွင္မဟာ ေမာဂၢလ’ာန္သည္ တန္ခုိးေတာ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ေတာ္မူေလရာ လြန္စြာ ထူးဆန္းေသာ ၿပိတၱာေတြကုိ ျမင္ေလသည္၊ ထုိအခါ “မိမိမွာ ဤ ၿပိတၱာအျဖစ္မ်ိဳးမွ လြတ္ရေလၿပီ”ဟု ေတြး၍လည္းေကာင္း, “ကံ၏ အက်ိဳးေပးပံုသည္ (ကုိယ္ေတြ႕ မၾကံဳလွ်င္ ေျပာ႐ံုမွ်ျဖင့္ မယံုႏုိင္ၾက ေအာင္ ဆန္းၾကယ္ရကား) မၾကံစည္အပ္ မၾကံစည္ႏုိင္”ဟူေသာ ဗုဒၶတရားေတာ္ကုိ သတိရ၍လည္းေကာင္း ျပံဳးေတာ္မူသည္။

          ျပံဳးေတာ္မူျခင္း၏ အေၾကာင္းကုိ အရွင္လကၡဏက ေမးေသာ အခါ ““ဗုဒၶေရွ႕ေတာ္ေရာက္မွ ေမးပါ””ဟု ေျပာသျဖင့္ ဆြမ္းစားၿပီး ေနာက္ ဗုဒၶေရွ႕ေတာ္ေရာက္၍ ထုိိအေၾကာင္းကုိ ေမးေလေသာ္ ““အရွင္လကၡဏ ယေန႔ ဂိဇၩကုဋ္ေတာင္မွ အဆင္းတြင္ ရဟန္းၿပိတၱာ ေတြကုိ ျမင္ခဲ့ရသည္၊ သူတုိ႔၏  သကၤန္းမ်ားလည္း  မီးေတာက္လုိ႔, သပိတ္မ်ားလည္း မီးေတာက္လုိ႔, ခါးပန္းႀကိဳးမ်ားလည္း မီးေတာက္ လုိ႔, တစ္ကုိယ္လံုးလည္း မီးေတာက္လုိ႔ သူတုိ႔၏ ပါးစပ္ကလည္း ကယ္ပါ ယူပါ တစာစာႏွင့္ နာက်င္သံကုိ ေအာ္ေနၾကတယ္၊ ထုိ ရဟန္းၿပိတၱာေတြကုိ ျမင္ရတဲ့အခါ ေၾသာ္…အ့ံၾသစရာေကာင္းေပစြ, ဒီလုိ သတၱ၀ါမ်ိဳး ရွိမွ ရွိရေလတယ္””ဟု ေတြးမိတဲ့အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပေလသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၂၀) ကႆပရွင္ေတာ္၏ေနာက္ပုိင္းသာသနာ

ကႆပရွင္ေတာ္၏ေနာက္ပုိင္းသာသနာ

ေတာင္ထိပ္တက္၍ တရားက်င့္ပံု                 

ကႆပဗုဒၶရွင္ေတာ္ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးေနာက္ တျဖည္းျဖည္း  သာသနာဆုတ္ယုတ္လာ ေသာအခါ ရဟန္းေတာ္ ခုနစ္ပါးသည္ သိကၡာပုဒ္ေတာ္ကုိ မေလးမစား ျပဳေနၾကေသာ အျခားရဟန္းမ်ားကုိ ျမင္၍ “ဣဓ ကႎ ကေရာမ-ဒီမွာ ဘာလုပ္ေနၾကေတာ့မွာလဲ၊ ဧကမေႏၲ သမဏဓမံၼ ကတြာ ဒုကၡႆႏံၲ ကရိႆာမ-သင့္ေတာ္ေသာ ေနရာ၌ ရဟန္းတရားကုိ အားထုတ္၍ ဒုကၡဆံုးေအာင္ ျပဳၾကစုိ႔ရဲ႕”ဟု တုိင္ပင္ၿပီးလွ်င္ ေတာင္ထိပ္သုိ႔ ေလွကားျဖင့္ တက္၍ အထက္ ေရာက္မွ ေလွကားကုိ ျဖဳတ္ခ်ကာ ရဟန္းတရားကုိ အစာမစားဘဲ အားထုတ္ၾကေလရာ… ရဟႏၲာတစ္ပါး ျဖစ္၍ အနာဂါမ္တစ္ပါး ျဖစ္ေလသည္၊ က်န္ငါးပါးကား သံသရာ၌ က်င္လည္ၾကၿပီးလွ်င္ ငါတုိ႔ ဗုဒၶ၏ လက္ထက္ေတာ္၌ တစ္ပါးသည္ ပုကၠဳသာတိမင္း, တစ္ပါးကား ကုမာရကႆပေထရ္, တစ္ပါးကား ဗာဟိယဒါ႐ုစီရိယ ေထရ္, တစ္ပါးကား မလ’ာမင္း၏သား အရွင္ဒဗၺ, အျခားတစ္ပါးမွာ သဘိယပရိဗုိဇ္ ျဖစ္လာ၏ဟု (ဓမၼပဒအ႒ကထာ ဗာဟိယဒါ႐ုစီရိယ ၀တၳဳ၌) ေတြ႕ရ၏။ [ဤ၀တၳဳ၌ ကႆပဗုဒၶရွင္ေတာ္၏ သာသနာ ေနာက္ပုိင္း၀ယ္ ရဟန္းအမ်ား၏ သိကၡာပုဒ္ေတာ္ကုိ မေလးမစား ျပဳခ်ိန္၌ သူေတာ္ေကာင္းပုဂိၢဳလ္တုိ႔မွာ သူတုိ႔ႏွင့္ အတူ မေနသာ ေအာင္ပင္ ျဖစ္လာပံုကုိ သတိျပဳပါ။]

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၁၉) စာေပဘက္၌လည္း အထင္ႀကီး မခံရ

စာေပဘက္၌လည္း အထင္ႀကီး မခံရ                     

မိမိတုိ႔  ဘုန္းႀကီးဘ၀မွာ  သူမ်ား ေပးမွ ကမ္းမွ   စားေသာက္  ေနထုိင္ရေသာ ဘ၀မ်ိဳး ျဖစ္၍ ပစၥည္းေလးပါးဘက္၌ (အေတာင္းအရမ္း မ်ားသူတုိ႔ အေပၚ၀ယ္) ပစၥည္းရွင္တုိ႔ အထင္ အျမင္ေသးျခင္း ခံၾကရသည္မွာ မထူးဆန္းလွပါ၊ အသက္ႏွင့္အမွ် ပညာဆည္းပူးရေသာ ဘ၀ျဖစ္၍ ပညာေရးဘက္၌မူ အမ်ားအျပားပင္ အထင္ေသးျခင္းကုိ မခံရထုိက္ပါ၊ သုိ႔ရာ၀ယ္ “ဘုန္းႀကီးမ်ား၏ ပါဠိဘက္၌ ကၽြမ္းက်င္မႈ နည္းပါးေၾကာင္းကုိ စာျပန္ပဲြ၌ ပါဠိဘာသာ ေျဖပံုကုိ ၾကည့္၍ သိႏုိင္ပါသည္”ဟူေသာ ပထမျပန္ေကာ္မတီ တစ္ဦး၏ စကားျဖင့္ ပါဠိဘာသာဘက္၌လည္း အထင္ေသးခံေနရေၾကာင္း သိရပါသည္၊ ဤသုိ႔ အထင္ေသးခံရျခင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ပါဠိဘာသာ ႏုိင္, မႏုိင္ကုိ မိမိတုိ႔ကုိယ္တုိ္င္ စဥ္းစား၍ ပါဠိသင္နည္း ကို ျပင္ထုိက္, မျပင္ထုိက္ကုိပါ ေအာက္ပါအတုိင္း စဥ္းစားပါေလ။

၁။       ပါဠိဘာသာကုိ သဒၵါနည္းလည္း မွန္၍ ပါဠိသြားနည္းလည္း က်ေအာင္ ေရးႏုိင္ ေျပာႏုိင္သလား၊

၂။       ပါဠိေတာ္ အ႒ကထာမ်ားကုိ ၾကည့္႐ႈျပန္လွ်င္ (ျမန္မာဘာသာ လုိ) ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားလည္ရဲ႕လား၊

၃။       ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပါဠိဘာသာကုိ သင္ယူေနၾကပါလ်က္ မေျပာႏုိင္ မေရးႏုိင္ၾကပါလွ်င္ ပါဠိသင္နည္းကို မျပင္ဘဲ ေနထုိက္ပါသလား၊

၄။       လက္ရွိ စာေမးပဲြမ်ား၌ ပါဠိတတ္လြယ္ေအာင္ စည္ကမ္း ျပင္ထုိက္သည္ မဟုတ္ပါလား။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၁၈) အထင္ေသးခံေနရပံု

စာသင္တုိက္ႏွင့္ စာသင္ခ်ိန္

မ်ားစြာေသာ ၿမိဳ႕ႀကီး စာသင္တုိက္ႀကီးမ်ား၌  အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ စာသင္ခ်ိန္ လည္း နည္းပါးလွ၏၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ ၀ါတြင္းသံုးလေလာက္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားႏွင့္ သင္ယူရ၏၊ ၀ါကၽြတ္ သည္မွ စ၍ ေနာက္၀ါဆုိအထိကား ဆရာႏွင့္ သင္ယူရျခင္း နည္းပါးလွေတာ့သည္။

          ဤနည္းအတုိင္းသာ သင္ေနၾကရသမွ် (ေခတ္အလုိက္) စာေတာ္ပုဂိၢဳလ္တစ္ပါး မျဖစ္ႏုိင္ပါ၊ “စာေတာ္”ဟူရာ၌ မိမိကုိယ္တုိင္ သေဘာဉာဏ္ ရွိ၍ ဆရာသမားထံ အနည္းငယ္ သင္ယူၿပီးေနာက္ ထုိထုိ က်မ္းစာမ်ားကုိ ၾကည့္႐ႈ၍ ေတာ္သူ, ပင္ကုိဉာဏ္လည္း မွန္မွန္ရွိ၊ ဆရာ့အထံ၌လည္း ႏွစ္ရွည္လမ်ား သင္ယူျခင္းျဖင့္ ေတာ္သူဟု ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏၊ ပထမနည္းျဖင့္ ေတာ္သူသည္ သူ႕အတြက္ သာ ေတာ္၏၊ တပည့္မ်ားကုိ သူ႕လုိ ေတာ္ေအာင္ ပုိ႔ခ်တတ္ဖုိ႔ကား မလြယ္ကူလွေခ်၊ ဒုတိယနည္းျဖင့္ ေတာ္သူမွာ တပည့္မ်ားကုိလည္းေတာ္ေအာင္ သင္ျပႏုိင္၏၊ ယခုအခါ ၿမိဳ႕စာသင္တုိက္မ်ား၌ ပထမနည္းျဖင့္ စာေတာ္သူသာ ျဖစ္ခြင့္ရွိ၏၊ စာသင္ခ်ိန္ နည္းပါးရကား ဒုတိယနည္းျဖင့္ စာေတာ္သူမွာမွာ အလြန္ နည္းပါးေပလိမ့္မည္။

