အံ့ဖြယ္ (၈) ျဖာ သာသနာ ...

December 19, 2012 at 12:57pm

တခ်ိန္ေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ နေဠ႐ုမည္ေသာ တမာပင္ရင္း၌ သီတင္းသုံးေနေတာ္မူ၏။ အဲဒီအခ်ိန္ခါမွာ ပဟာရာဒလို႔ေခၚသည့္ အသူရိန္ကျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ေရာက္လာၿပီး “ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္မွာ ရဟန္းေတာ္ေတြေမြ႔ေလ်ာ္ေနၾကတာ အဘယ္အံ့ဖြယ္ေတြရွိေနလုိ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတာလဲ” ဟု သိလို၍ေမးလို၍ ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။သို႔ပါေသာ္လည္း ျမတ္စြာဘုရားထံသုိ႔ ေရာက္လာသည့္အခါၾကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား၏ ဘုန္းတန္ခိုး အာႏုေဘာ္ေတြ၊ျမတ္စြာဘုရား၏ ဘုန္းကံႀကီးမားပုံေတြကို ေတြ႔ျမင္ရေသာေၾကာင့္ ေရွးဦးစြာေမးခြန္းမ်ားကို မေလွ်ာက္ထား၀့ံေပဘူး။အဲဒါကို ျမတ္စြာဘုရားသိေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက ေရွးဦးစြာေမးေတာ္မူပါတယ္။“ပဟာရာဒ အသူရိန္ …အသူရာတို႔သည္ သမုဒၵရာ၌ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကသည္။ဘာအံ့ဘြယ္ေတြရွိ၍ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတာလဲ” ဟု ျမတ္စြာဘုရားက ေရွးဦးစြာေမးေတာ္မူတဲ့အခါက်မွ ပဟာရာဒ အသူရိန္က “သမုဒၵရာမွာ အံ့ဖြယ္ (၈)မ်ိဳးရွိပါတယ္” ဟု ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ (၈)မ်ိဳးကို ေျဖၿပီးတဲ့အခါ ပဟာရာဒ အသူရိန္ကျမတ္စြာဘုရားကို ေလွ်ာက္ထားျပန္ပါတယ္။“ျမတ္စြာဘုရား …ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္ႀကီးမွာ ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သားေတြ သာသနာေတာ္မွာေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတာဘာအံ့ဖြယ္ေတြရွိေနလို႔ ယခုလို ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတာလဲ ဘုရား ”

လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ အဆံုးအမ ************************************

( အေလာင္းေတာ္တိို႕ ေတာထြက္ေတာ္မူၾကျပီ)
ဒီေနရာမွာ အဲဒီလို ရက္ေရႊ႕ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြအတြက္ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရ
ားႀကီးက ဆုံးမထားတဲ့ အဆုံးအမ လကၤာကေလး တစ္ခုေတာ့
ရွိတယ္။ အရွင္ဘုရား ...တပည့္ေတာ္တုိ႔က တရားေတာ့ အားထုတ္ခ်င္ပါတယ
္။ "ဒါေပမယ့္လုိ႔"ဆုိတဲ့ ဒီလုိ စကားကေလးကို ေျပာေျပာၿပီးေတာ့ ျပံဳးျပံဳး
ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ဘုန္းႀကီးကို လွိမ့္သြားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြက ေတာ္ေတာ္ ခပ္မ်ားမ်ား ရွိပါတယ
္။ အဲဒီ လွိမ့္သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြထဲမွာ ဒီေန႔ တရားနာေနတဲ့ ပရိသတ္ေတြလည္း
ပါခ်င္ ပါ,ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို ပရိသတ္ေတြအတြက္ လယ္တီဆရ
ာေတာ္ဘုရားႀကီးက ဘယ္လုိ ဆုံးမထားသလဲ?
"အၿမိဳက္တရား, ေဟာတုံျငားလည္း, ဘုရားအႀကိဳက္, မလုိကုိကုိက္သာဘဲ "
အင္မတန္ ေကာင္းမြန္ ျမင့္ျမတ္ေနတဲ့ သီလက်င့္စဥ္ေတြကို က်င့္ၾကံ
ႀကိဳးကုတ္ ပြားမ်ားအားထုတ္ပါ၊ သမာဓိက်င့္စဥ္ေတြကို က်င့္ၾကံႀကိဳးကုတ္
ပြားမ်ားအားထုတ္ပါ၊ ပညာက်င့္စဥ္ေတြကို က်င့္ၾကံႀကိဳးကုတ္ ပြားမ်ားအား
ထုတ္ပါဆုိၿပီးေတာ့ ဒီလို ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္က ေဟာၾကား တုိက္တြန္း
ေတာ္မူပါတယ္။ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူသည့္အတိုင္း ဘုန္းႀကီးတို႔ကလည္း
ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကို ဒါယကာ ဒါယိကာမေတြကို တစ္ဆင့္
ျပန္ၿပီး ေဟာၾကားျပသေပးတယ္။ မေသရာ အၿမိဳက္နိဗၺာန္ ေရာက္ေၾကာင္း
က်င့္စဥ္ျဖစ္တဲ့ တရားေတာ္ေတြကို ဘယ္လိုပင္ ေဟာေပးေသာ္လည္း ဘာျဖစ္
ေနသလဲ?

