ျပာသိုလ

  

ျပာသိုလ

ျပာသိုသည္ ျမန္မာျပကၡဒိန္၏ ဒႆမလ။ ျပာသိုလတြင္ ၃၀ ရက္ရွိသည္ (ရက္စုံ)။

(ျပာသို) ဆယ္လသည္ ဒီဇင္ဘာ၊ ဇန္နဝါရီ အတြင္း က်ေရာက္သည္။ 'ပ်ားေကာင္' ကို ရည္ၫႊန္းသည္။ 'သိုဝ္' မွာ 'စုေဆာင္း သိုေလွာင္ျခင္း' ျဖစ္ပါသည္။ ယခုလတြင္ ပ်ားရည္ႏွင့္ ပ်ားဖေယာင္းမ်ားကို စုေဆာင္းၾကသည္ဟု ခန္႔မွန္းႏိုင္သည္။ ေရွးျမန္မာတုိ႔သည္ ပ်ားရည္ျဖင့္ျပဳလုပ္သည့္ ယနံ႔ (ရနံ႔) ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သျဖင့္ ဤကဲ့သို႔ စုေဆာင္းျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အထိမ္းအမွတ္ ပန္းအေနျဖင့္ ခြာညိဳပန္း (Clematis smilacifolia) ကို သတ္မွတ္သည္။
ပြဲေတာ္

ျပာသိုလတြင္ ျမင္းခင္းသဘင္ပြဲရွိသည္။

လူ႔အထက္တန္း တက္ရာလမ္း အပုိင္း(၁၀)

သားသမီးဝတ္ (၅)ပါး

(၁) မိမိအား ေကၽြးေမြးျပဳစုခဲ့ၾကေသာ မိဘတုိ႔ကို ျပန္၍ ျပဳစုျခင္း။
(မိဘတုိ႔သည္ မိမိကို ငယ္ရြယ္စဥ္ကစ၍ ႏို႔ခ်ဳိတုိက္ေကၽြး ေမြးခဲ့ၾက၏၊ အညစ္အေၾကး ႏွပ္တို႔ကုိ သုတ္သင္ေပးခဲ့ၾက ၏၊ ေရမုိးခ်ဳိးေပး၍ အေမႊးအႀကိဳင္မ်ားကုိလည္း လိမ္းေပးၾက၏၊ ေတာ္ေတာ္ႀကီးလာလွ်င္ စကားသင္ေပးၾက၏၊ ဤသုိ႔ ေမြးေကၽြး ျပဳစုခဲ့ေသာ မိဘတုိ႔ကို အုိမင္းမစြမ္းရွိေသာအခါ ေက်းဇူးဆပ္ေသာအားျဖင့္ ျပန္၍ ျပဳစုမွ သားသမီးဝတ္ ေက်သည္။)
(၂) မိဘတုိ႔၏ မင္းကိစၥ၊ အရပ္ကိစၥ၊ စီးပြားေရးကိစၥ ရွိေသာအခါ ထုိကိစၥကို ျပဳေပးျခင္း။
(မိဘတို႔ကို ကိုယ္တုိင္ မရြက္ေဆာင္ေစဘဲ မိမိက မိဘတို႔တာဝန္ ယူ၍ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း။)
(၃) မိဘတုိ႔၏ အမ်ဳိးအႏြယ္ကို မတိမ္ေကာရေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း။
(ေရွးေခတ္က အမ်ဳိးေကာင္းျခင္းကုိ ႀကီးက်ယ္ေသာဂုဏ္ဟု အယူရွိၾက၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အမ်ဳိးေကာင္းသားသမီးသည္ မိမိအမ်ဳိးကုိ နိမ့္က်မသြားေအာင္ ထိန္းသိမ္းရ၏၊ အမ်ဳိးတုိ႔၏ အက်င့္အတိုင္း က်င့္ရ၏၊ မိဘတုိ႔၏ အေမြအႏွစ္ျဖစ္ ေသာ လယ္ယာ ေရႊေငြမ်ားကုိ မပ်က္စီးေအာင္ မိဘတုိ႔ အလွဴဒါနဝတ္ကို မပ်က္စီးေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ရ၏၊ အယူမွားေနေသာ မိဘကို အယူမွန္ေအာင္ ေျပာျပေပးျခင္းလည္း အမ်ဳိးအႏြယ္ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ရာ ေရာက္၏။)

လူ႔အထက္တန္း တက္ရာလမ္း အပုိင္း(၁၁)

သုခ (၄)မ်ဳိး။ ။ ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ အနာထပိဏ္သူေဌးအား သုခေလးမ်ဳိးကုိ ေဟာေတာ္မူ၏။ သုခသည္ အတၳိသုခ၊ ေဘာဂသုခ၊ အာနဏ်သုခ၊ အနဝဇၨသုခ- အားျဖင့္ ေလးမ်ဳိးရွိ၏။
(စတုကၠ အဂၤုတၱဳိရ္၊ ဒုတိယပံ၊ ပတၱကမၼဝဂ္)

အတၳိသုခ။ ။ “ ေယာက်္ားတို႔၏ လုံလဝီရိယအား လက္႐ုံးအားတုိ႔ျဖင့္ ေခၽြးက်ေအာင္ ရွာေဖြစုေဆာင္းထားအပ္၊ တရားေသာ နည္းလမ္းျဖင့္ ရအပ္ေသာ စီးပြားဥစၥာတုိ႔သည္ ငါ့မွာ ရွိေပသည္တကား ” ဟု စဥ္းစားလုိက္ေသာအခါ ထိုစီးပြားစုၿပီးျဖစ္သူမွာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈတစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေပၚလာ၏၊ ထုိစိတ္ခ်မ္းသာမႈကုိ “ အတၳိသုခ- ရွိလုိ႔ ခ်မ္းသာျခင္း ” ဟု ေခၚသည္။