          မွန္၏၊ မ်ားစြာေသာ စာျပန္ပဲြတုိ႔၌ စာေအာင္ပုဂိၢဳလ္မ်ားသည္ ဆရာ့ထံ အျပည့္အစံု သင္ယူ၍ ေအာင္သူထက္ ဆရာ့အထံ အနည္းငယ္ သင္ယူၿပီးလွ်င္ မိမိတုိ႔ဘာသာ ႀကိဳးစား၍ ေအာင္သူေတြသာ မ်ားေလသည္၊ ဤအခ်က္ကုိ ေထာက္၍လည္း အနာဂတ္ကာလ၌ ၿမိဳ႕ကေလးမ်ားႏွင့္ ရြာႀကီးမ်ား၀ယ္ စာသင္တုိက္မ်ား တည္ရွိေစလုိေပသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၁၇) စရဏ မေရာက္သမွ် အက်ိဳးမရ

စရဏ မေရာက္သမွ် အက်ိဳးမရ

[ကုိယ္က်င့္တရားကို ““စရဏ””ဟု ေခၚ၏၊]

ဥဒၵါလကဇာတ္၌ ဥဒၵါလရေသ့သည္ ေ၀ဒသံုးပံုကုိ တတ္ေသာ ဂုိဏ္းဦးစီးနာယက ဆရာႀကီးတည္း၊ သူသည္ ဘုရားအေလာင္း ပုေရာဟိတ္ႀကီးႏွင့္ စကားေျပာၾကရာ၌ ပုေရာဟိတ္ႀကီးက “ေ၀ဒသံုးပံုကို တတ္႐ံုမဆုိထားႏွင့္, ေ၀ဒအပံုတစ္ေထာင္ပင္ တတ္၍ ေနေသာ္လည္း အက်င့္စရဏသုိ႔ မေရာက္ေသးသမွ် (ေကာင္းေကာင္း မက်င့္သမွ်) ဒုကၡမွ မလြတ္ႏုိင္ေသးပါ”ဟု ေျပာဆုိေလေသာ္… ရေသ့က “ဒီလုိဆုိရင္ ေ၀ဒေတြဟာ အက်ိဳးမၿပီး အခ်ည္းႏွီးဟု ဆုိလုိပါသလား”ဟု ေမးလွ်င္ ပုေရာဟိတ္က “ေ၀ဒေတြကုိ အခ်ည္းႏွီးေတြ”ဟု မဆုိလုိပါ၊ ေ၀ဒတတ္ေတာ့ “ေ၀ဒက်မ္းတတ္ ပညာရွိႀကီး”လုိ႔ နာမည္ေက်ာ္တာေပါ့၊ လာဘ္ေပါ၍ အေႁခြအရံမ်ားတာေပါ့၊ ဘယ္ေလာက္ပင္ နာမည္ေက်ာ္ၾကား၍ လာဘ္ေပါမ်ားေသာ္လည္း ဒီတစ္ဘ၀သာ နာမည္ေက်ာ္ႏုိင္ လာဘ္ေပါႏုိင္တာပဲ၊ အက်င့္စရဏကုိ က်င့္မွသာ ေနာက္ေနာင္အခါ ဘ၀သံသရာ၌ ေအးခ်မ္းမႈ ရွိႏုိင္တယ္ဟု ေျပာေလသည္။

မွတ္ခ်က္။       ။ဤဇာတ္ေတာ္၌ ေ၀ဒသံုးပုံဟူသည္ ပိဋကသံုးပံုကဲ့သုိ႔           ျဗာဟၼဏတုိ႔ အလြန္ေလးစားအပ္ေသာ အတတ္ ပညာတည္း၊ (ယခုအခါ “ေဗဒင္သံုးပံု”ဟု ေခၚသည္၊) ထုိဇာတ္၌ ပုေရာဟိတ္ႀကီး၏ စကားသည္ ယခုအခါ စာျပန္ပဲြ ေအာင္မႈတစ္ခုကုိသာ အဓိကထား၍ ႀကိဳးစားၾကသူမ်ား သတိထားသင့္ေသာ စကားတစ္ရပ္ေပတည္း၊ က်မ္းစာတုိ႔၌ကား “နာမည္ေက်ာ္ၾကား လာဘ္ေပါမ်ားေအာင္ စာသင္ျခင္းထက္ (ဘာမွ် မလုပ္ဘဲ) အိပ္ေန ျခင္းက ေတာ္ေသး၏”ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။ [မဇိၩမပဏၰာသ, အလဂဒၵဴပမာသုတ္ အ႒ကထာ။]

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၁၆) ပစၥကၡသာသနာ့အေျခအေန

ပစၥကၡသာသနာ့အေျခအေန

ေက်ာင္း ဘုရား

ျမန္မာျပည္၏  ေရွးေခတ္သာသနာေရးကုိ ျပၿပီး၍ ပစၥကၡ (လက္ရွိ) သာသနာ့အေျခအေန၀ယ္ ျပဳျပင္သင့္ေသာ (ျပဳျပင္၍ ရႏုိင္ေလာက္ေသာ) အခ်က္မ်ားကုိ ျပပါဦးမည္၊ အေနာ္ရထာမင္းေစာ လက္ထက္မွစ၍ သဒၶါ မ်ိဳးေစ့ က်သျဖင့္ ေပါက္ေရာက္စည္ကားေနေသာ သာသနာေတာ္ ဥယ်ာဥ္၌ ေက်ာင္းဘုရား ေစတီ စသည္ ထူးျပား သာသနာ့ အေဆာက္အအံု သစ္ပင္မ်ားသည္ သူ႕ေခတ္ သူ႕ခါ စုိစုိျပည္ျပည္ ရွိခဲ့ၾကပါေသာ္လည္း မင္းအဆက္ ေျပာင္းသေလာက္ ေက်ာင္းတုိက္မ်ားလည္း အဆက္ေျပာင္းကာ ထုိက္တန္ေသာ ေက်ာင္းထုိင္ပုဂိၢဳလ္မ်ားႏွင့္ ကဲြကြာ၍ မၾကာမၾကာ ပ်က္စီးရွာရေတာ့သည္။

          မင္းတုန္းမင္းတရားလက္ထက္တုန္းက အလြန္က်က္သေရရွိခဲ့ၾကေသာ မႏၲေလးတုိက္ႀကီးမ်ားေသာ္မွ အႏွစ္(၆၀)ေက်ာ္ (၇၀) အတြင္းမွာ အုိမင္း ၿပိဳက်၍ အနိစၥသေဘာကုိ ေဟာေျပာေနၾကၿပီ၊ ၿဗိတိသွ်အစုိးရလက္ထက္၌ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကေသာ တုိက္တာႀကီး မ်ားလည္း မူလဆရာေတာ္တုိ႔ သက္ေတာ္ယုိယြင္းလွ်င္ပင္ သူတုိ႔ လည္း အုိမင္းေသာလကၡဏာျဖင့္ သာယာဖြယ္ မရွိၾကေတာ့ေခ်၊ မူလဆရာေတာ္ ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ဒုတိယ တစ္ဆက္ေလာက္ ဆုိလွ်င္ အရွိန္အ၀ါ ေလွ်ာက်ရေသာ ေက်ာင္းတုိက္ေတြသာ မ်ားေတာ့၏။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၁၅) အေနသန (၂၁) ပါး

အေနသန (၂၁) ပါး

မွတ္ခ်က္။       ။ ရဟန္း သာမေဏတုိ႔ႏွင့္ မအပ္စပ္ (မရွာေကာင္း)ေသာ ပစၥည္းရွာနည္းကုိ “အေနသန”ဟု ေခၚ၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေအာက္ပါအလုပ္မ်ားကို ျပဳလုပ္ရာ၌ ဒကာ ဒကာမတုိ႔က ျပန္၍ လွဴခ်င္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းမ်ားဟု မွတ္ပါ။

၁။ လူမ်ားကုိ ေဆးကုေပးျခင္း၊ [ မိဘ, ကုိးကြယ္ရာမဲ့ျဖစ္ ၍ ေက်ာင္း ေရာက္လာ သူ, ေက်ာင္းတာ၀န္ေဆာင္ေနေသာ ကပိၸယ စသူ, ရန္မူမည့္ မင္း, ခုိးသား, ဓားျပ, သူပုန္ ဤသူမ်ားကုိ ေဆးကုေပး ေကာင္း၏၊ အျခားသူမ်ားကို ေဆးမကုေကာင္း။]

၂။ လူတုိ႔၏ ေစတမန္လုပ္ျခင္း၊ (လူတုိ႔က ေစလႊတ္သျဖင့္ တစ္ရြာမွ တစ္ရြာသုိ႔ ခရီးရွည္သြား၍ စာေပးစာယူ, စကားေပး စကားယူျပဳျခင္း၊) [ ရတနာသံုးပါးႏွင့္စပ္ေသာ ကိစၥမွတစ္ပါး အျခားကိစၥ၌ မျပဳရ။]

၃။ လူတုိ႔၏ အေစအခုိင္း ခံျခင္း၊ [ ဟုိနား သည္နား ခရီးအတုိ သြား၍ ယူစရာ ငင္စရာတုိ႔ကုိ ယူေပးဖုိ႔ရန္ အေစအခုိင္း ခံျခင္း။]

၄။       အနာကုိ ဓားႏွင့္ ခဲြေပးျခင္း၊

၅။ ေဆးလိမ္းေပးျခင္း၊

၆။ ပ်ိဳ႕အန္ေဆးေပးျခင္း၊

၇။ ၀မ္းေလွ်ာေဆးေပးျခင္း၊

၈။ ႏွာေဆး ေပးျခင္း၊

၉။ မ်က္စဥ္းေဆးေပးျခင္း၊

၁၀။ ေဆး၀ါးေပးျခင္း၊

၁၁။ သစ္ရြက္ (အိမ္မုိးဖုိ႔ရာ သက္ငယ္ ဓနိ စသည္)ေပးျခင္း၊

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၁၄) မင္းတုန္းမင္း၏သာသနာျပဳအမိန္႔ေတာ္