၀ါေခါင္လျပည့္ ေမတၱာအခါေတာ္ေန႔

အရွင္ ဥေဇၨာတ with Dhammadownload Web Master and 13 others

***************************************
၀ါေခါင္လျပည့္ ေမတၱာအခါေတာ္ေန႔အေၾကာင္းကို မေဖာ္ျပမီ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ တစ္ႏွစ္ (၁၂-လ) ပတ္လုံးရွိ ဗုဒၶဘာသာ အခါေတာ္ေန႔မ်ားကို တင္ျပလိုပါသည္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ အခါေတာ္ေန႔မ်ားမွာ
၁။ တန္ခူးလ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ = ႏွစ္သစ္မဂၤလာအခါေတာ္ေန႔
၂။ ကဆုန္လျပည့္ = ဗုဒၶအခါေတာ္ေန႔ (ဗ်ာ၊ဖြား၊ပြင့္၊စံ)
၃။ နယုန္လျပည့္ = မဟာသမယအခါေတာ္ေန႔
၄။ ၀ါဆုိလျပည့္ = ဓမၼစၾကာအခါေတာ္ေန႔ (သေႏၶ၊ေတာထြက္၊ဓမၼစက္)
၅။ ၀ါေခါင္လျပည့္ = ေမတၱာအခါေတာ္ေန႔ (ေမတၱသုတ္)
၆။ ေတာ္သလင္းလျပည့္ = ဂရုဓမၼအခါေတာ္ေန႔
၇။ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ = အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔
၈။ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ = သာမညဖလ အခါေတာ္ေန႔
၉။ နတ္ေတာ္လျပည့္ = ဓမၼစာဆုိ အခါေတာ္ေန႔
၁၀။ ျပာသုိလျပည့္ = ရွင္တစ္ေထာင္ေန႔
၁၁။ တပိုတြဲလျပည့္ = ၾသ၀ါဒပါတိေမာက္အခါေတာ္ေန႔
၁၂။ တေပါင္းလျပည့္ = ျမတ္ဗုဒၶျပည္ေတာ္၀င္ အခါေတာ္ေန႔ -ဟူ၍ လအလိုက္ အခါေတာ္ေန႔မ်ား သတ္မွတ္ေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုေန႔မ်ားတြင္ ၀ါေခါင္လျပည့္ ေမတၱာအခါေတာ္ေန႔သည္ တစ္ေန႔အပါအ၀င္ ျဖစ္ပါသည္။

✩ ”အေကာင္းဆံုး ရနံ႔” ✩

✩ အၾကင္ပန္းရနံ႔သည္ ေလစံု ေလေၾက၌လည္းေကာင္း၊ ေလဆန္ေလညာ၌
လည္းေကာင္း၊ အညီအမွ် ရနံ႔လိႈင္ပ်ံ႕၏။ သီလဂုဏ္ေၾကာင့္ စုန္ဆန္ပ်ံ႕ႏွံ႔ႏိုင္ေသာ
ထိုသို႔သေဘာရွိေသာ ပန္းနံ႔သည္ အဘယ္မွာရွိအံ့နည္း။

✩ ဤတြင္ ရွင္အာနႏၵာအေမးႏွင့္ ဘုရားရွင္အေျဖကို ေဖာ္ျပလိုပါသည္။ သို႔မွ
သာ အထက္ပါေဒသနာေတာ္၏ သေဘာသဘာဝမွာ သာလြန္လွပ၍ ခိုင္လံုတိ
က်ပါမည္။
✩ဘုရားရွင္သာဝတၳိျပည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူခိုက္ အ
ခါတစ္ပါးတြင္ျဖစ္၏။ ရွင္အာနႏၵာသည္ တစ္ေန႔ေသာ ညေနခ်မ္းအခါ တစ္ပါး
တည္း ကိန္းေအာင္းရာမွ ထ၍ ဘုရားရွင္ထံေတာ္ပါး ဝပ္တြားရွိခိုးျပီး ေလွ်ာက္
ထား၏။

က်က္သေရမဂၤလာ အျဖာျဖာရွိေစရန္

 ကုသိုလ္ေကာင္းမွူဟူသမွ်တို ့တြင္ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ ကုသိုလ္သည္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္၏။

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ ကုသိုလ္ေကာင္းမွ ူလုပ္သူ ပုဂၢိဳလ္အေပါင္းတို့တြင္ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကို

ပြားမ်ားေသာ ပုဂၢိဳလ္အားသာလွ်င္ ခ်ီးမြမ္းေတာ္အမူဆံုးျဖစ္၏။

  ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကား  အဂၢသာ၀က  မဟာသာ၀ကမ်ားႏွင့္တကြ ဗုဒၶျမတ္စြာ ကိုယ္ေတာ္တိုင္

သေဘာတူ ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူခဲ့ၾကဖူးသည္။၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကို သေဘာတူခ်ီးမြမ္းေတာ္မူခဲ့ၾကပံုကို

မူလပဏၰာသ ပါဠိေတာ္ ပဟာယမက ၀ဂ္ မဟာေဂါသိဂၤသုတ္`၌ လာသည္ကို အတိုခ်ဳပ္သေဘာ

အားျဖင့္ ေဖာ္ျပေပအံ့။

 

 အခါတစ္ပါး`၌ အရွင္သာရိပုတၱရာ အရွင္ျမတ္က အရွင္အာနႏၵာအား ေမးေတာ္မူသည္မွာ

ဤ အင္ၾကင္းေတာၾကီးသည္ အပြင့္တို ့ျဖင့္ တေတာလံုး ၾကည့္ရွ ူတင့္တယ္ ေမြ ့ေလ်ာ္ဖြယ္ရာ

ျဖစ္လွ်က္ရွိ၏။ ထိုမွ် လွပတင့္တယ္ ပင္လံုးကၽြတ္ပြင့္ကုန္ေသာ အင္ၾကင္းေတာၾကီးကို ပို၍