ေဘာဂသုခ။ ။ ထိုသုိ႔ အပင္ပန္းခံ၍ တရားသျဖင့္ရေအာင္ ရွာေဖြစုေဆာင္းထားအပ္ေသာ ဥစၥာစီးပြားတုိ႔ျဖင့္ အိမ္ တိုက္ တည္ေဆာက္ကာ ထုိက္တန္ေသာ အသုံးအေဆာင္ အစားအေသာက္တို႔ကို သုံးစြဲ စားေသာက္ရေသာ အခါႏွင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပဳရေသာအခါတို႔၌ “ ငါသည္ တပင္တပန္း ရွာထားေသာ စီးပြားတုိ႔ျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာ သုံးစြဲ စားေသာက္ရေပသည္၊ ကုသုိလ္ကိုလည္း ျပဳရေပသည္ ” ဟု ေတြး၍ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ကုိယ္ခ်မ္းသာမႈ ျဖစ္ရ၏၊ ထုိသုခကုိ “ ေဘာဂသုခ= ခံစားရလုိ႔ ခ်မ္းသာျခင္း ” ဟု ေခၚသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၅၂) သမၼာ၀ါယာမ....သမၼာသမာဓိ

သမၼာ၀ါယာမ

အားထုတ္မႈ ၀ီရိယကုိ ““၀ါယာမ””ဟု ေခၚ၏၊ မတရားသျဖင့္ ပစၥည္းရွာမႈ ပါဏာတိပါတ အမႈစသည္ကုိ ျပဳရာ၌ လံု႔လ ၀ီရိယ ပါၾကရသည္၊ ထုိ၀ီရိယမ်ိဳးကုိ ““မိစၦာ၀ါယာမ””ဟု ေခၚ၏၊ ထုိ၀ီရိယမ်ိဳး မျဖစ္ေစဘဲ တရားေသာ နည္းလမ္းျဖင့္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈသည္ ““သမၼာ၀ါယာမ””ခ်ည္း သာတည္း၊ ထုိ၀ါယာမကုိ က်မ္းဂန္တုိ႔၌ ေလးမ်ိဳးျပ၏။

          ၁။ သူတစ္ပါး၌ ျဖစ္တတ္ေသာ အကုသုိလ္မ်ိဳးသည္ ယခုဘ၀၌ မိမိမွာ တစ္ခါမွ် မျဖစ္ဖူးေသးလွ်င္ ထုိအကုသုိလ္မ်ိဳး မျဖစ္ ေအာင္ ႀကိဳးစား၍ ေရွာင္ရွားျခင္းသည္ သမၼာ၀ါယာမတည္း။

          ၂။ ထုိအကုသုိလ္မ်ိဳး ျဖစ္မိျပန္လွ်င္ ေနာက္ထပ္ မျဖစ္ေအာင္ အကုသုိလ္ မတုိးပြားေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းသည္ ျဖစ္ၿပီး အကုသုိလ္ကုိ ပယ္ရွားေသာ သမၼာ၀ါယာမတစ္မ်ိဳးတည္း။

          ၃။ မိမိသႏၲာန္၌ မျဖစ္ဖူးေသးေသာ ကုသုိလ္အထူးကုိရေအာင္ စ်ာန္ မဂ္ အထိ ႀကိဳးစားျခင္းသည္ မျဖစ္ေသးေသာ ကုသုိလ္ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေသာ သမၼာ၀ါယာမ တစ္မ်ိဳးတည္း။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၅၁) သမၼာ၀ါစာ---သမၼာအာဇီဝ

သမၼာ၀ါစာ

မုသာ၀ါဒ =  မုသားေျပာမႈ  (လိမ္မႈ,  လွည့္ပတ္မႈ, ညာျဖန္းမႈ) ပိသုဏ၀ါစာ=ရန္တုိက္မႈ၊ ဖ႐ုသ၀ါစာ= ၾကမ္းတမ္းယုတ္မာ ဆဲဆုိမႈ၊ သမၹပၸလာပ= အဖ်င္းစကား အပ်က္စကား (သက္သက္ ရယ္ေမာစရာသာ ျဖစ္၍ အက်ိဳးမရွိေသာ စကား) ေျပာမႈမ်ားကုိ “၀စီဒုစ႐ုိက္ = ႏႈတ္ျဖင့္ မေကာင္းျပဳက်င့္မႈ” ဟု ေခၚ၏၊ ““မိစၦာ၀ါစာ””ဟုလည္း ေခၚ၏၊ ထုိစကားေလးမ်ိဳးကုိ ေျပာခြင့္ၾကံဳလာလ်က္  မေျပာမိေအာင္ ေရွာင္ျခင္းသည္ သမၼာ၀ါစာမည္၏။

          မွန္ေသာစကားကုိသာ ေျပာျခင္း၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မကဲြျပားေအာင္ ညီညီၫြတ္ၫြတ္ သင့္သင့္မွ်မွ် ရွိေအာင္ ေျပာေပးျခင္း၊ နားေထာင္သူတုိ႔မွာ အက်ိဳးမ်ားေသာ စကားကုိ သာယာ ေခ်ငံစြာ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ေျပာျခင္း၊ ၾကားနာသူတုိ႔၏ ေကာင္းက်ိဳး သက္သက္ကုိ ေမွ်ာ္၍ (ဂုဏ္ရဖုိ႔ လာဘ္ရဖုိ႔ကုိ မေမွ်ာ္ဘဲ) တရား ေဟာျပျခင္းမ်ားလည္း သမၼာ၀ါစာပင္တည္း။

"မွတ္ဉာဏ္ေကာင္းခ်င္ လွ်င္ "

…………………………………

ေဒါက္တာ နႏၵမာလာဘိဝံသ

သဂၤါရဝ ဆိုတဲ့ ပုဏၰားႀကီးက ဘုရားကို ေဗဒင္
က်မ္းေတြသင္ယူထားေပမယ့္ ေမ့ကုန္တယ္
ေပ်ာက္ကုန္တယ္ ဘာေၾကာင့္ပါလဲဘုရား တဲ့။