မင္းတုန္းမင္း၏သာသနာျပဳအမိန္႔ေတာ္

[တခ်ိဳ႕ကုိသာ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။]

          ငါဧကရာဇ္မင္းျမတ္သည္ ကုိယ္က်ိဳးကုိ ငဲ့၍ မင္းအျဖစ္ကုိ ယူေတာ္မူသည္ မဟုတ္၊ သီရိဓမၼာေသာကမင္း အစရွိေသာ သာသနာျပဳမင္းတုိ႔ကဲ့သုိ႔ သာသနာေတာ္ကုိ ခ်ီးေျမႇာက္ေတာ္မူလို၍ သာသနာႏုဂၢဟဓမၼရာဇာအျဖစ္ကုိ ယူေတာ္မူသည္၊ သာသနာေတာ္၏ တည္ရာ ၀ိနည္းတရားေတာ္ ရွိသည့္အတုိင္း ရဟန္းေတာ္တုိ႔ ေကာင္းမြန္စြာ မက်င့္က သာသနာေတာ္ ညႇိဳးႏြမ္းသည္၊ တစ္ေယာက္ေသာ အလဇီၨသည္ အလဇီၨတစ္ေထာင္ကုိ ျဖစ္ေစ၍ သာသနာေတာ္ကုိ ဖ်က္ဆီးႏုိင္သည္၊ ထုိအလဇီၨတုိ႔၏ အက်င့္ကား…

၁။       ေရႊ ေငြ စသည္ကုိ အလွဴခံျခင္း, ကုိင္ျခင္း၊

၂။       ထုိခံယူထားေသာ ေရႊ ေငြျဖင့္ ေရာင္း၀ယ္ လဲလွယ္ျခင္း၊

၃။       ရဟန္းအသံုးအေဆာင္(သကၤန္းစေသာ)ပရိကၡရာျဖင့္ ခ၀ါသည္ စသူတုိ႔ထံမွ ပစၥည္းကုိ (ေက်ာင္းသားကပိၸယကုိ အလဲမခုိင္းဘဲ) ကုိယ္တုိင္လဲျခင္း၊

၄။       လူတုိ႔အား ပန္းေပးျခင္း စေသာ ကုလဒူသနအမႈကုိ ျပဳျခင္း၊

၅။       ႏွစ္ဆယ့္တစ္ပါးေသာ အေနသနအမႈကုိ ျပဳျခင္း၊ [ေနာက္၌ သီျခားျပမည္။]

၆။       ရဟန္းတုိ႔ မသင္အပ္, သင္၍ မေပးေကာင္းေသာ ဆင္စီး ျမင္းစီးအတတ္ စသည္တုိ႔ကုိ သင္ျခင္း, သင္ေပးျခင္း၊

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၁၃) အေကာင္းရွိလွ်င္ အဆုိးရွိ

အေကာင္းရွိလွ်င္ အဆုိးရွိ

ဆုတ္ကပ္ကာလ၌ အေကာင္းအဆုိး ဒြန္တဲြ၍ လာခဲ့ရသည္မွာ ထံုးစံဓမၼတာကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေန၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အက်င့္ေကာင္းေသာ ပုဂိၢဳလ္မ်ား ထင္ရွားေနသည့္အခါ မေကာင္းေသာပုဂိၢဳလ္မ်ားလည္း တစ္ေထာင့္ တစ္နားက ထြန္းကားေနၾကဦးမည္သာ၊ သုိ႔ျဖစ္ရကား ၀ိနည္းပညတ္ေတာ္၌ … “ဆယ္၀ါျပည့္တင္း, ၀ိဘင္းႏွစ္ျဖာ, ကမၼာကမၼ, ခႏၶကပုဒ္, နာမ္႐ုပ္ပုိင္ပုိင္, ေဟာျပႏုိင္, …ေက်ာင္းထုိင္ ငါးအဂၤါ” ဟူသည္ႏွင့္အညီ…

၁။       ရဟန္း၀ါ ဆယ္၀ါ ရၿပီးျခင္း၊

၂။       “ဥဘေတာ၀ိဘင္း”ဟု ေခၚေသာ ပါတိေမာက္အက်ယ္အဖြင့္ကုိ နားလည္ျခင္း၊

၃။       ကံႀကီး ကံငယ္ ျပဳထံုးကုိ နားလည္ျခင္း၊

၄။       မဟာ၀ဂၢ စူဠ၀ဂၢခႏၶက၌ လာေသာ သိကၡာပုဒ္မ်ားကို   နားလည္ျခင္း၊

၅။       နာမ္႐ုပ္တရားတို႔ကုိ နားလည္၍ ေဟာျပႏုိင္ျခင္း။

          ဤသုိ႔ ေက်ာင္းထုိင္ပုဂိၢဳလ္၏ ဂုဏ္အဂၤါ အရည္အခ်င္း ငါးပါး တုိ႔ကုိ အတင္းအက်ပ္ သတ္မွတ္ထားပါလ်က္ တစ္၀ါ ႏွစ္၀ါ ရႏွင့္ ေက်ာင္းထုိင္ၾက, တပည့္တပန္း ရဟန္း သာမေဏမ်ားကုိ ေမြးကာ ဆရာလုပ္ေနၾက, တခ်ိဳ႕လည္း ေဆာင္းလေရာက္လွ်င္ စားေသာက္ပဲြ ခံ၍ ပကတတ္တဲကုိ အလယ္မွာ ထားလ်က္ ၀တ္ေပါင္းကုိယ္စီႏွင့္ လူသိ သူသိ ၀တ္ေစာင့္ၾကေလသည္၊ ထုိသုိ႔ ၀တ္ေစာင့္နည္းကုိ “ပဲြေက်ာင္းပုဂိၢဳလ္တုိ႔၏ အေလ့”ဟု မဲဓီးဆရာေတာ္ မိန္႔ေတာ္မူသတတ္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၁၂)ေၾကာက္၍တစ္ပါးတည္းေနေသာ ဆရာေတာ္

ေၾကာက္၍တစ္ပါးတည္းေနေသာ ဆရာေတာ္           

သာလြန္မင္းတရားႀကီး လက္ထက္၀ယ္  ၀ိနည္း ပါဠိေတာ္ အ႒ကထာ နိႆယမ်ားကုိ “အရွင္ဇမၺဳဓဇ” မည္ေသာ ေရႊဥမင္ဆရာေတာ္ႏွင့္ ေတာင္ဖီလာဆရာေတာ္တုိ႔ စီရင္ေတာ္မူၾက၏၊ အခါတစ္ပါး၌ ေတာင္ဖီလာဆရာေတာ္သည္ နိႆယခ်င္း တုိက္ဆုိင္လုိ၍ ပုခန္း သာဂရ၀က္က် ဥမင္၌ ေတာရက်င့္ေသာ ေရႊဥမင္ဆရာေတာ္ အထံသုိ႔ အေႁခြအရံ လွဴဖြယ္မ်ားျဖင့္ ႂကြလာ၏၊ အလုပ္အေကၽြး ဖုိးသူေတာ္ တစ္ေယာက္သာ ရွိေသာ ေရႊဥမင္ဆရာေတာ္သည္ မင္းဆရာအတြက္ ခင္းေပးစရာ ဘာမွ် မရွိေသာေၾကာင့္ မိမိသံုးစဲြ ေနက်ျဖစ္ေသာ စမၼခဏ္ (သားေရနယ္)ကုိ ခါ၍ ခင္းေပးရေလ သတတ္၊ ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းႀကီး ႏွစ္ပါးတုိ႔ အားရ၀မ္းသာ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သ ၿပီးေသာအခါ မင္းဆရာေတာ္က “ပရိသတ္ေႁခြရံ နည္းပါးလွပါသည္, ေၾကာက္ေတာ္မမူပါလား”ဟု ေမးေလွ်ာက္ရာ “ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ ပရိသတ္ နည္းနည္းႏွင့္ ေနပါသည္”ဟု ျပန္ေျပာေလသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၁၁)အင္း၀ေခတ္သာသနာ

အင္း၀ေခတ္သာသနာ

[စတုတၳ အ၀ၿမိဳ႕တည္ မင္းတရား၏ ညီေတာ္လက္ထက္၌ ၀ိနႏၵာသဘေထရ္စီရင္၍ ေကာဇာသကၠရာဇ္ (၁၁၉၉)ခု, သာသနာသကၠရာဇ္ (၂၃၈၁)ခုႏွစ္၌ ၿပီးစီးေသာ သီလ ၀ိေသာဓနီက်မ္းမွ ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပခ်က္]

အမတ္စည္းစိမ္ထက္ ရဟန္းအျဖစ္ သာပံု

ေျမာက္နန္းေက်ာင္းဆရာေတာ္သည္   မွဴးမတ္မ်ိဳးမွ  ထြက္၍  ရဟန္းျပဳခဲ့၏၊ အခါတစ္ပါး၌  အမတ္မ်ားက “အရွင္ ဘုရားသည္ တပည့္ေတာ္တုိ႔လုိ လူ၀တ္ေၾကာင္ဘ၀ျဖင့္ ေနပါလွ်င္ အမတ္စည္းစိမ္ကုိ ရေလာက္ပါေၾကာင္း” ေလွ်ာက္ၾကေလေသာ္ “သင္တုိ႔ အမတ္စည္းစိမ္သည္ ေရအိမ္ထက္၌ ငါပြားမ်ားအပ္ေသာ အသုဘသညာ၏ တစ္စိတ္ေလာက္ကုိမွ် မီႏုိင္မည္ေလာ”ဟု ျပန္၍ မိန္႔ေတာ္မူေလသည္၊ မိန္႔လုိရင္းကား… က်င္ငယ္စြန္႔အိမ္ကုိ “ေရအိမ္”ဟု ေခၚ၏၊ 