က်က္သေရမဂၤလာ အျဖာျဖာႏွင့္ ျပည့္စံုရန္ အဘယ္ကဲ့သို ့ျပဳရေသာ္ ေကာင္းမည္ထင္သနည္းဟု

ေမးေတာ္မူ၏။

ပ႒ာန္း ၂၄- ပစၥည္း ဆုေတာင္း

၁။ ေဟတု ပစၥေယာ
အကုသိုလ္ ကင္း၍ ကုသိုလ္ႏွင္႔ ယွဥ္တြဲရပါေစသား။

၂။ အာရမၼဏ ပစၥေယာ
မ်က္စိႏွင္႔နားသည္ နိိဗၺာန္သို႔ မ်က္ေမွာက္ၿပဳရပါေစသား။

၃။ အဓိပတိ ပစၥေယာ
ရုပ္ နာမ္ ႏွစ္ပါးကို ေစာင္႔ေရွာက္ထိန္းသိမ္းရပါေစသား။

၄။ အနႏၱရ ပစၥေယာ
မ်ားလွစြာေသာ ကုသိုလ္ေရးမ်ားကို မ်က္ေမွာက္ၿပဳရပါေစသား။

၅။ သမနႏၱရ ပစၥေယာ
ရုပ္ႏွင္႔နာမ္ အတူရွိေသာ တရားတို႔ကို မ်က္ေမွာက္ၿပဳရပါေစသား။

၆။ သဟဇာတ ပစၥေယာ
ရုပ္ ရုပ္ၿခင္း၊ နာမ္ နာမ္ၿခင္း ထင္ရွားစြာသိရပါေစသား။

ဘုရားအေနကဇာတင္

ဘုရားအေနကဇာတင္

နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

အေနကဇာတင္ ဂါထာ

(က) အေနကဇာတိ သံသာရံ၊ သႏၶာ၀ိႆံ အနိဗိၺႆံ။

(အေနကဇာတိ သံသာရံ၊ သန္ဓာ၀ိတ္သံ အနိတ္ဗိသံ)

ဂဟကာရံ ဂေ၀သေႏၱာ၊ ဒုကၡဇာတိ ပုနပၸဳနံ။

(ဂဟကာရံ ဂေ၀သန္ေတာ၊ ဒုတ္ခါ ဇာတိ ပုနပ္ပုနံ။)

(ခ) ဂဟကာရက ဒိေ႒ာ သိ၊ နပု ုေဂဟံ န ကာဟသိ

(ဂဟကာရက ဒိတ္ေထာသိ၊ နပ ုေဂဟံ န ကာဟသိ။)

သဗၺာ ေတ ဖာသုကာ ဘဂၢါ၊ ဂဟကူဋံ ၀ိသခၤတံ။

(သတ္ဗာေတ ဖာသုကာ ဘက္ဂါ၊ ဂဟကူတံ ၀ိသင္ခတံ။)

၀ိသခၤါရ ဂတံ စိတၱံ၊ တဏွာနံ ခယ မဇၥ်ဂါ။

(၀ိသင္ခါရ ဂတံ စိတ္တံ၊ တန္ႏွာနံ ခယ မဇ္ဇဂါ။)

ဝိဝ႗နိႆိတ ဆုေတာင္း - မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး

ဣဒံ ေမ ပုညံ အာသဝကၡယာဝဟံ ေဟာတု။

ေမ-အကၽြႏု္ပ္၏၊ ဣဒံ ပုညံ-ဤေကာင္းမႈသည္၊ အာသဝကၡယာဝဟံ-အာသေဝါတရားတို႔၏ ကုန္ရာျဖစ္ေသာ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို ႐ြက္ေဆာင္သည္၊ (အာဝဟံ-႐ြက္ေဆာင္သည္၊ ‘ဝဟ’ဆိုတာ ေဆာင္တာ၊ ေဆာင္တယ္ဆိုတာက ဒီကေနၿပီး ဟိုေဆာင္သြားတာလည္း ရွိတယ္၊ ‘အာဝဟ’ဆိုတာက ဟိုက ေဆာင္လာတဲ့ အဓိပၸာယ္)၊ အာသဝကၡယာဝဟံ-အာသေဝါတရားေလးပါးတို႔၏ ကုန္ရာ ကုန္ေၾကာင္းျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္ကို ႐ြက္ေဆာင္သည္၊ ေဟာတု-ျဖစ္ပါေစသတည္း။

ဒီအဆိုကလည္း မွန္မွန္ကန္ကန္ ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ အင္မတန္ ရွားတယ္။
ဒီက နားေထာင္ၾကည့္ေနတယ္။
ဒီလုိပါပဲ၊ တခ်ိဳ႕ ဆရာႀကီး သမားႀကီးျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း ‘အာသဝကၡယံ ဝဟံေဟာတု’လို႔ ‘ဝဟံ-ဝဟေႏၲာ-႐ြက္ေဆာင္သည္’ ဘာညာနဲ႔ အနက္ေဆာင္ေပးလိုက္ေသးတယ္။
ဒါေတြက မဟုတ္တဲ့ ဟာေတြပဲ။

ဆုေတာင္းျခင္း

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ အလွဴတစ္ခုကိုၿပဳၿပီးတုိင္း “ဆုေတာင္း”သည့္အေလ့ရွိၾကသည္၊၊ ဆုေတာင္း ၿခင္းသည္ ဗုဒၶဘာသာ၏အေရးပါေသာ ဘာသာေရးယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုပင္ ၿဖစ္ပါသည္၊၊ ေတာင္းဆုိေလ့ရွိၾကသည့္ “ဆု” အမ်ားစုမွာ အသက္ရွည္လုိၿခင္း၊ က်န္းမာလုိၿခင္း၊ စီးပြားတုိးတက္လိုၿခင္း၊ ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းလိုၿခင္းႏွင့္ ဘ၀လုိအပ္ခ်က္မ်ားစြာတုိ႔ၿဖစ္ၾကသည္၊၊

ထုိသုိ႔ဆုမ်ားစြာကို ေတာင္းသည့္အခါ ေတာင္းေသာဆုမ်ား ရရွိသည္မ်ားလည္း ရွိသည္၊ မရရွိၾက သည္မ်ားလည္း ရွိပါသည္၊၊ ဗုဒၶဘာသာတြင္ သာမန္ခ်မ္းသာမွအစၿပဳ၍ ဘုရားအၿဖစ္တုိင္ေအာင္ “ဆု ေတာင္းမႈ”ကိုေရွးဦးစြာၿပဳရေၾကာင္း၊ ၿပီးလ်င္ ေတာင္းသည့္ဆုအေလ်ာက္ လုိအပ္သည့္“ပါရမီ”မ်ားကို ၿဖည့္ဆည္းရေၾကာင္း ပါဠိစာေပတြင္ညႊန္ၿပထားပါသည္၊၊