ျမတ္စြာဘုရားက ရွင္းရွင္းေလး ဥပမာ ေပးထား
တာရွိတယ္။ မိမိရုပ္သြင္ ကိုဘာနဲ ့ၾကည့္လဲ
ေရွးတုန္းက မွန္မရွိလို ့ ေရခြက္ထဲေရထည့္ၿပီး
အရိပ္ေပၚလာတာကို ၾကည့္တယ္။ဘာလို ့အရိပ္
ထင္တာလဲေမးလို ့ရွိရင္ ေရဟာပကတိၾကည္လင္
ေနလို ့ပဲ။ဒါကို ဘုရားက ဥပမာေပးထားတယ္။

ကိုယ့္စိတ္ကေလးကို ေရလို ့သေဘာထားၾကည့္


(၁) အေရာင္ဆိုးထားတဲ့ေရလို ကိုယ့္စိတ္ဟာလည္း
ပဲ အေရာင္ဆိုးခံထားရၿပီဆိုရင္ေတာ့ သင္ထားတဲ့
စာေတြဟာေပၚလာမွာ မဟုတ္ဘူး။

သရဏႏွင့္ သရဏဂံု

Dhamma Daythaka with Daw Khin Aye Win and 35 others

{{{ သရဏႏွင့္ သရဏဂံု }}}-{{{ ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္ }}}
ရတနာသံုးပါးသည္ သရဏ
ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား ကိုယ္တိုင္ အက်င့္မွန္ သိလို႔ အဲဒီ အက်င့္မွန္ကို က်င့္တဲ့အတြက္ အရွိသဘာဝကို အရွိအတိုင္း သိျမင္ေတာ္မူေတာ့ ‘ေလာဘ’ ‘ေဒါသ’ ‘ေမာဟ’ ကိေလသာေတြ ၿငိမ္းလို႔မို႔ ဆင္းရဲၿငိမ္းေတာ္မူတယ္။

ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက ျပန္ၿပီး ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့အခါမွာလဲ ဒီဆင္းရဲၿငိမ္းေၾကာင္း တရားေတြကိုပဲ က်င့္ေတာ္မူ သိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း ေဟာၾကားေတာ္မူေတာ့ ဒီတရားေတာ္ေတြဟာ အမွန္တရားေတြ ျဖစ္လာတယ္။
အမွန္တရားေတြဆိုေတာ့ တရားေတြဟာလဲပဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းလိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အားကိုး အားထားရာ ကိုးကြယ္ရာ ဆည္းကပ္ရာ အျဖစ္နဲ႔ ယံုၾကည္ရ လက္ခံရ လိုက္နာက်င့္ၾကံရ ကိုးကြယ္ရမည့္ ‘သရဏ’ေတြပဲ။
အဲဒီ တရားေတြအတိုင္း လိုက္နာ က်င့္ၾကံၾကလို႔ ဆင္းရဲ တစိတ္တေဒသ ၿငိမ္းတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ၊ ဆင္းရဲ မ်ားစြာ ၿငိမ္းတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ၊ ဆင္းရဲ လံုးဝ ၿငိမ္းတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ သာသနာေတာ္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၇၀ ေက်ာ္ ကာလ အတြင္းမွာ မ်ားစြာ ေပၚေပါက္ခဲ့တယ္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၅၀) သမၼာသကၤပၸ

သမၼာသကၤပၸ

**********

ကာမသကၤပၸ

[သမၼာ = ေကာင္းေသာ, အျပစ္ကင္းေသာ+သကၤပၸ = ၾကံစည္မႈ, စိတ္ကူးမႈ, စဥ္းစားမႈ၊]  ေလာက၌ ““မိစၦာသကၤပၸ””ဟု ေခၚရေသာ မေကာင္းေသာ အၾကံ အစည္ စိတ္ကူးစဥ္းစားမႈ မ်ားသည္ ““ကာမသကၤပၸ, ဗ်ာပါဒသကၤပၸ, ၀ိဟႎသာသကၤပၸ””ဟု သံုးမ်ိဳးရွိ၏၊

ခ်ဲ႕ဦးအံ့… လွပေသာအဆင္း, သာယာဖြယ္အသံ, ေမႊးႀကိဳင္ေသာအနံ႔, ေကာင္းေသာအရသာ, ေကာင္းေသာအေတြ႕အားျဖင့္ ငါးပါးေသာ ကာမဆိုင္ရာအာ႐ံုမ်ားကုိ ခံစားခ်င္ေသာ ေဇာစိတ္ျဖင့္ ေတြးေတာၾကံစည္ စိတ္ကူးေနျခင္း, ခံစားၿပီးသည္ကုိ  မွန္းဆ၍ တမ္းတေအာက္ေမ့ေနျခင္း ထုိအာ႐ံု မ်ားကုိ ခံစားဖုိ႔ရန္ ပစၥည္းဥစၥာ, ေနရာထုိင္ခင္း, အိမ္၀င္း ဥယ်ာဥ္ စသည္တုိ႔ကုိ ရေအာင္ ရွာေဖြၾကံစည္ေနျခင္းသည္ ကာမဆုိင္ရာကုိ ၾကံစည္ေနေသာ ကာမသကၤပၸ မည္၏။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၄၉) သမၼာဒိ႒ိ

သမၼာဒိ႒ိ

[သမၼာ = မွန္ေသာ + ဒိ႒ိ = အျမင္ (အသိဉာဏ္)]