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၁၀) ျမန္မာျပည္သာသနာခန္း

၄။ ျမန္မာျပည္သာသနာခန္း

သထံုႏွင့္ပုဂံ

သထံုျပည္၌ စစ္မွန္ေသာ သာသနာေရာက္သည္မွာ ပုဂံျပည္ထက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အလ်င္က် သည္ဟု မွတ္ရေပမည္၊ အရွင္ေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္ ကုိးတုိင္း ကုိးဌာနသုိ႔ သာသနာျပဳလႊတ္စဥ္ကပင္ “သု၀ဏၰဘူမိ”ဟု ထင္ရွား ေသာ ထုိအခ်ိန္မွာ သမုဒၵရာႏွင့္လည္း နီးကပ္ေနေသာ သထံုျပည္ ေနရာေဟာင္းသုိ႔ သာသနာျပဳ လႊတ္ေတာ္မူသည္ဟု ယူဆၾက၏၊ မည္သုိ႔ပင္ ယူဆသည္ျဖစ္ေစ ပုဂံျပည္ထက္ သာသနာအစစ္အမွန္ အလ်င္ေရာက္ေနသည္ကား ေသခ်ာေလာက္ေပသည္၊ ဘာ့ေၾကာင့္နည္း၊… အရွင္အရဟံ၏ အမိန္႔ေတာ္အရ သထံုျပည္သုိ႔ ပိဋက အေတာင္းလႊတ္ရသျဖင့္ ပုဂံျပည္၌ သာသနာအစစ္အမွန္ စတည္ ခ်ိန္၀ယ္ သထံုျပည္၌ စာႏွင့္ ေပႏွင့္ က်က်နန သာသနာတည္ၿပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း၊ ထုိသုိ႔ သထံုျပည္၌ သာသနာမွန္ တည္ရွိစဥ္ ပုဂံျပည္၌ အရည္းႀကီးဟု ထင္ရွားေသာ ရဟန္းတု ရဟန္းေယာင္ မ်ားသည္ လက္ထပ္ခါနီး သတုိ႔သမီးကုိ သူတုိ႔ထံသုိ႔ တစ္ညလံုး ပန္းဦးဆက္ရန္ ပုိ႔ရေလာက္ေအာင္ ေသာင္းက်န္း ညစ္ညမ္းလ်က္ ရွိၾကေလသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၀၉) မဟာေထရ္မ်ား ႀကိဳးစားေတာ္မူခဲ့ပံု

ေပထက္အကၡရာတင္ခန္း

မဟာေထရ္မ်ား ႀကိဳးစားေတာ္မူခဲ့ပံု

         

သီဟုိဠ္ကၽြန္း၀ယ္…(ပိတုရာဇာ ဟုလည္း ထင္ရွားေသာ) ၀႗ဂါမဏိမင္း စုိးစံစဥ္ တိႆမည္ေသာ ျဗာဟၼဏတစ္ေယာက္ က သူပုန္ထသည့္ျပင္ ေစာဠတုိင္းမွ ေက်းမင္းတုိ႔ကလည္း စစ္ဖက္လာၾက၏၊ တုိင္းသူျပည္သားတုိ႔သည္ အိမ္ေျခရာေျခ မတည္ႏုိင္ေအာင္ ရွိရကား သံဃာေတာ္မ်ား ဆြမ္းခဲယဥ္းစဥ္မွာပင္ စိတၱလပဗၺတေက်ာင္းတုိက္, မဟာ၀ိဟာရေက်ာင္းတုိက္ စသည္၌ သံုးႏွစ္ တုိင္တုိင္ စုေဆာင္းထားအပ္ေသာ ၀တၳဳကံ စပါးမ်ားကို ႂကက္ႀကီး မ်ားစြာ ဖ်က္ဆီးၾကသျဖင့္ တစ္ညဥ့္အတြင္း၌ပင္ ဖဲြမွ်သာ က်န္ေလေတာ့၏၊ ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီးေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားစြာလည္း ပရိနိဗၺာန္ စံၾက၏၊ မ်ားစြာေသာ ရဟန္းတို႔သည္ ဇမၺဴဒိပ္ (အိႏိၵယ)ဘက္သုိ႔ ကူးေျပာင္း ေနထုိင္ၾကရေလသည္။

          ထုိအခ်ိန္၌ ပိဋကက်မ္းစာမ်ားကုိ ေပထက္၌ မေရးၾကရေသး ေသာေၾကာင့္ ဇမၺဴဒိပ္သုိ႔ မကူးဘဲ ျဖစ္သလုိႏွင့္ ေနရစ္ခဲ့ၾကေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ မိမိတုိ႔ ႏႈတ္တက္ေဆာင္ထားေသာ ပါဠိေတာ္ ႏွင့္ အ႒ကထာမ်ားကုိ အလြန္ ပင္ပန္းစြာ ရြတ္အံေတာ္မူရွာၾကရ ေပသည္၊ တခ်ိဳ႕ ရက္မ်ား၌ကား ဆြမ္းကုိ မဆုိထားဘိ စားဖြယ္ရာ အာဟာရ တစ္စံုတစ္ရာကုိမွ် မရၾကရွာေခ်၊ သုိ႔ေသာ္ မရြတ္မအံလွ်င္ ပိဋကေတာ္မ်ား တိမ္းပါး ခၽြတ္ယြင္းမည္ စုိးေသာေၾကာင့္ ၀မ္းမီး ေဆာင္သျဖင့္ ပူေလာင္ေနေသာ ရင္ေပၚမွာ သဲအစုိမ်ား တင္ထား၍ ႀကိဳးစား ပမ္းစား

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၀၈) ဒု႒ဂါမဏိမင္းအေၾကာင္း

ဒု႒ဂါမဏိမင္းအေၾကာင္း

စစ္႐ံႈးစဥ္လည္း ဒါနကုိ မေမ့

မဟာ၀င္၌ ေတြ႕ရေသာ သီဟုိဠ္မဟာရာဇာတုိ႔တြင္ ဒု႒ဂါမဏိမဟာရာဇာ၏  သာသနာ                   ၾကည္ညိဳပံုသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔၏စိတ္ကုိ အားအရေစဆံုး အႏွစ္သက္ေစဆံုးျဖစ္၏၊ ထုိမဟာရာဇာသည္ ညီေတာ္တိႆႏွင့္စစ္ျဖစ္၍ စစ္႐ံႈးခုိက္ ျမင္းတစ္စီး အမတ္တစ္ ေယာက္မွ်ျဖင့္ တိမ္းေရွာင္ေနရာ ေတာထဲမွာပင္ လြန္စြာဆာေလာင္ေနစဥ္ အမတ္၏ပဲြေတာ္တစ္ေယာက္စာကုိ (ျမင္း,အမတ္, မိမိဖုိ႔အျပင္ လွဴဖုိ႔ပါ) ေလးဖုိ႔ခဲြ၍ အလွဴခံပုဂိၢဳလ္ကုိ ေႂကးေၾကာ္ပင့္ယူေလသည္၊

အလွဴခံပုဂိၢဳလ္သည္ ဒိဗၺေသာတအဘိညာဥ္ျဖင့္ ၾကား၍ ႂကြေရာက္ လာသျဖင့္ မိမိတုိ႔ဖုိ႔ မွန္းထားေသာ အဖုိ႔ကုိပါ အားလံုးလွဴလုိက္ၾကေလသည္၊ နတ္ရြာစံခါနီး၌ကား မိမိအလွဴေတာ္စာရင္းကုိ ဖတ္ေစရာ၀ယ္ အျခားေသာ ေစတီေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမ်ား အလွဴထက္ ဤအလွဴကုိ သာ၍ႏွစ္သက္ပါသတဲ့။ [အခ်ိဳ႕ဒါနရွင္မ်ား သည္ မိမိျပဳၿပီးေသာ ေကာင္းမႈအထူးမ်ားကို ပုရပုိက္စာအုပ္မ်ား၌ ေရးမွတ္၍ ထားၿပီးလွ်င္ ထုိေကာင္းမႈစာရင္းမ်ားကို မၾကာ မၾကာ ၾကည့္႐ႈကာ ေနာက္ထပ္ ကုသုိလ္ေစတနာ တုိပြားၾကေစ၏။]

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၀၇) တိတိၳမ်ား သာသနာ၀င္လာပံု

တိတိၳမ်ား သာသနာ၀င္လာပံု           

သာသနာေတာ္၀င္   အရွင္ျမတ္တုိ႔ဘက္၌ သာသနာ၀င္လာပံု  တန္ခုိးဣဒိၶပါဒ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ  ရဟႏၲာပုဂိၢဳလ္ အမ်ားအျပားရွိ၍ အရွင္မဟိႏၵကဲ့သုိ႔ အထက္တန္းအမ်ိဳးေကာင္း သားမ်ားက သာသနာ့၀န္ကုိ ထမ္းေနၾက ႐ံုမက မဟာရာဇာကုိယ္တုိင္ပင္ အျမတ္တႏိုးျပဳ၍ ကုိးကြယ္ကာ မဟာရာဇာ၏ အာဏာပ်ံ႕ႏွံ႕ရာ အရပ္တုိင္း၀ယ္ ဗုဒၶတရားေတာ္မွ လူ၀တ္ေၾကာင္ႏွင့္ ဆုိင္ေသာ တရားေတာ္မ်ားကုိ ေရးသား၍ ေက်ာက္တုိင္စုိက္လ်က္လူအမ်ားအားတရားေပးကာ တရားေတာ္ကုိ ယံုၾကည္သက္၀င္လာေအာင္ ႀကိဳးစားေနေသာအခါျဖစ္၏၊ ထုိအခါ၌ ဗုဒၶသာသနာေတာ္၀ယ္ ပစၥည္းေလးပါး ေပါမ်ားျပည့္စံုသေလာက္ ရေသ့တိတိၳတုိ႔၌ ပစၥည္းေလးပါး ရွားပါးရကား မ်ားစြာေသာ ရေသ့တိတိၳတု႔သည္ အစားအေသာက္ အေနအထုိင္က်ပ္ၾက၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ သာသနာတြင္းသုိ႔ တိတ္တိတ္ပုန္း ၀င္ေရာက္လာၿပီးလွ်င္ သံဃာ အစစ္မ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာေနထုိင္ကာ တခ်ိဳ႕ကမူ မိမိတုိ႔ယူျမဲ မိစၦာအယူ ကုိ ယူၾကျခင္းျဖင့္ သာသနာေတာ္ မသန္႔ရွင္ေအာင္ ျပဳၾကေတာ့၏၊ ထုိအခါ ရဟန္းစစ္ ရဟန္းမွန္တုိ႔သည္ သူတုိ႔ႏွင့္အတူ သံဃာ့ကံမ်ား ကုိ မျပဳႏုိင္ၾကေသာေၾကာင့္ အေသာကာ႐ံုတုိက္ႀကီး၌ ခုနစ္ႏွစ္ တုိင္တုိင္ ဥပုသ္ျပဳကိစၥ ရပ္စဲခဲ့ရသတဲ့။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၀၆) သားေတာ္,သမီးေတာ္ သာသနာ၀င္ခန္း

သားေတာ္,သမီးေတာ္ သာသနာ၀င္ခန္း        

ေက်ာင္းတုိက္မ်ားကို လွဴဒါန္းပူေဇာ္ရာ၌ မဟာရာဇာသည္  အလြန္၀မ္းေျမာက္သည္ ျဖစ္၍… “ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္၏ သာသနာ၀ယ္ အဘယ္သူ၏ စြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းမႈသည္ အႀကီးက်ယ္ဆံုး ျဖစ္ပါသနည္း”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေလရာ သံဃာမ်ား၏ တာ၀န္လႊဲခံရ ေသာ အရွင္ေမာဂၢလိပုတၱတိႆေထရ္က မိန္႔ေတာ္မူသည္မွာ…