“ေကာင္းမႈကုိၿပဳၿပီး အလိုရွိသည့္ဆုကို အတိအက်မေတာင္းဆုိလ်င္ အက်ဳိးကိုရသည့္အခါတြင္ မိမိလို ခ်င္သည့္အက်ဳိးကို တိတိက်က်မရရွိ”တတ္ဟူ၍ ပါဠိစာေပအေထာက္အထား ရွိပါသည္၊၊ ဤသည္ကို ၾကည့္ေသာအားၿဖင့္ ဆုသည္မၿဖစ္မေနေတာင္းသင့္သည့္ “ဗုဒၶဘာသာက်င့္ထုံးတစ္ခု”ဟု မွတ္ယူရပါမည္၊၊

ဆုေတာင္းၿခင္းယဥ္ေက်းမႈကို ဗုဒၶဘာသာပါဠိစာေပမွ ကန္႔ကြက္ၿခင္းမရွိပါ၊၊ သုိ႔ေသာ္ ေလာကီခ်မ္းသာမႈအစ၊ ဘုရားအၿဖစ္တုိင္ေအာင္ဆုလာဘ္မ်ားကို ဆုေတာင္းရုံသက္သက္ၿဖင့္ရရွိႏုိင္သည္ဟု ပါဠိစာေပတြင္ ညႊန္းဆုိ ထားၿခင္း မရွိပါ၊၊

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၉) ပဲြလမ္းသဘင္ႏွင့္ကစားပဲြ

ပဲြလမ္းသဘင္ႏွင့္ကစားပဲြ

တန္ခုိးႀကီးဘုရားဟု ထင္ရွားေသာ ဘုရားပဲြတုိင္းလုိပင္ ဇာတ္ပဲြသဘင္မ်ားႏွင့္ အေလာင္းအစား ကစားပဲြမ်ား တဲြဖက္ပါ၀င္ေနသည္မွာ ဗုဒၶအလုိေတာ္ႏွင့္ လံုး၀ ဆန္႔က်င္ေနေသာ စနစ္သာတည္း။

          အကယ္၍ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိေနပါမူ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္အတြင္း၌ ဤကဲ့သုိ႔ ပဲြက်င္းပကာ ဗုဒၶေရွ႕ေတာ္၀ယ္ မင္းသား မင္းသမီး ဆုိသူေတြ သီဆုိၾက, လူျပက္ေတြ ျပက္လံုးထုတ္ ၾကႏွင့္ ပူေဇာ္ခြင့္ ရၾကပါမည္ေလာ၊ ဘုရားပဲြဟူသည္မွာ ဘုရားကုိ ရည္မွန္း၍ လွဴဒါန္းပူေဇာ္ရမည့္ပဲြတည္း၊ သုိ႔ပါလ်က္ ဘုရားကုိ သတိ မရၾကဘဲ ဘုရားကုိ အနားထား၍ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကျခင္း, ပဲြၾကည့္ရာမွ ကစား၀ုိင္းမွ ရန္ပဲြျဖစ္ၾကသျဖင့္ ေသေက်ၾက, ႐ံုေရာက္၍ ေငြကုန္ လူပန္း ျဖစ္ၾကျခင္းကား ႐ုိင္းစုိင္းေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ၀န္ခံရာ က်လွ၏။

         

အိႏိၵယ ဟိႏၵဴလူမ်ိဳးတုိ႔၏ ၀တ္တက္ပဲြ ဘုရားပဲြမ်ား၌ မဟတၱမ ဂႏီၵႀကီးက ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈ တရားေရေအး တုိက္ေကၽြးေၾကာင္းကုိ (သတင္းစာ၌) ဖတ္လုိက္ရေသာအခါ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ဘုရားပဲြေတြကုိ ၾကည့္၍ ၀မ္းနည္းမိပါေတာ့သည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အနာဂတ္ကာလ၌ ဘုရားပဲြကုိ အစုိးရႏွင့္တကြ ရဟန္းေတာ္ အရွင္ျမတ္တုိ႔ ျပဳျပင္ေပးရန္ ေလးနက္စြာ ေတာင္းပန္ပါသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၈) ဆြမ္းေတာ္ႀကီးတင္

ဆြမ္းေတာ္ႀကီးတင္

ဗုဒၶရွင္ေတာ္လက္ထက္၌ ေကာသလမဟာရာဇာက တစ္ဖက္, ၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားမ်ားက တစ္ဖက္ အၿပိဳင္အဆုိင္ ဆြမ္းေကၽြးပဲြ လုပ္ခဲ့ၾကဖူး၏၊ ေနာက္ဆံုး၌ ေကာသလမဟာရာဇာသည္ မလိ’ကာမိဖုရား၏ အၾကံေပးခ်က္အရ သံဃာေတာ္မ်ား ေနထုိင္ဖုိ႔ရာ ေနရာထုိင္ခံု ငါးရာ၏ ေနာက္၌ ဆင္တစ္စီးစီ ထီးျဖဴေဆာင္းေစလ်က္ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏အၾကား၌ နန္းေတာ္သူမ်ားကို နံ႔သာႀကိတ္ေစ၍ ထုိနံ႔သာတုိ႔ျဖင့္ မြမ္းမံျခယ္ လွယ္ကာ မည္သူမွ် မတုပႏုိင္ေသာ အသဒိသ ဆြမ္းဒါနႀကီးကုိ ျပဳဖူးေလသည္။

          ယခုေခတ္ ဆြမ္းေတာ္ႀကီးပဲြ ျပင္ဆင္ပံုကား ထုိအလွဴမ်ိဳးႏွင့္လည္း မတူေခ်၊ ထုိအသဒိသဒါနသည္ သံဃာေတာ္မ်ား ဘုဥ္းေပးရေသာဒါန ျဖစ္၏၊ ဤဆြမ္းေတာ္ႀကီးမ်ားကုိကား သံဃာမ်ား မဘုဥ္းေပးရပါ၊ မ်ားစြာေသာ ဆြမ္းေတာ္ႀကီးမ်ားကုိ ၾကည့္လုိက္ေသာ အခါ မုန႔္မ်ိဳးစံုတုိ႔၏ အၾကား၌ ပန္းကန္ျပားအျပည့္ ထည့္အပ္ေသာ ၀က္သားတံုးႀကီး, ၾကက္ေကာင္လံုးေက်ာ္ အမ်ားအျပားေတြ႕ရေပသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၇) ဘုရားတည္မႈ