မွန္ေသာ ဉာဏ္အျမင္ကုိ ““သမၼာဒိ႒ိ””ဟု ေခၚ၏၊ ထုိ သမၼာဒိ႒ိသည္ ကမၼႆကတာဉာဏ္, ၀ိပႆနာဉာဏ္ဟု ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏၊ ေကာင္းေသာအရာျဖစ္ေစ, မေကာင္းေသာအရာျဖစ္ေစ သိသိ သာသာ စိတ္ပါလက္ပါ ျပဳအပ္ေသာ ကုိယ္မႈ ႏႈတ္မႈ စိတ္မႈတုိ႔သည္ အမွတ္တမဲ့စိတ္မ်ားႏွင့္ မတူဘဲ ဆုိင္ရာကိစၥ၌ ဗ်ာပါရ ရွိေနၾကသည္၊ ထုိစိတ္၏ ဗ်ာပါရ (စိတ္၏လႈံ႕ေဆာ္မႈ)ကုိပင္ အဘိဓမၼာသေဘာ အားျဖင့္ ““ေစတနာေစတသိက္””ဟု ေခၚ၍ ထုိလႈံ႕ေဆာ္မႈ ေစတနာ ဗ်ာပါရကုိပင္ ““ကံ=အမႈသည္=လက္သည္””ဟု ဆုိရပါသည္၊ ျပဳလုပ္ ေျပာဆုိ ၾကံစည္စိတ္ကူးၿပီးေသာအခါ ထုိ(ေစတနာ)ကံသည္ ခ်ဳပ္ကြယ္သြားေသာ္လည္း သူ၏သတၱိကား မေပ်ာက္ကြယ္ဘဲ ခႏၶာ အစဥ္မွာ တည္ရွိရစ္ပါသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၄၈) အတၱကိလမထအက်င့္

အတၱကိလမထအက်င့္

          [အတၱ = အတၱေဘာ = ခႏၶာကုိယ္ +  ကိလမထ=ပင္ပန္းေၾကာင္းအက်င့္]

ဗုဒၶ ထြန္းေပၚေတာ္မမူမီက ရေသ့တုိ႔သည္ ခႏၶာကုိယ္တြင္း၌ ကိေလသာ ကာမစိတ္ေတြ ေသာင္းက်န္းေနျခင္း၏ အျပစ္ကုိ ျမင္ၾက၍ ထုိကာမစိတ္ဓာတ္ နည္းပါးေစႏုိင္ေသာ အက်င့္ကုိ ရွာၾကေလရာ ““ခႏၶာကုိယ္ ၀၀ၿဖိဳးၿဖိဳးႏွင့္ တုိးတက္စည္ပင္ေနေလသမွ် ကာမတဏွာ ကိေလသာ အစုိအေစးဓာတ္လည္း မျပတ္စုိေနစရာ ရွိ၏၊ ဤခႏၶာကုိယ္ မစုိမလန္း ေျခာက္ခန္းေနလွ်င္ ထန္းႏုိ႔ေျခာက္မွ ထန္းရည္ မထြက္ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ကိေလသာ အစုိဓာတ္လည္း ေျခာက္ကပ္ ေပ်ာက္ကြယ္ဖြယ္ ရွိ၏””ဟု ၾကံဆၿပီး မိမိ ကုိယ္ခႏၶာ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေအာင္ ႏွယ္ၾကေလေတာ့၏၊ အစာကုိ ၿခိဳးျခံကာ ပဲျပဳတ္ရည္ကေလးမွ်ေလာက္ကုိသာ စားေသာက္၍ က်င့္ၾက၏၊ (အေလာင္းေတာ္သည္ပင္ ထုိအက်င့္ကုိ က်င့္ခဲ့ေသး၏၊)

အခ်ိဳ႕ကား ေႏြေခါင္ေခါင္ ေနပူ၌ ေလးမ်က္ႏွာက မီးဖုိႀကီး ေလးဖုိ ဖုိၿပီးလွ်င္ ထုိအလယ္ ၀င္ေန၍ ေနပူႏွင့္တကြ အပူငါးမ်ိဳးကုိ ခံကာ ““ပၪၥာတပ= ပၪၥ + အာတပ””ေခၚ အက်င့္ျဖင့္ ကိေလသာအစို ေပ်ာက္ေအာင္ ခႏၶာကုိယ္ကုိ အပူတုိက္ၾကေလ၏၊ အခ်ိဳ႕ကမူ ခုတင္ စသည္၌ ဆူးေတြ စုိက္ၿပီးမွ အနာခံ၍ အိပ္ၾကေလ၏၊ ထုိသုိ႔ နာက်င္ေနလွ်င္ ကိေလသာစိတ္ေတြ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဟု ယူဆၾကေလသည္၊ တခ်ိဳ႕ ကား ““ခ်မ္းပါေပ့””ဟု ဆုိရေသာ ေဆာင္းကာလ၀ယ္ ေရခ်ိဳးကာ ကိေလသာကုိ ေရ၌ ေမွ်ာၾက၏၊ ထုိအက်င့္မ်ိဳးေတြကုိ ““အတၱ ကိလမထအက်င့္””ဟု ေခၚ၏။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၄၇) အဓိပၸာယ္ရွင္းျပခ်က္

အဓိပၸာယ္ရွင္းျပခ်က္

ဤအခန္းကုိ   ၾကည့္႐ႈသူတုိ႔အား ဓမၼစၾကာတရား စ၍ ေဟာေတာ္ မူခ်ိန္ကုိ ခန္႔မွန္းေစလုိပါသည္၊ ရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ ဗုဒၶျဖစ္ၿပီးခါစ သက္ေတာ္ (၃၅)ႏွစ္ အရြယ္မွ်၀ယ္ ကမၻာေလာက၌ ထူးျခားေသာ တရားေတာ္ကုိ ပထမဆံုး ေဟာေတာ္မူရမည့္ အခါေပတည္း၊ လူ ပုဂိၢဳလ္ထဲက ငါးဦးမွ်ေသာပၪၥ၀ဂီၢတုိ႔သည္ တရားဦးကုိ နာယူမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တ ေစာင့္ဆုိင္းခဲ့ၾကသည္မွာ (၃၅)ႏွစ္ေလာက္ပင္ ၾကာပါေပၿပီ၊ 