          မေထရ္          ။         ။         မဟာရာဇာ … ပစၥည္းေလးပါး လွဴဒါန္းေရး၌ ဒကာေတာ္ႏွင့္တူသူသည္ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ လက္ထက္ေတာ္တုန္းကပင္ မရွိခဲ့ပါ၊ ဒကာေတာ္၏ စြန္႔ၾကဲမႈသာ အႀကီးက်ယ္ဆံုးျဖစ္ပါေပသည္။

          မဟာရာဇာ     ။         ။(ထုိစကားကုိၾကားရလွ်င္ အလြန္႔အလြန္ႏွစ္သက္ ရႊင္ပ်၍) ဒီလုိျဖစ္လွ်င္ ဒကာေတာ္သည္ သာသနဒါယာဒ (သာသနာ့အတြင္းသား=သာသနာ့ေဆြေတာ္ မ်ိဳးေတာ္) ျဖစ္ၿပီ မဟုတ္ပါလား။

          မေထရ္          ။         ။(ထုိစကားကုိ ၾကားရလွ်င္ မဟိႏၵမင္္းသားကုိ သတိထားေတာ္မူမိ၏၊ သာသနာေတာ္၌ ဤမင္းသား ေရာက္လာလွ်င္ သာသနာေတာ္ အလြန္တုိးတက္လာ မည္ကိုလည္း ေျမာ္ျမင္ေတာ္မူ၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အမွန္ လည္းက် စကားသံုးလည္း လွေလေအာင္) မဟာရာဇာ…ေျမျပင္မွအထက္ ဘ၀ဂ္တုိင္ေအာင္ ပစၥည္း ပံုႀကီးကုိ လွဴဒါန္းပါေသာ္လည္း “သာသနဒါယာဒ”ဟု မေခၚႏုိင္ေသး၊ “ပစၥယဒါယကာ”ဟုသာ ေခၚႏုိင္ သည္၊ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမဟူ မည္သူမဆုိ မိမိရင္ေသြး ကုိ သာသနာတြင္း သြင္းပုိ႔ ခ်ီးေျမႇာက္ႏုိင္သူသာ သာသနာေတာ္ႏွင့္ေသြးစပ္၍ “သာသနဒါယာဒ”ဟု ဆိုအပ္ေပသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၀၅) နိေျဂာဓသာမေဏ၏ ဇာစ္ျမစ္

နိေျဂာဓသာမေဏ၏ ဇာစ္ျမစ္

အေသာကမဟာရာဇာသည္  ခမည္းေတာ္ ဗိႏၵဳသာရမင္း နတ္ရြာစံလွ်င္ စံခ်င္း မိကဲြဖတူ ညီေနာင္ ကုိးက်ိပ္ ကိုးေယာက္တုိ႔ကုိ ရွင္းလင္းေလရာ အႀကီးဆံုး သုမနမင္းသား၏ ၾကင္ယာေတာ္သည္ ကုိယ္၀န္အရင့္အမာျဖင့္ ထြက္ေျပးကာ စ႑ာလတုိ႔၏ ရြာ၀ယ္ စ႑ာလ အႀကီးအကဲ၏ သမီးအမွတ္ျဖင့္ အေစာင့္အေရွာက္ကုိ ခံယူေနစဥ္  …  နိေျဂာဓသာမေဏ  အေလာင္းေတာ္ကေလးကုိ ဖြားျမင္ရေလသည္၊ ထုိ႔ေနာက္ ကေလး၏ အစြမ္းအစကုိ (ရဟႏၲာ ျဖစ္သည့္တုိင္ေအာင္) ျမင္ေတာ္မူေသာ မဟာ၀႐ုဏရဟႏၲာအရွင္ျမတ္က ေစာင့္ေရွာက္၍ ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္၌ ရွင္သာမေဏ ျပဳေပး ေလသည္၊ ထုိသုိ႔ သာမေဏ ျဖစ္ၿပီး၍ အေတာ္ၾကာေသာအခါ မယ္ေတာ္ရွိရာသုိ႔ သြားမည္ဟု ၾကံကာ နန္းေတာ္ေျမလမ္းျဖင့္ ႂကြသြားစဥ္ အေသာက မဟာရာဇာ ျမင္ရေလသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ““နိေျဂာဓသာမေဏ””ဟူသည္ အေသာကမဟာရာဇာ၏ တူေတာ္ အရင္း မင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္ျဖစ္သည္ဟု မွတ္ပါ။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၀၄) မဟာေထရ္မ်ား၏ အေျမာ္အျမင္

တတိယသဂၤါယနာတင္ခန္း

မဟာေထရ္မ်ား၏ အေျမာ္အျမင္

ဒုတိယသဂၤါယနာ တင္ၾကၿပီးေသာအခါ…မဟာေထရ္တုိ႔သည္ “ေနာက္ေနာင္အခါ၀ယ္ သာသနာေတာ္၌ ယခုလုိ ေဘး အႏၲရာယ္မ်ား ျဖစ္ဖြယ္ရွိေသးသလား”ဟု စဥ္းစားေတာ္မူၾက၏၊ ထုိအခါ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း (၁၁၈) ႏွစ္ေျမာက္၀ယ္ ဓမၼာေသာက မဟာရာဇာ၏ လက္ထက္၌ ေဘးရန္ျဖစ္ဖြယ္ရွိေၾကာင္းကုိ ျမင္ေတာ္မူၾကရ၍ ထုိအခ်ိန္မွာ မိမိတုိ႔ မရွိႏုိင္ေၾကာင္းကုိလည္း သိေတာ္မူရကား ထုိအခါ၌ သာသနာျပဳႏုိင္မည့္ ပုဂိၢဳလ္ကုိ လူ႕ျပည္ နတ္ျပည္မွာ ရွာေသာ္လည္း မေတြ႕ၾက၊ ျဗဟၼာ့ျပည္ကုိ ၾကည့္မွ အသက္ကုန္ခါနီး၌ အထက္ျဗဟၼာ့ျပည္သုိ႔ ဆက္လက္ျဖစ္ဖုိ႔ရန္ ကုသုိလ္စ်ာန္လည္း ရွိေသာ “တိႆျဗဟၼာမင္း”ကုိ ေတြ႕သျဖင့္ သာသနာျပဳေရးအတြက္ အထက္သုိ႔ မျဖစ္ဘဲ လူ႕ျပည္၌ ျဖစ္ဖုိ႔ရန္ ေတာင္းပန္ၾကေလသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၀၃) နိေျဂာဓသာမေဏ

နိေျဂာဓသာမေဏ

ထုိသုိ႔ မၾကာခဏ စဥ္းစားမိေလရာ တစ္ေန႔ေသာအခါ၀ယ္… နန္းေတာ္ ေျမလမ္း၌ သြားလာေနေသာ လူအမ်ားတြင္ စကၡဳေႁႏၵခ်လ်က္ ဦးေခါင္း လက္တုိ႔ မလႈပ္မယွက္ ၿငိမ္သက္စြာ ႂကြသြားေနေသာ ကုိရင္ကေလးကုိ နန္းေတာ္ေပၚမွ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္မိေလရာ လြန္စြာၾကည္ညိဳျခင္းျဖင့္ စဥ္းစားသည္မွာ…

အျခားလူေတြ သြားလာၾကသည္မွာ မၿငိမ္မသက္ ဣေႁႏၵမရ ရွိလွ၏၊ ဤသာမေဏသြားပံုသည္ ၿငိမ္သက္ တည္ၾကည္၏၊ သူ႕သႏၲာန္မွာ ထူးျခားေသာတရား ရွိေပလိမ့္မည္ေတြးကာ ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း စဥ္းစားမိ၍ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္းလည္း လြန္မင္းစြာ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳရကား အနီးအပါး၌ ရွိေသာ အမတ္မ်ားကုိ အျမန္ သြား၍ အပင့္ခုိင္း, ခုိင္းၿပီး မၾကာခင္ ေႏွးသည္ဟု ထင္ေသာေၾကာင့္ “ျမန္ျမန္ ႂကြခဲ့ပါ”ဟု မွာလ်က္ ႏွစ္ခါ သံုးခါ ထပ္ကာ လႊတ္၍ ဇြတ္တရြတ္ႀကီး ၾကည္ညိဳေလသည္။

          သုိ႔ေသာ္ သာမေဏကား (မလ်င္မျမန္) မွန္မွန္ပင္ သြားလ်က္ နန္းေတာ္ေပၚ တက္မိသည့္အခါ “သင့္ေလ်ာ္ေသာ ေနရာမွာ ထုိင္ပါ” ဟု (စံုစမ္းေသာသေဘာျဖင့္) ေလွ်ာက္ထားလွ်င္  အျခားရဟန္းမ်ား မရွိေၾကာင္းကုိ သိ၍ ရာဇပလႅင္ေပၚမွာပင္ ထုိင္ေတာ္မူ ေလသည္၊ [စိတ္ေနစိတ္ထားႏွင့္ အမ်ိဳးအႏြယ္ ေအာက္က်သူ ျဖစ္လွ်င္ ဘုရင့္ထက္ျမင့္ေသာ ေနရာ၌ ထုိင္၀ံ့မည္ မဟုတ္၊] ထုိ႔ေနာက္ ဆြမ္းကပ္ၿပီးေသာအခါ…

အပိုင္း(၁၀၂)တတိယသဂၤါယနာတင္ခန္း(မဟာေထရ္မ်ား၏ အေျမာ္အျမင္)