ဘုရားတည္မႈ

ဘုရားေစတီတည္ထားရာ၌ ကုသိုလ္ရသည္ကား မွန္ပါ၏၊ သုိ႔ေသာ္ အက်ိဳးရသင့္သမွ် အျပည့္အစံု ရဖုိ႔ စဥ္းစဥ္းစားစား တည္ထားသင့္ၾကသည္၊ မဟာ၀ဂၢသံယုတ္ ၀ိဟာရ၀ဂၢအ႒ကထာ၌ သမၼာဒိ႒ိ ျဖစ္ပံုကုိ ျပရာ၀ယ္ “အပၸတိ႒ိေတ ဒိသာဘာေဂ ေစတိယ ပတိ႒ာပနံ=ေစတီ မတည္ရေသးေသာအရပ္ (ၿမိဳ႕, ရြာ) တုိ႔၌ ေစတီတည္ထားျခင္းကို သမၼာဒိ႒ိ=အယူမွန္ျခင္း”ဟု ဆုိ၏၊  ေစတီရွိၿပီး ေနရာ၌ ထပ္၍ တည္ျခင္းကုိ အ႒ကထာ မလုိလားေၾကာင္းမွာလည္း ဉာဏ၀ိဘဂၤအ႒ကထာ၌… “ဧကသၼႎ ၀ိဟာေရ ဒြိႏံၷ ေစတိယာနံပိ လာဘသကၠာေရာ ဥဠာေရာ န ေဟာတိ-တစ္ေက်ာင္း တစ္တုိက္၀ယ္ ေစတီေတာ္ ႏွစ္ဆူရွိရာ၌ လာဘ္ ပူေဇာ္မႈ မမ်ား (မေကာင္း) ႏုိင္”ဟူေသာ စကားျဖင့္ သိသာ၏။

          ထုိအ႒ကထာစကားကုိ လက္ရွိအေျခအေနကလည္း ေထာက္ခံလ်က္ရွိ၏၊ ေစတီေတာ္ မ်ားျပားသည့္အတြက္ မည္သည့္ေစတီ ေတာ္မွ် အေစာင့္အေရွာက္ က်က်နနႏွင့္ သားနားသပၸာယ္ေအာင္, ေစတီေတာ္ေရာက္သြားလွ်င္ စိတ္ၾကည္ႏူးေအာင္ ကုိးကြယ္ထား သည္ကုိ မေတြ႕ရ၊ မဟာျမတ္မုနိ, ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္မ်ား၏ ရင္ျပင္ေတာ္၌ေသာ္မွလည္း လူမ်ား၏ ေျခရာေတြႏွင့္ ေခြးမစင္, ပန္းအမိႈက္စသည္မ်ားကို ေတြ႕ရပါေသးသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၆) သရဏဂံုတင္

သရဏဂံုတင္

လူတစ္ေယာက္၏  ေနာက္ဆံုး စုေတစိတ္ႏွင့္ ဘ၀သစ္ ပဋိသေႏၶစိတ္သည္ လက္ေဖ်ာက္ တစ္ခ်က္တီးခ်ိန္ကုိ ကုေဋတစ္သိန္းေလာက္ စိတ္လွ်င္ တစ္စိတ္ ေလာက္သာ  အခ်ိန္ ၾကာ၏၊  “ဘ၀ေဟာင္းက  စုေတသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဘ၀သစ္မွာ ျဖစ္ရေတာ့၏”ဟု ဆုိလုိသည္၊ အိမ္ အနီးအပါး၌ တေစၦ ၿပိတၱာ ျဖစ္ေနရသူမ်ားသည္ ထုိတေစၦဘ၀မွာပင္ အသစ္ ျဖစ္ရ၏၊ နတ္ျပည္ႏွင့္ ငရဲျပည္သုိ႔ ေရာက္မည့္သူလည္း ထုိခဏအတြင္းမွာပင္ ထုိဘ၀သစ္၌ ျဖစ္ၿပီးေလ၏။

          ထုိ႔ေၾကာင့္ အေလာင္းေကာင္ကုိ သခ်ႋဳင္းမွာ ျဖစ္ေစ, အိမ္မွာ ျဖစ္ေစ သရဏဂံုတင္ေၾကာင္းကို ေသလြန္သူ သိဖုိ႔အေရးမွာ အလွမ္း ေ၀းလွေခ်၏၊ သိမည္ဆုိလွ်င္ အိမ္အနီး၌ (သုသာန္၌) တေစၦ ၿပိတၱာ ျဖစ္ေနသူေလာက္သာ သိခြင့္ရွိသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၅) လူအသုဘ

လူအသုဘ

ဤ ျမန္မာျပည္၌ လူေသ အေလာင္းေကာင္ကုိ အမႊန္းတင္ကာ ေငြကုန္လူပန္း စီစဥ္ၾကသည္မွာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာ ေကာင္းလွေလ၏၊ တခ်ိဳ႕မွာ ေဆးဖုိးဓာတ္စာ ငါးက်ပ္ တစ္ဆယ္မွ် အကုန္မခံႏုိင္ၾကသျဖင့္ မေသတန္ဘဲႏွင့္ ေသရၿပီးေနာက္ အေလာင္းေကာင္ဘ၀ေရာက္မွ က်န္ရစ္သူတုိ႔က မရွိမဲ့ရွိမဲ့ ၾကံေဆာင္၍ တစ္ဆယ္ ႏွစ္ဆယ္မက အကုန္အက်ခံၿပီး သၿဂႋဳဟ္ၾကရ၏၊ ထုိအေလာင္းကုိ သံုးရက္ထက္မနည္း အိမ္မွာ ထားလုိၾကေသး၏၊ [ထုိသုိ႔ ထားရာ၌ ဘုိးျဖစ္သူထံမွ အေၾကာင္း ျပခ်က္ကုိ ၾကားသိရဖူးသည္မွာ “ေသေသခ်င္းေတာ့ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက မပစ္ရက္ၾကေသးဘူး, သံုးရက္ေလာက္ၾကာ၍ ပုပ္နံလာေသာအခါ က်မွ ပစ္ႏုိင္ၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ က်န္ရစ္သူမ်ား ပစ္ခြာႏုိင္ေအာင္ သံုးရက္ ငါးရက္ စသည္ ထားၾကတယ္” ဟူ၏။]