ယခုအခ်ိန္မွာ သူတုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ အေလာင္းေတာ္မင္းသား၏ ဗုဒၶျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ယံုၾကည္လာၾကၿပီ ျဖစ္၍ တရားေတာ္ကုိ နာလုိေသာဆႏၵလည္း အလြန္ထက္သန္လ်က္ ရွိၾကေပလိမ့္မည္၊ ေနရာဌာနမွာလည္း လူသံကင္းေ၀း ေအးေဆးၿငိမ္သက္ လွစြာ မိဂဒါ၀ုန္ ရဂံုၿမိဳင္တြင္းျဖစ္၏၊ အခ်ိန္မွာ ၀ါဆုိလျပည့္ေန႔၀ယ္ ေနစြယ္ယြန္း၍ လ၀န္းေပၚစအခ်ိန္ ျဖစ္ေပသည္၊ ထုိအခ်ိန္ေကာင္း၀ယ္ အရြယ္ (၃၅)ႏွစ္မွ် အားအင္ေတာ္ျပည့္၍ ၀ါ၀င္းသပၸာယ္ေသာ ကုိယ္ခႏၶာေတာ္တြင္ ၾကည္လင္ေအးျမေသာ မ်က္ႏွာေတာ္ျဖင့္ သာယာေသာ အသံေတာ္ကုိ ထုတ္ေဖာ္ကာ ““ေဒြေမ ဘိကၡေ၀ အႏၲာ ပဗၺဇိေတန န ေသ၀ိတဗၺာ”” အစခ်ီေသာ တရားရတနာကို မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၄၆)ဓမၼစၾကာတရားေတာ္

ဓမၼစၾကာတရားေတာ္

အမွာစကား

ဤတရားေတာ္ကုိ နဂုိ ေဟာေတာ္မူရင္း အစဥ္အတုိင္း နားလည္ေလာက္ေအာင္ ေရးေနရလွ်င္ ထုိတရားေတာ္ျဖင့္ ဓမၼအခန္း တစ္ခန္းလံုး ဖံုးသြားဖြယ္ရွိ၏၊ ဤက်မ္းကား တရားေတာ္၏ ေလးနက္ပံုကုိလည္းေကာင္း, ထုိတရားေတာ္ကုိ ေဟာျပေတာ္မူေသာ ဗုဒၶ၏ ဉာဏ္ေတာ္ကုိလည္းေကာင္း,  (မယံုၾကည္တတ္ေသးသူတုိ႔) မွန္းဆၾကေစလုိသည့္အျပင္ ထုိတရားေတာ္အရ တည္ေဆာက္ထားေသာ သာသနာ့အေဆာက္အအံုႀကီးကုိ ခုိင္ၿဖီး ခမ္းနားေအာင္ ျပဳျပင္လုိေသာေၾကာင့္ စီစဥ္အပ္ေသာ က်မ္းစာျဖစ္ရကား တရားေတာ္ အစဥ္က်ေအာင္ လံုးေစ့ပတ္ေစ့ ေရးခြင့္မရေတာ့ပါ၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိထုိသုတၱန္ေတာ္ႀကီးမ်ားမွ လုိရင္း အခ်က္မ်ားကုိသာ ထုတ္ေဖာ္ၫႊန္ျပရပါလိမ့္မည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၄၅) ဗုဒၶရွင္ေတာ္ႏွင့္ပၪၥ၀ဂီၢ

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ႏွင့္ပၪၥ၀ဂီၢ

ပၪၥ၀ဂီၢတုိ႔ႏွင့္ေတြ႕ပံု

ထုိသုိ႔  ဆြမ္း စသည္ကုိ  စားေတာ္မူလွ်င္ မၾကာခင္နဂုိအသားအေရျဖစ္၍ လမ္းမွန္ က်က် တရားအားထုတ္ေတာ္မူေလရာ ပထမစ်ာန္မွ စ၍ ေလာကီ စ်ာန္ကုိ ရေတာ္မူၿပီးလွ်င္ အေတာ္ၾကာေသာအခါ ဗုဒၶအခန္း၌ ျပခဲ့သည့္အတုိင္း ဗုဒၶအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ တရားဦး ေဟာဖုိ႔ရန္ ပၪၥ၀ဂီၢတုိ႔ ရွိရာ မိဂဒါ၀ုန္ေတာသုိ႔ ႂကြေတာ္မူေလေသာ္ ပၪၥ၀ဂီၢတုိ႔သည္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ကုိ ““ဗုဒၶ မျဖစ္ေသး””ဟု အယူရွိ ေသာေၾကာင့္ ““ငါ့ရွင္ ေဂါတမ””ဟု ေျပာဆုိၾကေလသည္။

ပၪၥ၀ဂီၢ  ။         ။         ငါ့ရွင္ ေဂါတမ… ဥ႐ုေ၀လေတာ၌ ကမၼ႒ာန္းအား ထုတ္ေနစဥ္ က်ဳပ္တုိ႔က ငါ့ရွင္ရဲ႕ သပိတ္, သကၤန္းကုိ ယူၿပီး (ဟုိဟုိသည္သည္)လွည့္လည္ခဲ့ၾကတယ္ေနာ္၊ မ်က္ႏွာသစ္ ေရ, တံပူတုိ႔ကုိလည္း ေပးခဲ့ၾကတယ္၊ ငါ့ရွင္ေနတဲ့ ေက်ာင္း တလင္းကုိလည္း တံျမက္လွည္းခဲ့ၾက တယ္၊ သည့္ေနာက္ က်ဳပ္တုိ႔ ဒီေရႊ႕လာတဲ့အခါ ဘယ္သူက ၀တ္ႀကီး ၀တ္ငယ္ ျပဳပါသလဲ။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၄၄) အတၱကိလမထအက်င့္