တတိယသဂၤါယနာတင္ခန္း

မဟာေထရ္မ်ား၏ အေျမာ္အျမင္

ဒုတိယသဂၤါယနာ တင္ၾကၿပီးေသာအခါ…မဟာေထရ္တုိ႔သည္ “ေနာက္ေနာင္အခါ၀ယ္ သာသနာေတာ္၌ ယခုလုိ ေဘး အႏၲရာယ္မ်ား ျဖစ္ဖြယ္ရွိေသးသလား”ဟု စဥ္းစားေတာ္မူၾက၏၊ ထုိအခါ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း (၁၁၈) ႏွစ္ေျမာက္၀ယ္ ဓမၼာေသာက မဟာရာဇာ၏ လက္ထက္၌ ေဘးရန္ျဖစ္ဖြယ္ရွိေၾကာင္းကုိ ျမင္ေတာ္မူၾကရ၍ ထုိအခ်ိန္မွာ မိမိတုိ႔ မရွိႏုိင္ေၾကာင္းကုိလည္း သိေတာ္မူရကား ထုိအခါ၌ သာသနာျပဳႏုိင္မည့္ ပုဂိၢဳလ္ကုိ လူ႕ျပည္ နတ္ျပည္မွာ ရွာေသာ္လည္း မေတြ႕ၾက၊ ျဗဟၼာ့ျပည္ကုိ ၾကည့္မွ အသက္ကုန္ခါနီး၌ အထက္ျဗဟၼာ့ျပည္သုိ႔ ဆက္လက္ျဖစ္ဖုိ႔ရန္ ကုသုိလ္စ်ာန္လည္း ရွိေသာ “တိႆျဗဟၼာမင္း”ကုိ ေတြ႕သျဖင့္ သာသနာျပဳေရးအတြက္ အထက္သုိ႔ မျဖစ္ဘဲ လူ႕ျပည္၌ ျဖစ္ဖုိ႔ရန္ ေတာင္းပန္ၾကေလသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၀၁) ေငြအလွဴခံျခင္းႏွင့္ ဒုတိယသဂၤါယနာ

သာ၍စိတ္ဆုိးၾကပံု

ေက်ာင္းတုိက္သုိ႔ ျပန္ေရာက္ၾက၍ အေဖာ္လုိက္သြားေသာ ကုိယ္ေတာ္ကေလးကုိ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေမးၾကေလရာ ရွင္ယသက ေျပာပံု, ဒကာမ်ားက “အရွင္ယသ တစ္ပါးက လႊဲလွ်င္ ေ၀သာလီၿမိဳ႕မွာ ရဟန္းအစစ္ မရွိ”ဟု ေလွ်ာက္ပံုကုိ ၾကားရသျဖင့္ သာ၍ ေဒါသထြက္ကာ သံဃာစည္းေ၀းေစလ်က္ အရွင္ယသကုိ “ဥေကၡပနီယကံ” ျပဳဖုိ႔ရန္ စီမံ စုိင္းျပင္းၾကေလေသာ္ သူတုိ႔ စီမံေနတုန္းမွာပင္ အရွင္မဟာယသ သည္ ေကာင္းကင္သုိ႔ ျပန္ႂက၍ ေကာသမီၺျပည္၌ သက္ဆင္းေတာ္မူေလသည္။

          [““ဥေကၡပနီယကံ””ဟူသည္ ႏွင္ထုတ္ေသာ ကံတည္း၊ ထုိအခ်ိန္၌ အရွင္ယသသည္ တန္ခုိးရွိၿပီးေသာ ရဟႏၲာ မဟုတ္ပါလွ်င္ မည္မွ် ေလာက္ပင္ ပိဋကကၽြမ္းက်င္ေသာ္လည္း သူတုိ႔ အႏွိပ္အနင္းကို ခံရွာရေပလိမ့္မည္။]

  

"ရတနသုတၱံ တရားေတာ္" ၂၀၁၄ ဇြန္လ ၁ ရက္ေန႔ ညေန ၄ နာရီ

ေခါင္းေလာင္းထိုး၍အမွ်ေဝသည္

တရုတ္ႏိုင္ငံတြင္ လြန္ေလေသာ ႏွစ္ေပါင္း ေလးေထာင္ခန္႔က ေခါင္းေလာင္းမ်ား စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့သည္ဆို၏။ အေနာက္ႏို္င္ငံမ်ားတြင္ ခရစ္ယန္အယူဝါဒကို အတည္တက် ကိုးကြယ္လာၾကေသာ ငါးရာစု၊ ေျခာက္ရာစုေလာက္ကမွ အစျပဳျပီး ခရစ္ယန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းမ်ားတြင္ ေခါင္းေလာင္းမ်ားကို ထားရွိခဲ့ၾကေလသည္။

ပထမတြင္ ေသးငယ္ေသာ ေခါင္းေလာင္းမ်ားကိုသာ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း ႀကီးေသာေခါင္းေလာင္းမ်ားကို သြန္းလုပ္လာႏိုင္ၾကေလသည္။
ေခါင္းေလာင္းသံကို ျမိဳ႔တြင္းမွ အားလံုးၾကားႏို္င္ရန္ ေမွ်ာ္စင္မ်ားေပၚတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေလ့ရွိသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ေခါင္းေလာင္းစင္မ်ားကို ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ တဆက္တည္းထားရွိေလ့ရွိသည္။ အခ်ိဳ႔ေနရာမ်ားတြင္ သီးျခားအေဆာက္အအံုမ်ားျဖင့္ ထားတတ္ၾကေလသည္။

ေကာင္းက်ိဳးလိူအင္ဆႏၵ ျပည့္ေစမည့္ ပ႒ာန္းႏွင့္ ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါး

(က) ပုတီးက်င့္စဥ္ ေဆာင္ရြက္ေနစဥ္ လိုက္နာရမည့္အခ်က္-
ငါးပါးသီလ လံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္ထိန္းျပီး ေန႔စဥ္ ရက္မေက်ာ္ေစဘဲ အခ်ိန္မွန္၊ ေနရာမွန္စြာျဖင့္ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးအတြက္ (၉)ရက္ ဆက္တိုက္ က်င့္ေဆာင္ရပါမည္။

(ခ) ပုတီးမစိပ္မီ ျပင္ဆင္ျခင္း-
မိမိအိမ္ရွိ ဘုရားဆင္းတုေတာ္အား ေရသပၸာယ္လိုက္ျပီး သံလင္ပန္းတခ်ပ္၏ အလယ္တြင္ ဆင္းတုေတာ္အား စံပယ္ေတာ္မူေစျပီး ေဘးပတ္လည္မွ မိမိႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ အရြယ္အစားတူ အလင္းတိုင္ (၂၄)တိုင္အား ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္ (၂၄)ပစၥည္းအတြက္ ရည္စူးျပီး ဆီမီးပူေဇာ္ရပါမည္။

(ဂ) ပုတီးစိ္ပ္က်င့္စဥ္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း-
၁၀၈-လံုးပါ ပုတီးျဖင့္ က်င့္စဥ္၀င္ေရာက္ရပါမည္။
(၁) ေဟာတု ပစၥေယာ-(ပုတီးတလံုးခ်)
(၂) အာရမၼဏ ပစၥေယာ-(ပုတီးတလံုးခ်)
(၃) အဓိပတိ ပစၥေယာ-(ပုတီးတလံုးခ်)
(၄) အနႏၲရ ပစၥေယာ-(ပုတီးတလံုးခ်)
(၅) သမနႏၲရ ပစၥေယာ-(ပုတီးတလံုးခ်)

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၀၀) ဒုတိယသဂၤါယနာတင္ခန္း

ဒုတိယသဂၤါယနာတင္ခန္း

အရွင္မဟာယသ

ေလာက၌ ရွိၾကေသာ အရာ၀တၳဳတုိ႔တြင္ အေကာင္းဟူသမွ်တုိ႔သည္ မၾကာခဏ ျပဳျပင္ေပးသူရွိမွသာ အေကာင္းဘ၀၌ အေတာ္ၾကာၾကာ ေနႏုိင္၏၊ ျပဳျပင္ေပးမည့္သူမ်ား မရွိလွ်င္ (သုိ႔မဟုတ္) ျပဳျပင္လုိၾကသူမ်ား အားနည္းေနလွ်င္ မေကာင္းေသာ အတုအပေတြ ေပၚေပါက္လာ ၾကျမဲ ျဖစ္ေလရာ ေကာင္းေသာ အရာ၀တၳဳတုိ႔သည္ တိမ္ျမဳပ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ေလ၏၊ ဥပမာ…မိမိ ၀တ္ေနက် ျဖဴစင္ သန္႔ရွင္းေသာ အ၀တ္သည္ပင္ မၾကာခဏ ဖြပ္ေလွ်ာ္မေပးပါမူ ေဟာင္းႏြမ္းသျဖင့္ ပဲြလမ္းမ၀င္ႏုိင္ေတာ့သကဲ့သုိ႔တည္း။

          ထုိ႔ေၾကာင့္ စင္ၾကယ္ေသာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကုိ အရွင္မဟာ ကႆပစေသာ အရွင္တုိ႔သည္ အညစ္အေၾကး အနည္းငယ္ျဖစ္စက ဖြပ္ေလွ်ာ္ေပးခဲ့ၾကေသာ္လည္း အႏွစ္တစ္ရာေလာက္ ၾကာေသာအခါ ေ၀သာလီျပည္ ၀ဇီၨတုိင္းသား ရဟန္းမ်ားေၾကာင့္ ဆယ္ပါးေသာ အျပစ္ အညစ္အေပ ေတြ႕ရျပန္သည္၊  ထုိဆယ္ပါးတြင္ လူအမ်ား နားလည္ႏုိင္ေလာက္ေသာ အျပစ္ကား “ကပၸတိ ဇာတ႐ူပရဇတံ-ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ေရႊ ေငြ အပ္၏”ဟူေသာ အယူ၀ါဒတည္း၊ ကာက႑ကျဗာဟၼဏ၏ သားေတာ္ျဖစ္ေသာ ရဟႏၲာ အရွင္ယသသည္ ေဒသစာရီ လွည့္လည္ေတာ္မူရင္း ထုိ၀ဇီၨရဟန္းတုိ႔၏ သတင္းကုိ ၾကားေတာ္မူေလေသာ္“ဗုဒၶသာသနာေတာ္ ပ်က္စီးေနေၾကာင္းကုိ ၾကားရပါလ်က္ ေၾကာင့္ၾကမစုိက္ဘဲ ေနလုိ႔မေလ်ာ္ေခ်၊ ယခုပင္ ငါ သြား၍ အဓမၼ၀ါဒီမ်ားကုိ ႏွိမ္နင္းကာ ဓမၼအစစ္အမွန္ကုိ ျပမည္” ဤသုိ႔ ၾကံေတာ္မူကာ အာဇာနည္ဆင္ျမတ္ရတနာသည္ ရန္သူ ရွိရာကုိ မေရွာင္ကြင္းဘဲ အတင္းခ်င္းနင္းသကဲ့သုိ႔ အဓမၼ၀ါဒီအသင္း တုိ႔၏ စစ္တလင္းဟု ဆုိထုိက္ရာ ေ၀သာလီျပည္သုိ႔သာလွ်င္ တစ္ပါး တည္း ႂကြ၍ ကူဋာဂါရသာလာ၌ သီတင္းသံုးပါသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၉၉) သဂၤါယနာတင္ရန္ေဆြးေႏြးပံု