          ထုိသုိ႔ ထား႐ံုတြင္ မၿပီးေသး၊ ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြေတြ လာသမွ် အတြက္ ကြမ္း ေဆး လက္ဖက္စေသာ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကုိပါ အသုဘအိမ္၌ စီစဥ္ထားရ၏၊ ခ်မည့္ေန႔၌ကား မဂၤလာပဲြပမာ အခ်ိဳ႕က ၿဖီးလိမ္း၀တ္ဆင္၍ လာၾကေသး၏၊ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေကၽြးၾကရ, လက္ဖက္ရည္တုိက္ရသည္မွာလည္း အလွဴဒါနပဲြကေလး တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေန၏၊ ပုပ္ေနေသာ အေလာင္းကို မနံေအာင္ ေသတၱာထဲမွာ ေလွာင္၍ အနီးအပါး၌ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စားေသာက္ ရယ္ေမာေနၾကေသာ လူလယ္ေကာင္၀ယ္ အေလာင္းရွင္မ်ားက လည္း အသံကုန္ဟစ္ကာ ငုိၾကရွာ၏၊ ““စားေသာက္ရယ္ေမာေနသူမ်ားက ငုိသူမ်ားကုိ အားမနာလုိ႔လား, ငုိသူမ်ားက ရယ္ကာေမာကာ စားၾကေသာက္ၾကတာကုိ မသဒၶါလုိ႔လား”” စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေတာ့၏၊ မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစ ထုိျဖစ္ေနပံုကုိ ေလာကမ်က္စိျဖင့္ ၾကည့္ၾကည့္, ဘာသာေရးမ်က္စိျဖင့္ ၾကည့္ၾကည့္ ယဥ္ေက်းမႈ မရွိပါ။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၄) ဘုန္းႀကီးပ်ံ ၾကာရွည္ထားျပစ္

ဘုန္းႀကီးပ်ံ ၾကာရွည္ထားျပစ္

ယခုကာလ၌ ဘုန္းႀကီးပ်ံကုိ ၾကာရွည္ထား ေလ့ရွိျခင္း, ၾကာရွည္ထားေလ့ မရွိျခင္းဟု ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏၊ ၾကာရွည္ထားျခင္း၌ ရည္ရြယ္ ခ်က္ကား ရပ္ေ၀းတပည့္မ်ား လာေရာက္မီေအာင္ ေစာင့္ဆုိင္း လုိျခင္း, ဒကာ ဒကာမမ်ား၏ ဘုန္းႀကီးပ်ံ၌ ကုန္က်ဖုိ႔ရန္ ေငြရွိခ်ိန္ ကုိ ေစာင့္လုိျခင္းမ်ား ျဖစ္၏၊ ထုိတြင္ အေ၀းတပည့္မ်ား လာေရာက္ ၍မွ သၿဂႋဳဟ္ျခင္းလည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ ထုိမွရမည့္ အကူအညီ တုိ႔ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏၊ ထုိသုိ႔ မဟုတ္ဘဲ “အေ၀းတပည့္ မ်ား ေနာက္ဆံုး ကန္ေတာ့ျခင္းျဖင့္ ကန္ေတာ့ေစလုိေသာေၾကာင့္ ထားရပါသည္”ဟု ဆုိလွ်င္ အေလာင္းကုိ မမီလုိက္ဘဲ ဂုဏ္ကုိ မွန္း၍ ကန္ေတာ့လွ်င္လည္း ၿပီးႏုိင္ၿပီျဖစ္၍ ထုိအေၾကာင္းလည္း မလံု ေလာက္ေသးေခ်၊ အမွန္မွာ “ပဲြႏွင့္လမ္းႏွင့္ စည္စည္ကားကား ျဖစ္ေစလုိေသာေၾကာင့္ ၾကာရွည္ ထားၾကသည္”ဟု ထင္စရာ အေၾကာင္းရွိ၏၊ ထုိသုိ႔ ၾကာရွည္ထား၍ စည္စည္ကားကား က်င္းပ ျခင္း၌ ေအာက္ပါ အျပစ္မ်ားကုိ ေတြ႕ရေလသည္။

၁။       အေလာင္းကုိ ေစာင့္ေရွာက္ရမႈေၾကာင့္ ပရိယတ္ေက်ာင္းတုိက္ ျဖစ္လွ်င္ စာသင္စာခ် ပ်က္ျခင္း, ပဋိပတ္ေက်ာင္းတုိက္၌ ပဋိပတ္အက်င့္ လစ္ဟင္းျခင္း၊

"ေလာကမွာေငြ(သုိ႔) အမ်ဳိး ဘာသာ သာသနာကာကြယ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္"

ေငြဆုိတဲ့ အရာကုိ လူေတြအားလုံးက ဒုတိယဘုရားသခင္လုိ႔ သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။ ေငြရွိရင္
ဘာမဆုိျဖစ္နုိင္တယ္။ လုပ္သမ်ွတင့္တယ္တယ္။ ေငြနဲ႔ျပီးေျမာက္လုိ႔ရတဲ့ အရာေတြ ေလာကၾကီးမွာ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရရင္ ေငြဟာ မ်က္ႏွာပြင့္ေဆး၊ ခ်စ္ေဆးတစ္မ်ဳိးဆုိရင္လည္း မွားမယ္မထင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ လူမ်ဳိးျခား ဘာသာျခားေတြဟာ မ်က္ႏွာပြင့္ေဆး၊ ခ်စ္ေဆးတစ္မ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ေငြကုိမရ-ရေအာင္ ရွာေဖြစုေဆာင္းၾကပါတယ္။ ေငြေၾကးဥစၥာျပည့္စုံလာတဲ့ အခါမွာလည္း ရွာေဖြစုေဆာင္းမႈ ဝီရိယက ရပ္တန္႔မေနဘဲ ဆထက္ၾကီးပြားတုိးတက္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။

ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ဳိးတုိင္း အားက်အတုယူသင့္တဲ့နည္းလမ္းပဲျဖစ္ပါ တယ္။ ေငြေၾကးခ်မ္းသာၾကြယ္ဝေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ကိစၥဟာ ကုိယ့္ဘဝၾကီးပြား တုိးတက္ေရးအတြက္ သာမက ျမန္မာလူမ်ဳိးနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ မကြယ္ေပ်ာက္ေအာင္ ကာကြယ္တဲ့ ေနရာမွာလည္း အထူးအေရးၾကီးတဲ့ အခန္းက႑က ပါဝင္ေနတယ္ဆုိတာကုိလည္း သေဘာေပါက္ထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ လူမ်ဳိးျခား ဘာသာျခားေတြဟာ ေငြေၾကးကုိရေအာင္ၾကိဳးစားရွာျပီး အဲဒီေငြေၾကးနဲ႔ပဲ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြကုိ မက္လုံးေပးအရယူၾကပါတယ္။ ေငြေၾကးဟာ လူေတြရဲ႕ သည္းေခ်ၾကိဳက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ အခ်ဳိ႕ျမန္မာမိန္းကေလးေတြဟာ ေငြေၾကးရဲ႕ လွည့္စားမႈေအာက္မွာ အလူးအလိမ့္ခံရျပီး လူမ်ဳိးျခားဘာသာျခားေတြရဲ႕ မယားဘဝေရာက္သြားၾကပါတယ္။ 

“ဗုဒၶါနုႆတိဘာဝနာပြားမ်ားပုံႏွင့္ ပြားမ်ားရျခင္းအက်ဳိး”

 

လူတုိ႔သည္ နံနက္အိပ္ရာထခ်ိန္မွစ၍ ညအိပ္ရာဝင္ခ်ိန္အထိ သားမယားကိစၥ၊ စီးပြားေရးကိစၥ၊ လူမႈေရးကိစၥ၊ တုိ႔၌သာ စိတ္သက္ဝင္နစ္ျမဳပ္ေနမႈမ်ားက မ်ား၏။ ထုိကိစၥတုိ႔ကုိ ၾကံစည္ေတြးေတာမႈ၊ ေအာက္ေမ့အမွတ္ရ ေနမႈမ်ားကသာမ်ား၏။ စင္စစ္ထုိအာရုံမ်ားသည္ ေလာဘ၊ ေဒါသတုိ႔က်က္စားရာ အာရုံမ်ားသာျဖစ္ၾက၏။ သုိ႔အတြက္ထုိလူတုိ႔၏ စိတ္သည္ ညစ္ႏြမ္းျပီး၊ ေနာက္က်ိေနျပီး ၾကည္လင္ရႊင္ျပမႈလည္း မရွိၾကေပ။ စစ္မွန္ေသာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကုိလည္း မခံစားရေပ။

ဗုဒၶါနုႆတိစသည္၌ ဘုရားစေသာ အာရုံတုိ႔သည္ကား စိတ္ၾကည္လင္ရႊင္ပ်ဖြယ္ရာ(ပႆဒနီယ) အာရုံမ်ားျဖစ္ၾက၏။ စိတ္ပူေလာင္မႈကုိျဖစ္ေစတတ္ေသာ အာရုံမ်ားမဟုတ္ၾက။ ထုိအာရုံမ်ားကုိ ေအာက္ေမ့အမွတ္ရေနပါက စိတ္ၾကည္လင္ရႊင္ပ်လာျပီး စစ္မွန္ေသာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈအက်ဳိးႏွင့္ အျခားေကာင္းက်ဳိးမ်ားစြာကုိလည္း ခံစားၾကရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶါနုႆတိစေသာ ဘာဝနာမ်ားကုိ တတ္စြမ္းသမ်ွ အခ်ိန္ရသမ်ွပြားမ်ားအားထုတ္သင့္ၾကေပသည္။

"အိမ္တြင္းသာသနာ ျပဳေပးၾကပါ"

သာသနာဆိုတဲ့စကားလံုးကို အားလံုးတရင္းတႏွီးၾကားဘူးၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ သာသနာဆိုတဲ့စကားလံုးကို လူအမ်ားစုက ရဟန္းသံဃာေတြနဲ႔ပဲသက္ဆိုင္တယ္လို႔ ယူဆထားၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သာသနာဆိုတာ အဆံုးမကိုေျပာတာပါ။ ဗုဒၶသာသနာဆိုရင္ျဖင့္ ဘုရားရဲ႕အဆံုးမလို႔ဆိုရမယ္ေပါ့။ အခ်ိဳ႕ဆရာေတာ္ႀကီးေတြက ဗုဒၶဘာသာလို႔ေျပာတာထက္ ဗုဒၶသာသနာလို႔ေျပာတာကို ပိုၿပီးႏွစ္သက္ေတာ္မူၾကပါတယ္။ ဒါမွလည္း ဗုဒၶသာသနာ၀င္လို႔ ဆိုလိုက္ရင္.. ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမကို ထဲထဲ၀င္၀င္သက္၀င္ယံုၾကည္သူလို႔ တခါထဲအဓိပၸါယ္ ေပါက္သြားေစဖို႔အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြႏွစ္ခ်ိဳက္မိတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကေတာ့ အဲ့ဒီ့လို ယူဆမိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶသာသနာဆိုတဲ့ ဗုဒၶဆံုးမခဲ့တဲ့အဆံုးမေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ခုထဲနဲ႔တင္ သက္ဆိုင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶဆံုးမခဲ့တဲ့ အဆံုးမေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ပဲ သီးသန္႔ကိုးကြယ္ႏိုင္ေအာင္ လိုက္နာက်င့္ၾကံႏိုင္ေအာင္ ေဟာျပဆံုးမေပးခဲ့တဲ့ အဆံုးမေတြမဟုတ္ပါဘူး။ သတၱ၀ါေတြအားလံုးအတြက္ အၿမဲတမ္းမေဖာက္မျပန္ မွန္ကန္တဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဓမၼဆိုတဲ့လမ္းမွန္ေပၚကို သတၱ၀ါေတြအားလံုး ေလ်ာက္လွမ္း ႏိုင္ေစဖို႔အတြက္ ဗုဒၶက ေဟာျပဆံုးမေပးခဲ့တာပါ။