အတၱကိလမထအက်င့္

ဤသုိ႔ ပင္ပန္းခံ၍ က်င့္ျခင္းကုိ ““ အတၱကိလမထအက်င့္ ”” ဟု ေခၚ၏၊ (အတၱ= ခႏၶာကုိယ္ အတၱေဘာကုိ + ကိလမထ= ပင္ပန္း ခံေၾကာင္းအက်င့္) ထုိေခတ္က ထုိကဲ့သုိ႔ ပင္ပန္းခံေသာ အက်င့္ မ်ားကုိ အသားယူ၍ ဘုရားတစ္ဆူ လုပ္ေနၾကသူေတြရွိ၏၊ ေရပူ ေရခ်မ္း ကမ္းလွမ္း၍ လုပ္ေကၽြးေနၾကေသာ ပၪၥ၀ဂီၢတုိ႔လည္း ထုိသုိ႔ ပင္ပန္းစြာ က်င့္၍ ေနပံုကုိ ျမင္ရသျဖင့္ ဧကန္ ဗုဒၶျဖစ္ေတာ့မွာပဲဟု အားရပါးရ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကေလသည္၊ အေလာင္းေတာ္မွာကား ထုိမွ်ေလာက္ အပင္ပန္းခံမႈေၾကာင့္ ဗုဒၶျဖစ္ခန္းႏွင့္ ေ၀းေသာ လမ္းမွားကုိ လုိက္သြားမိေလသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၄၃) အေလာင္းေတာ္ႀကိဳးစားပံု

အေလာင္းေတာ္ႀကိဳးစားပံု

[ဒုကၠရ = ခဲယဥ္းစြာ ျပဳအပ္ေသာအက်င့္ကုိ+စရိယာ=က်င့္ပံု၊] ဤ ေနရာ၌ ဒုကၠရစရိယာက်င့္ပံုကုိ အက်ဥ္းမွ် ျပအံ့၊ အေလာင္းေတာ္ သည္ ကာမအာ႐ံု၌ ခံစားလုိစိတ္ မရွိသျဖင့္ အတြင္းဓာတ္ မစုိေသာ ထင္းႏွင့္ တူ၏၊ ယေသာ္ဓရာထိပ္ေခါင္တင္ႏွင့္တကြ ေမာင္းမမိႆံ အေႁခြအရံမ်ားကုိ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္စြန္႔ခဲ့ၿပီးျဖစ္၍ ေရမနီးေသာ  ကုန္းေခါင္ေခါင္ႀကီး၌ ပစ္၍ထားအပ္ေသာ ထင္းႏွင့္တူသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေလာင္းေတာ္သည္ ထင္လာေသာ ဥပမာသံုးခ်က္တြင္ တတိယဥပမာႏွင့္ တူေနေပၿပီ၊ ေရွ႕ကုိ ႀကိဳးစားလွ်င္ တရားထူးမီး ထြက္ဖုိ႔ရာ အဆင္သင့္ေပတည္း။

          ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶအေလာင္းေတာ္သည္ (ငါလုိ ပုဂိၢဳလ္မ်ိဳးအား ထူးျခားေသာ အသိဉာဏ္မရဘဲ ေနႏုိင္မည္လား)ဟု အံႀကိတ္၍ ေတာက္ေခါက္ၿပီးလွ်င္ အကုသုိလ္စိတ္ကုိ ကုသုိလ္စိတ္ျဖင့္ (မီးပြတ္သလုိ) အတင္းဖိႏွိပ္ကာ မဆုတ္မနစ္ အပူတျပင္း ႀကိဳးစားေတာ္မူေလသည္၊ ထုိအခါ လက္ကတီးၾကား (ခ်ိဳင္းၾကား)တုိ႔မွ ေခၽြးမ်ား ယုိစီးလာ၏၊ ၀ီရိယကား အလြန္ျပင္းထန္၏၊ ဆုတ္နစ္ျခင္း လံုး၀မရွိ၊ သတိလည္း အကုသုိလ္စိတ္ မျဖစ္ရေအာင္ အလြန္ေကာင္းစြာ ထားလ်က္ရွိသည္၊ ထုိသုိ႔ ဆင္းရဲပင္ပန္းခံကာ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈက ႏွိပ္စက္သျဖင့္ ခႏၶာကုိယ္သည္ ေအးျမၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းမရွိဘဲ ပူေလာင္ ေနသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ရေလသည္။ [ထုိအခ်ိန္မွာ အေလာင္းေတာ္သည္ အာနာပါနကမၼ႒ာန္းကုိ အားထုတ္ေတာ္မူေနသည္။]

ထြက္သက္ ၀င္သက္ခ်ဳပ္ပံု

ထုိ႔ေနာက္ အေလာင္းေတာ္သည္ အသက္ မ႐ွဴမ႐ိႈက္ဘဲ ပါးစပ္ႏွင့္ ႏွာေခါင္းတုိ႔မွ ေလ၀င္ ေလထြက္ မရွိရေအာင္ ခ်ဳပ္တည္းစမ္းေတာ္မူ၏၊ ထုိအခါ ႏွာေခါင္းေပါက္တုိ႔မွ ေလေတြ ထြက္လာ၏၊ ပန္းပဲဖုိမွ ထြက္ေသာေလသံကဲ့သုိ္႔ ထုိေလသံသည္ အလြန္ျပင္းထန္၏၊ ထုိအခါ ႏွာေခါင္းေပါက္မွလည္း ေလမထြက္ေအာင္ ခ်ဳပ္တည္းေတာ္မူျပန္၏၊ ထုိအခါ ထြက္ေပါက္မရ၍ မထြက္ရေသာ ေလတုိ႔သည္ ဦးထိပ္သုိ႔ တက္ကာ (ထက္စြာေသာစူးျဖင့္ ေမႊသကဲ့သုိ႔) ဦးထိပ္ကုိ ေမႊေႏွာက္ ေလေတာ့၏။