သဂၤါယနာတင္ရန္ေဆြးေႏြးပံု

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္၏ အေလာင္းေတာ္ကုိ မီးပူေဇာ္ၿပီးလွ်င္ အ႐ုိးဓာတ္ေတာ္မ်ားကုိ ေ၀ဖန္ၿပီးေနာက္ သံဃာ့ပရိသတ္ႀကီး၏ အႀကီးအကဲျဖစ္ေသာ ပုဂိၢဳလ္သည္ အရွင္မဟာကႆပ ပင္တည္း၊ ထုိအရွင္ျမတ္သည္ သံဃာ့ပရိသတ္ႀကီးကုိ စည္းေ၀းေစၿပီးလွ်င္ ပါ၀ါျပည္မွ ကုသိနာ႐ံုသုိ႔ လာစဥ္က သုဘဒၵရဟန္းႀကီး၏ “ငါတုိ႔ သည္ ရဟန္းေဂါတမလက္မွ လြတ္ၾကရေပၿပီ” စသည္ျဖင့္ နစ္နစ္ နာနာ ေျပာအပ္ေသာ စကားကိုလည္း ေျပာျပ၏၊ 

“ငါ့ရွင္တုိ႔… ဗုဒၶ ရွင္ေတာ္ျမတ္၏ စပ္ရာ စပ္ရာ ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာ တရားေတာ္မ်ားသည္ မသီကံုးအပ္ေသာ ပန္းေတြကဲ့သုိ႔ အစီအစဥ္ မရွိဘဲ ျဖစ္ေနသည္၊ ပန္းေတြ မကံုးဘဲ ထားလွ်င္ ေလတုိက္ခတ္တုိင္း လြင့္ကာ မၾကာခင္ ကုန္ဖြယ္ရာ ရွိသကဲ့သုိ႔ တရားေတာ္မ်ားကို စီကာစဥ္ကာ သေဘာတူရာ ေပါင္းစု၍ မထားလွ်င္ အဓမၼ၀ါဒီ အလဇီၨတုိ႔၏ (ဘုရားေဟာ မဟုတ္ေသာ တရားေတြကုိ ထည့္သြင္း၍ ဘုရားေဟာအစစ္  တရားေတြကုိ  တခ်ိဳ႕တေလ ႏုတ္ပယ္ၿပီးလွ်င္ သူတုိ႔ ထင္သလုိ ျပဳလုပ္ျခင္းတည္းဟူေသာ) ေလမုန္တုိင္း တုိက္လႊင့္ေသာေၾကာင့္ မၾကာခင္ တရားေတာ္မ်ား ေဟာေတာ္မူရင္းအတုိင္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ ေျပာင္းလဲကာ အစစ္ အမွန္ တရားေတာ္မ်ား ကြယ္စရာရွိသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၉၈) အရွင္မဟာကႆပ၀န္ေဆာင္ပံု

အရွင္မဟာကႆပ၀န္ေဆာင္ပံု

ေနာက္လုိက္ရဟန္းမ်ား လမ္းခရီး၌ ျဖစ္ပံု

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူခ်ိန္၌ အရွင္မဟာကႆပသည္ ေဒသစာရီ လွည့္လည္ေနခုိက္ ျဖစ္၏၊ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူၿပီးေနာက္ ခုနစ္ရက္ေျမာက္၌ကား ပါ၀ါျပည္မွ ကုသိနာ႐ံုသုိ႔ ေနာက္ပါ ရဟန္းငါးရာႏွင့္တူ ႂကြလာေတာ္မူသည္၊ ထုိအခ်ိန္ မွာပင္ ကုသိနာ႐ံုျပည္၌လည္း ဗုဒၶရွင္ေတာ္၏ အေလာင္းေတာ္ကုိ အေတာင္ တစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္ျမင့္ေသာ စႏၵကူးနံ႔သာပံုေပၚသုိ႔ တင္၍ မလႅာမင္းတုိ႔ မီး႐ိႈ႕ပူေဇာ္ၾကေသာ္လည္း မီးကူးေအာင္မွ် မတတ္ႏုိင္ ၾကေခ်၊ [ထုိအစည္းအေ၀းတြင္ ပါ၀င္ၾကေသာ နတ္တုိ႔တြင္ အရွင္ မဟာကႆပကုိ ဆည္းကပ္၍ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ရေသာ နတ္တို႔က သူတုိ႔ အရွင္ျမတ္ကုိ ပရိသတ္၌ မျမင္ရသျဖင့္ “ငါတုိ႔ အရွင္ မေရာက္မခ်င္း မီးမေတာက္ေစရ”ဟု ၾကံကာ မီးေမႊး၍ မရေအာင္ စီမံထားၾကသတဲ့။]

          အရွင္မဟာကႆပေထရ္သည္ ကုသိနာ႐ံုျပည္၌ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ စံေတာ္မူေၾကာင္းကုိ သိၿပီးလည္း ေနာက္ပါ ရဟန္းမ်ား မသိၾကေသး၍ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူသည္ကုိ ႐ုတ္တရက္ေတြ႕လွ်င္ ေနာက္ပါ ရဟန္းတုိ႔ အလူးအလွိမ့္ ငုိၾကမည့္အေရးကုိလည္းေကာင္း, လူ၀တ္ေၾကာင္တုိ႔က ထုိရဟန္းတုိ႔ ငုိၾကပံုကုိ ျမင္၍ ျပစ္တင္ကဲ့ရဲ႕ဖြယ္ရွိသည္ကုိ လည္းေကာင္း ေမွ်ာ္ေတြးမိေသာေၾကာင့္ လူျမင္သူျမင္ မေရာက္ေစဘဲ မုိးခ်ဳပ္မွ ေရာက္ေအာင္ နားနားေနေန ႂကြေတာ္မူေလရာ တစ္ေနရာ၌ နား၍ ေနၾကစဥ္ အေ၀းမွ နတ္ပန္းႀကီးကုိ ထီးေဆာင္း၍လာေသာ တကၠတြန္းကုိ ျမင္၍ “ဒီေနရာကပင္ ဗုဒၶ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူေၾကာင္းကုိ ေနာက္ပါ ရဟန္းေတြ သိေစမွ ေတာ္မည္၊ ေတာထဲ၌ အားရေအာင္ ငုိၾကလွ်င္ ကုသိနာ႐ံုေရာက္က အငုိသက္သာစရာ ရွိ၏”ဟု ၾကံေတာ္မူကာ ဗုဒၶကုိ ႐ုိေသေသာအားျဖင့္ ေနရာမွ ထ၍ ““အုိ တကၠတြန္း…ငါတုိ႔ဆရာ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ကုိ သိပါရဲ႕လား”ဟု စကားစ၍ ေမးေလသည္၊ ထုိအခါ တကၠတြန္းက “သိပါေသာ္ေကာ, အရွင္တုိ႔ရဲ႕ ဗုဒၶ ကြယ္လြန္သည္မွာ ယေန႔ (၇) ရက္ေတာင္ ရွိၿပီေပါ့”ဟု ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ပုထုဇဥ္ ေသာတာပန္ သကဒါဂါမ္ရဟန္းမ်ား မေျဖႏုိင္ မဆည္ႏုိင္ အလူး အလွိမ့္ ငုိၾကရွာေလသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၉၇) ကိဋာဂိရိ၌ ျဖစ္ပ်က္ေနပံု

ကိဋာဂိရိ၌ ျဖစ္ပ်က္ေနပံု

ထုိဆဗၺဂီၢဂုိဏ္း ရဟန္းတုိ႔တြင္ သာ၀တိၳၿမိဳ႕ေန အရွင္ပ႑ဳကႏွင့္အရွင္ေလာဟိတက ဆရာတပည့္တုိ႔သည္ လဇီၨသူေတာ္ေကာင္း သီလ ရွိသူမ်ား ျဖစ္ၾက၍ ႂကြင္းေသာ  ဆဗၺဂီၢဂုိဏ္းသားတုိ႔ကား  အလဇီၨ မသူေတာ္ေတြသာ မ်ားေလသည္၊ ကိဋာဂိရိ၌ ေနၾကသူတုိ႔သည္ ပန္းပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးစုိက္၍ ပန္းကံုးအမ်ိဳးမ်ိဳး ကံုးၿပီးလွ်င္ အမ်ိဳးသမီး ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္တုိ႔အား ပန္းကုိ ေပးၾက၏၊ ထုိအမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္ အတူစား အတူေနၾက႐ံုမက အိပ္ရာခင္းတစ္ခင္းတည္း၌ပင္ ေစာင္အတူျခံဳ၍ အိပ္ၾကသည္ဟု ဆုိ၏။

          သူတုိ႔သည္ ညစာလည္း စားၾက၏၊ ပန္းနံ႔သာ လိမ္းက်ံ ျခယ္လွယ္၍ ကုိယ္တုိင္လည္း ကၾက, သီခ်င္းဆုိၾက, တီးၾက, မႈတ္ၾက ႏွင့္ သကၤန္းႀကီးကုိ ခင္းေပးကာ “ေဟ့ ဒီအေပၚမွာ ကစမ္းပါကြ ႏွမရ”ဟု အကလည္း ခုိင္း, ကပံု ဆုိပံုကုိလည္း သင္ေပးၾကႏွင့္ ျဖစ္ခ်င္တုိင္း ျဖစ္ေနၾကသည့္ျပင္ က်ားခ်တမ္း, စစ္တုရင္ထုိးတမ္းမွ စ၍ ကစားအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိလည္း ကစားၾကသတဲ့၊ ထုိသုိ႔ ျပဳေနသည့္ အတြက္ အၾကည္ညိဳ ပ်က္သူေတြထက္ သူတုိ႔ဘက္ ပါေနသူက မ်ားေနေၾကာင္းမွာ ျပလတံၱ႕၀တၳဳကေလးျဖင့္ သိသာပါလိမ့္မည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၉၆) သာသနာေတာ္၏ ပထမ၀န္ေဆာင္ေတာ္မ်ား

သာသနာေတာ္၏ ပထမ၀န္ေဆာင္ေတာ္မ်ား

(သာသနာေတာ္၏) ပထမအပုိင္းဟု ဆုိထိုက္ေသာ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္၏ လက္ထက္ေတာ္ႀကီး၀ယ္ မိမိတုိ႔၏ စြမ္းရာ စြမ္းရာဘက္မွ တာ၀န္ကုိ ယူ၍ သာသနာ့တာ၀န္ကုိ ေဆာင္ေတာ္မူခဲ့ၾကေသာ ထိပ္ေခါင္တင္အရွင္ျမတ္တုိ႔သည္ မ်ားျပားလွပါေပကုန္၏။