          ထုိနည္းအတုိင္း ထြက္သက္ ၀င္သက္တုိ႔ကုိ ခ်ဳပ္တည္းထားျပန္ရာ အလြန္ျပင္းထန္ေသာ ေခါင္းကုိက္ေ၀ဒနာ ျဖစ္ေပၚလာေလ၏၊ အလြန္ တင္းက်ပ္စြာ သားေရပုိင္းျဖင့္ ဦးေခါင္းကုိ စည္းထားသကဲ့သုိ႔ တင္းက်ပ္ႀကီး ျဖစ္ေနေတာ့၏၊ ထုိမွ တစ္ဖန္ ေလတုိ႔သည္ ၀မ္းဘက္သုိ႔ လွည့္ကာ (ႏြားသတ္သမားက ဓားထက္ထက္ျဖင့္ ႏြား၏ ဗုိက္ကုိ ျဖတ္လုိက္သကဲ့သုိ႔) အလြန္ျပင္းထန္ေသာ ေလသည္ ၀မ္းကုိ ျဖတ္လွီးသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္၏၊ ထုိ႔ေနာက္ မီးက်ီးတြင္းထဲ ဆဲြခ် လုိက္သကဲ့သုိ႔ တစ္ကုိယ္လံုး ပူေလာင္လာေလေသာ္ စၾကႍသြားရင္း မူးမုိက္၍ လဲရွာေလေတာ့သည္၊ ထုိသုိ႔ လဲ၍ မူးေမ့ေနေသာအခါ တခ်ိဳ႕ နတ္မ်ားက ““ေသၿပီ””ဟု ထင္၍ နတ္အခ်ိဳ႕က ““ရဟႏၲာျဖစ္၍ သမာပတ္၀င္စားေနတာ””ဟု ထင္မွားၾကေလသတတ္။

အစားေလွ်ာ့၍ ဒုကၡျဖစ္ပံု

ထုိ႔ေနာက္ သတိရလာ၍ ၀ီရိယ မေလွ်ာ့သည့္အျပင္  လံုးလံုး အစာမစားဘဲ က်င့္ရန္ ၾကံျပန္ေလရာ (အစာမစားလွ်င္ နတ္တုိ႔က နတ္ၾသဇာကုိ သြင္းေပးမည္စုိးေသာေၾကာင့္) တစ္လက္ခုပ္ေလာက္ တစ္လက္ခုပ္ေလာက္ ပဲျပဳတ္ရည္ကုိသာ ေသာက္၍ က်င့္ျပန္ေလသည္၊ ထုိသုိ႔ အစာကုိ သိပ္ေလွ်ာ့လုိက္ျခင္းေၾကာင့္ ခႏၶာကုိယ္သည္ အလြန္အမင္း ပင္ပန္းေတာ္မူ၏၊ အ႐ုိး အဆစ္ေတြ ေပၚေန၏၊ တင္ပါးသားမ်ားပင္ မရွိေတာ့ဘဲ ကုလားအုတ္၏ ခြာကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေန၏၊ ေက်ာ႐ုိးမ်ားလည္း ကုိး႐ုိးကားရား ျဖစ္ေနေတာ့၏၊ နံ႐ုိးမ်ားလည္း မမုိးရေသးေသာ အိမ္အခ်င္မ်ားကဲ့သုိ႔ က်ိဳးတုိးက်ဲတဲ ျဖစ္ေန၏၊ မ်က္လံုးမ်ားလည္း မ်က္လံုးအိမ္အတြင္းသုိ႔၀င္ကာ ေရတြင္းထဲက ေရပြက္ကေလးကဲ့သုိ႔ ထင္ရေလ၏။

          ဦးေခါင္းေတာ္ကား ေလပူ ေနပူေလာင္ထား၍ ႐ႈံ႕တြေနေသာ ဘူးခါးသီးကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေန၏၊ ၀မ္းေရလည္း ေက်ာသုိ႔ ကပ္ေနရကား ၀မ္းဗုိက္ကုိ စမ္းလုိက္လွ်င္ ေက်ာ႐ုိးမ်ားကို စမ္းသပ္မိေတာ့၏၊ အားလံုးေသာ အသားအေရ ႐ႈံ႕တြေနရကား က်င္ႀကီးက်င္ငယ္ စြန္႔လွ်င္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ စြန္႔၍မရဘဲ ထုိင္ရာမွ ေမွာက္လ်က္ လဲသြားတတ္ေလသည္၊ အေလာင္းေတာ္၏ နဂုိအသားအေရမွာ ၀ါ၀င္း စုိေျပလွ၏၊ ထုိစဥ္ကမူ မည္းေျခာက္၍ ေနေလေတာ့သည္။

 

Credit to

တင္ျပသူ Yanan Sanein အခ်ိန္ 6:36 AM

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၄၂) ဒုကၠရစရိယာက်င့္ေတာ္မူပံု

ဒုကၠရစရိယာက်င့္ေတာ္မူပံု

ပၪၥ၀ဂီၢငါးေယာက္      

ငါးေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏အစု(အဖဲြ႕)ကုိ ““ပၪၥ၀ဂီၢ”” ဟု ေခၚ၏၊  ဗုဒၶ အေလာင္းေတာ္ ဖြားျမင္ေတာ္မူ၍ မၾကာမီ သုေဒၶါဒနမဟာရာဇာသည္  ျဗာဟၼဏပ႑ိတ္  တရာ့ရွစ္ေယာက္တုိ႔ကုိ  ဖိတ္မန္၍ ေကာင္းမြန္စြာ ေကၽြးေမြးၿပီးလွ်င္ ထုိျဗာဟၼဏတုိ႔တြင္ ပညာအရွိဆံုး ရွစ္ေယာက္ကုိ ေရြး၍ အေလာင္းေတာ္ကေလး၏ ႐ုပ္လကၡဏာ ေတာ္ကို ၾကည့္႐ႈေစရာ ခုနစ္ေယာက္ေသာ ျဗာဟၼဏတုိ႕က ““႐ုပ္ လကၡဏာအလုိအားျဖင့္ ေတာထြက္လွ်င္ ဗုဒၶျဖစ္ရမည္၊ လူ႕ေဘာင္ ေနလွ်င္ စၾကာမင္းျဖစ္ရမည္””ဟု ေဟာၾက၍ အငယ္ဆံုး ေကာ႑ည ျဗာဟၼဏကမူ ““ဧကန္မုခ် ဗုဒၶ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္””ဟု ေဟာသည္။

          ထုိတြင္ ေကာ႑ညျဗာဟၼဏသည္““အိမ္ရာေထာင္၍ လူ႕ေဘာင္ေနလွ်င္ သားသမီးေတြႏွင့္ အစြန္႔ရခက္မည္””ဟု ယူဆ၍ ထုိျဗာဟၼဏ တုိ႔၏ သားေလးေယာက္ႏွင့္အတူ ေတာထြက္ၿပီးလွ်င္ ရေသ့လုပ္ကာ အေလာင္းေတာ္ျမတ္၏ ေတာထြက္လာခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ေနႏွင့္၏၊ [ျဗာဟၼဏရွစ္ေယာက္တြင္ သံုးေယာက္က ဗုဒၶႏွင့္စၾကာမင္းဟု ႏွစ္ခြန္း, ငါးေယာက္က ဧကန္ ““ဗုဒၶျဖစ္ရမည္””ဟု ေဟာၿပီးလွ်င္ ထုိငါးေယာက္သည္ပင္ ေတာထြက္၍ ရေသ့လုပ္ေနၾကသည္ ဟုလည္း ပါသရာသိသုတ္၌ တစ္နည္းျပ၏၊] ဗုဒၶအေလာင္းေတာ္ ေတာထြက္လာေသာအခါ သူတုိ႔သည္ ဗုဒၶျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ေန ေသာ အေလာင္းေတာ္ကုိ ေရပူေရခ်မ္း ကမ္းလွမ္းလုပ္ေကၽြးေနၾကေလသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၄၁) သုတၱန္တရားေတာ္

သုတၱန္တရားေတာ္

သုတၱန္တရားေတာ္မ်ား၌  ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶသာ၀ကတုိ႔၏ ေရွးျဖစ္ေဟာင္း(ဇာတ္ ေၾကာင္း) မ်ားလည္း ပါ၏၊ မဂၤလသုတ္, သိဂၤါေလာ၀ါဒသုတ္ စသည္ ကဲ့သုိ႔ လူအမ်ား၏ ကုိယ္က်င့္တရားမ်ားလည္း ပါ၏၊ လူ နတ္ ျဗဟၼာ တုိ႔၏ အေမးပုစၦာ ျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းထားေသာ တရားမ်ားလည္း ပါ၏၊ ဒါနအက်ိဳး, သီလအက်ိဳး စသည္မ်ားႏွင့္တကြ အကုသုိလ္ ဒုစ႐ုိက္မ်ား၏ မေကာင္းက်ိဳးမ်ားလည္း ပါ၏၊ သစၥာေလးပါး, ပဋိစၥ သမုပၸာဒ္, သတိပ႒ာန္ စေသာ အလြန္ေလးနက္ေသာ တရားမ်ားလည္း ပါ၏၊ ပညာရွိ လူ နတ္ ျဗဟၼာ တုိ႔၏ စိတ္ကုိ ဆဲြေဆာင္ႏုိင္ ေသာ (သတၱ၀ါတုိ႔ကုိ အကၽြတ္တရားရေစႏုိင္ေသာ)တရားေတာ္ကား (၀ိနည္းႏွင့္ အဘိဓမၼာ မဟုတ္) ဤသုတၱန္တရားေတာ္မ်ားပင္တည္း၊

[ သုတၱန္ေဒသနာေတာ္မ်ားကုိ  ေ၀ါဟာရေဒသနာဟု ေခၚ၏၊ ၀ိေသေသန-၀ိနည္း အဘိဓမၼာတုိ႔မွ ထူးေသာအားျဖင့္၊ မနံ-သတၱ၀ါ တုိ႔၏ စိတ္ကုိ၊ ဟရတိ-ေဆာင္ယူႏုိင္၏၊ ဣတိ-ထုိ႔ေၾကာင့္၊ ေ၀ါဟာေရာ-ေ၀ါဟာရ မည္၏၊]

မွန္၏၊…  ဓမၼစၾကာတရားေတာ္သည္ သုတၱန္ပင္တည္း၊ ထုိဓမၼစၾကာတရားေတာ္၏ အဆံုး၌ အရွင္ ေကာ႑ညႏွင့္တကြ ကုေဋမ်ားစြာ နတ္ ျဗဟၼာတုိ႔ ကၽြတ္တမ္း၀င္ၾကပါသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၄၀) နာမ္ကလာပ္စည္း ၊ ႐ုပ္ကလာပ္စည္း

နာမ္ကလာပ္စည္း

စိတ္တစ္ခုတစ္ခု ျဖစ္ရာ၌ စိတ္သက္သက္ ျဖစ္သည္ မဟုတ္၊ စိတ္ႏွင့္အတူ ျဖစ္၍ အတူ ပ်က္ၾကေသာ ေစတသိက္ေခၚ တရားစုလည္း ပါ၀င္ၾကေသး သည္၊ ထုိတရားမ်ားကား အာ႐ံုကုိ ဓာတ္သေဘာအလုိက္ ထိခုိက္ ေသာ ဖႆ, အာ႐ံုအရသာကုိ ခံစားေသာ ေ၀ဒနာ, အာ႐ံုကုိ မွတ္ သားးေသာ သညာ, တဲြဖက္တရားမ်ားကုိ ဆုိင္ရာကိစၥမ်ား၌ ေဆာင္ ရြက္ဖုိ႔ရာ  လႈံ႕ေဆာ္ေသာ ေစတနာ,  အာ႐ံု၌ (တစ္ခဏမွ်ျဖစ္ေစ) ၿငိမ္သက္စြာ တည္တံ့ေနေသာ ဧကဂၢတာ (သမာဓိ), ထုိတရားတုိ႔၏ အသက္ဟု ေခၚရေသာ ဇီ၀ိတိေႁႏၵ, ထုိအာ႐ံုကုိ ႏွလံုးသြင္းေသာ “မနသိကာရ”ဟု (အနည္းဆံုးအားျဖင့္) ဤတရား ခုနစ္ပါးသည္ လည္း အျမဲပါေနေပသည္၊ ဤသုိ႔ စိတ္ ေစတသိက္တုိ႔ အစုလုိက္ အစုလုိက္ ျဖစ္ျခင္းကုိ ““နာမ္ကလာပ္””ဟု ေခၚၾကစုိ႔။ [နာမ=နာမ္+ ကလာပ=အစု။]