အရွင္သာရိပုတၱရာ, အရွင္ေမာဂၢလႅာန္တုိ႔ကဲ့သုိ႔ အခ်ိဳ႕ေထရ္ မ်ားလည္း သူေဌးဘ၀ႏွင့္ သူေဌးသားဘ၀မွ ထြက္လာၾကကုန္၏၊ တခ်ိဳ႕ေထရ္မ်ားကား အရွင္အႏု႐ုဒၶါ, အရွင္အာနႏၵာတုိ႔ကဲ့သုိ႔ မင္းညီမင္းသားဘ၀မွလည္းေကာင္း, အရွင္မဟာကပိၸနေထရ္, အရွင္ဘဒိၵယေထရ္တုိ႔ကဲ့သုိ႔ တခ်ိဳ႕ေထရ္မ်ားကား ကုိယ္တုိင္ ဘုရင္ အျဖစ္မွ ထီးနန္းကုိ စြန္႔၍လည္းေကာင္း ရဟန္းျပဳလာၾကကုန္၏၊

ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း သာသနာ့ အရည္အေရာင္သည္ ထိပ္တန္းေရာက္ ေအာင္ ထြန္းေျပာင္ကာ မဇိၩမေဒသ အိႏိၵယနယ္တြင္ ဗုဒၶဘာသာကုိ ဗိမိၺသာရမင္း, ေကာသလမင္း စေသာ ဘုရင္တုိ႔ ကုိးကြယ္ရာ အထက္တန္းဘာသာတစ္ရပ္ဟု ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္ ပညာရွင္ႀကီးမ်ားပင္ အသိအမွတ္ ျပဳခဲ့ရေပသည္။

ဖား​ေအာက္​​ေတာရ ဆရာ​ေတာ္​ဘုရားႀကီး၏ အ​ေမး အ​ေျဖမ်ား 4

ဖား​ေအာက္​​ေတာရ ဆရာ​ေတာ္​ဘုရားႀကီး၏ အ​ေမး အ​ေျဖမ်ား 3

ဖား​ေအာက္​​ေတာရ ဆရာ​ေတာ္​ဘုရားႀကီး၏ အ​ေမး အ​ေျဖမ်ား 2

ဖား​ေအာက္​​ေတာရ ဆရာ​ေတာ္​ဘုရားႀကီး၏ အ​ေမး အ​ေျဖမ်ား 1

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၉၅) အရွင္မဟာကႆပအေၾကာင္း (ဗုဒၶႏွင့္ ေတြ႕ေတာ္မူပံု)

ဗုဒၶႏွင့္ ေတြ႕ေတာ္မူပံု

ထုိ ေျမလႈပ္ျခင္း၏ အေၾကာင္းကုိ ဗုဒၶရွင္ေတာ္  ဆင္ျခင္ေတာ္မူေသာအခါ  သာသနာ့၀န္ေဆာင္ ထိပ္ေခါင္တင္ သားေတာ္ႀကီးအေလာင္း ပိပၸလိသတုိ႔သားႏွင့္ မယ္ဘဒၵါတုိ႔ ထြက္လာ၍ လမ္းခဲြၾကေၾကာင္းကုိ သိေတာ္မူသျဖင့္ ပိပၸလိအရွင္ လာမည့္လမ္းသုိ႔ သံုးဂါ၀ုတ္ ေ၀းေအာင္ ခရီးဦးႀကိဳျပဳကာ ပေညာင္ပင္ေအာက္၌ ေရာင္ျခည္ေတာ္ ေျခာက္သြယ္ျဖင့္ တင့္တယ္စြာ ထုိင္ေနေတာ္မူႏွင့္ေလသည္၊ ပိပၸလိအရွင္လည္း ဗုဒၶရွင္ေတာ္ကုိ ျမင္လွ်င္ ျမင္ခ်င္း “မိမိရည္မွန္း ခဲ့ေသာ ဆရာသည္  ဤပုဂိၢဳလ္သာတည္း” ဟု ဆံုးျဖတ္၍ အလြန္ ေလးျမတ္စြာ ရွိခုိး၀ပ္ခ်လ်က္ တပည့္အျဖစ္ကုိ ခံယူေလသည္။ [ထုိ ပိပၸလိကုိ ကႆပအႏြယ္၀င္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ “အရွင္မဟာကႆပ” ဟု ေခၚၾကသည္။]

ရဟႏၲာျဖစ္ပံု

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ အရွင္မဟာကႆပအား  ထုိေနရာတြင္ပင္  ရဟန္းအျဖစ္ကုိ ေပးေတာ္မူ၍ အတူႂကေတာ္မူေလရာ ခရီးအၾကား သစ္ပင္ေအာက္၌ အရွင္မဟာကႆပ ခင္းေပးအပ္ေသာ သကၤန္းႀကီး အေပၚမွာ ထုိင္ေတာ္မူ၍ ထုိသကၤန္းႀကီးကုိ လက္ေတာ္ျဖင့္ သံုးသတ္ေတာ္ မူကာ “ကႆပ…(လူ႕ဘ၀တုုန္းက အ၀တ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ) သင္ရဲ႕ သကၤန္းက တယ္ႏူးညံ့ပါတကား”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလေသာ္…

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၉၄) အရွင္မဟာကႆပအေၾကာင္း

အရွင္မဟာကႆပအေၾကာင္း

အမ်ိဳးဂုဏ္

အရွင္မဟာကႆပ၏   အေၾကာင္းအရာကုိ    စဥ္းစားရသည္မွာ ၾကက္သီးထ ေလာက္ေအာင္ အရသာ ရွိပါေပ၏၊ စိတ္အား တက္ႂကြ အားရဖြယ္ေတြ အတုယူဖြယ္ သံေ၀ဂျဖစ္ဖြယ္ေတြ မ်ားလွေပ၏၊ သာသနာပကာလ၌ ပေစၥကဗုဒၶါ အရွင္ျမတ္တုိ႔ကုိ ကုိးကြယ္ ဆည္းကပ္ေနေသာ နႏၵမင္းဘ၀မွ (ပေစၥကဗုဒၶါမ်ား ပရိနိဗၺာန္စံၾကေသာအခါ သံေ၀ဂရ၍ မင္း မိဖုရား ႏွစ္ပါးလံုး) ရေသ့ရဟန္း ျပဳလုပ္ကာ တရားအားထုတ္၍ ျဗဟၼာ့ ျပည္၌ ျဖစ္ၾကၿပီးေနာက္ ငါတုိ႔ ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူခ်ိန္မွာ ျဗဟၼာ့ ျပည္မွ စုေတခဲ့ၾက၍ ျဗာဟၼဏသူေဌးမ်ိဳး၌ “ပိပၸလိ”ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ထင္ရွားေသာ သတုိ႔သား ျဖစ္ေလသည္၊ အႏြယ္အားျဖင့္ ကႆပအႏြယ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်မ္းစာတုိ႔၌ အရွင္မဟာကႆပ ဟု ထင္ရွား၏၊ မိဘပုိင္ ပစၥည္းမ်ားမွာ လယ္ထဲသုိ႔ ေရသြင္းေပးဖုိ႔ ေရကန္ေပါင္း (၆၀), လယ္ယာေျမ (၁၂)ယူဇနာ, လုပ္သားမ်ား ေနထုိင္ဖုိ႔ရာ အႏုရာဓၿမိဳ႕ႀကီးေလာက္ ႀကီးက်ယ္ေသာ (၁၄)ရြာႏွင့္ ျမင္းတပ္ ဆင္တပ္ ရထားတပ္လည္း (၁၄)တပ္စီေလာက္ရွိရကား မဟာရာဇာတမွ် ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားလွေပသည္။

U Kancana ( Hinthada ) Dhamma Talks ( Taiwan )

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၉၃) အဂၢသာ၀ကႏွစ္ပါး ႏွင္ထုတ္ခံရပံု

အဂၢသာ၀ကႏွစ္ပါး  ႏွင္ထုတ္ခံရပံု               

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ စာတုမာရြာကုိ မွီ၍ သွ်ိသွ်ားေတာေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူ၏၊ အဂၢသာ၀ကႏွစ္ပါးလည္း ဗုဒၶကုိ မဖူးေတြ႕ဖူးေသာ ေက်းလက္သား ရဟန္းငါးရာကုိ ေခၚ၍ ႂကြလာၾက၏၊ ထုိ႔ေနာက္ ရဟန္းမ်ားသည္ ေက်ာင္းေန ရဟန္းမ်ားႏွင့္ အတူ က်ယ္ေလာင္ က်ယ္ေလာင္ႏွင့္ စကားေျပာကာ ဆူညံေနၾကသည္ကုိ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ၾကားေတာ္မူ၍ “အာနႏၵာ…တံငါသည္ေတြ ငါးလုရာ၌ ဆူညံေနသလုိ ဆူညံေနသူေတြဟာ ဘယ္သူေတြလဲ”ဟု ေမးေတာ္ မူရာ အဂၢသာ၀ကႏွစ္ပါး၏ တပည့္မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ သိေတာ္မူ၍ ေခၚေစေတာ္မူကာ အဂၢသာ၀ကႏွစ္ပါးႏွင့္ ရဟန္းငယ္ငါးရာကို ႏွင္ေတာ္မူသည္၊ ထုိအခါ ထြက္လာၾကသည္ကုိ စည္းေ၀းေနၾကေသာ သာကီ၀င္းမင္းမ်ား ျမင္၍ ဗုဒၶအထံ လာေရာက္ ေတာင္းပန္မွ အခြင့္ရသျဖင့္ ျပန္လာၾကေလသည္။

          ထုိအခါ ဗုဒၶရွင္ေတာ္က “သာရိပုတၱရာ…ငါဘုရား ႏွင္ထုတ္တုန္းက ဘယ္လုိမ်ား စိတ္ထားသလဲ”ဟု ေမးေတာ္မူရာ “ယခုအခါ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ သံဃာ့ပရိသတ္အေပၚ၌ ေၾကာင့္ၾကစုိက္ ေတာ္မမူလုိဘဲ ဖလသမာပတ္၀င္စားကာ ခ်မ္းသာစြာ ေနေတာ္မူလုိၿပီ၊ ငါတုိ႔လည္း ဗုဒၶရွင္ေတာ္ကုိ အတုလုိက္၍ ေအးေဆးစြာ ေနၾကေတာ့မည္”ဟု စိတ္ျဖစ္ပါေၾကာင္း ေလွ်ာက္ေလသည္၊ ထုိအခါ “သာရိပုတၱရာ (ဖလသမာပတ္ ၀င္စား၍ ေအးေအးေဆးေဆး ေနဖုိ႔ ရန္) ဆုိင္းငံ့ဦး, ဆုိင္းငံ့ဦး”ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္၊