“ သီလ ” လံုး၀မက်ိဳးတဲ့ ေဆာက္တည္နည္း။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္အတြက္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာသည္ အေရးႀကီးပါသည္။ ဒါန၊
သီလ၊ ဘာ၀နာ သံုးပါးထဲတြင္ ဘယ္တရားက အေရးႀကီးဆံုးလဲ ? ။
ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ ဒါနမျပဳလို႔ အာပတ္သင့္ေစဆိုတဲ့ သိကၡာပုဒ္ မရွိသလို ၀ိပႆနာ
ဘာ၀နာ မပြားလို႔ အာပတ္သင့္ေစဆိုတဲ့ သိကၡာပုဒ္လည္း မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သီလေဖါက္ဖ်က္
ရင္ေတာ့ အာပတ္သင့္ေစဆိုတဲ့ သိကၡာပုဒ္ေတြက အသင့္ရွိေနပါတယ္။

ဒီလိုပါပဲ၊ လူေတြအေနနဲ႔လည္း ဒါနမျပဳလို႔ အျပစ္သင့္ေစ၊ ၀ိပႆနာဘာ၀နာ မပြားလို႔ အ
ျပစ္သင့္ေစဆိုတဲ့ သိကၡာပုဒ္ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သီလေဖါက္ဖ်က္လို႔ကေတာ့ အျပစ္သင့္မွာပါ။
“ သီလလံုၿခံဳေနရင္ ၿပီးတာပါပဲ၊ ဒါနမျပဳလည္း ကိစၥမရွိပါဘူး၊ ၀ိပႆနာမပြားလည္း ကိစၥ
မရွိပါဘူး။ ” လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာမွာ “သီလ” က အေရးႀကီးဆံုးလို႔
ဆိုလိုတာပါ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒါနနဲ႔ ဘာ၀နာကို မလုပ္ႏိုင္ေသးရင္ေတာင္ “သီလ” ကို
ေတာ့ သတိထား အထူးေစာင့္ထိန္း ရမွာပါ။

ပရိတ္ႀကီး ၁၁-သုတ္ အက်ိဳးေတာ္မ်ား

* အစိေႏၲယ်, ဂုဏ္ေပါင္းခသည့္, ေလာကတန္ေဆာင္, ငါးမာရ္ေအာင္ဟု, ဘုန္းေရာင္လွ်ံၾကြား, ရွင္ေတာ္ဘုရား၏, ေဘးဆီးရန္တား, ေဟာၾကားညႊန္ျပီး, ပရိတ္ႀကီးလာ, က်ိဳးမ်ားမွာကား, မသိသူေခ်ာ္, သိသူေဖာ္၍, သံုးခဲ့ေလျပီး, ကိုယ္ေတြ႔နည္းကို, ျပညႊန္းဆိုအံ႔---
* မဂၤလသုတ္---က်ိဳးညႊန္းထုတ္ေသာ္, ေလာကုတ္ေလာကီ, ႏွစ္လီမဂၤလာ, ခ်မ္းသာေကာင္းက်ိဳး, ရြာသြန္းမိုးသို႔, ေဝျဖိဳးလွ်ံပ, တိုးပြားရသည္, သံုး၍မကုန္, ျမဲေအာင္ျခံဳေလာ့---
* ရတနသုတ္---သံုးႀကိမ္ထုတ္က, သက္ျပတ္ခႏၶာ, ေရာဂါဥပါဒ္, ငတ္မြတ္ေခါင္းပါး, ကပ္သံုးပါးတို႔, ေရွာင္ရွားေဝးက, ျငိမ္းေအးလွသည္, သံုးစားမကုန္, ရတနာစံုတည္း---
* ေမတၱသုတ္မွာ---ေဒဝါနတ္မ်ား, ခ်စ္ခင္ပြား၍, ဆိုးရြားအိပ္မက္, မျမင္မက္ဘဲ, အိပ္မက္ႏိုးထ, ခ်မ္းသာရလ်က္, ရန္စရန္ေညႇာင့္, ျမန္ေပ်ာက္လိုက, ရြတ္ၾကအဟုတ္, ခုနစ္အုပ္တည္း---
* ခႏၶသုတ္မြန္---ဆိတ္ထန္ဆိုးရြား, ေျမြကင္းမ်ားႏွင့္, သစ္က်ားဝန္ေအာင္း, သရဲေပါင္းတို႔, ကြာေရွာင္းေဝးရာ, ဖယ္သြားခြါေအာင္, ရြတ္ေဆာင္ေန႔ၫ, ကိုးႀကိမ္ျပသည္, မွတ္ယူသံုးေတာ့, ကိုယ္ေတြ႔တည္း---

၀ိသုဒၶိမဂ္ အ႒ကထာ မိတ္ဆက္

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ နိကာယ္ငါးရပ္ ေဒသနာေတာ္တို႔အား အက်ဥ္း႐ံုးလုိက္ပါက “သီလ, သမာဓိ, ပညာ” ဟူေသာ က်င့္စဥ္သံုးပါး ရသည္။ ထိုေဒသနာေတာ္တို႔၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္သည္ကား နိဗၺာန္ျဖစ္သည္။ ၀ိသုဒၶိမဂ္ ေခၚ ၀ိသုဒၶိမဂၢအ႒ကထာသည္ နိကာယ္ငါးရပ္ႏွင့္ အဖြင့္ အ႒ကထာက်မ္းမ်ား၏ အႏွစ္သာရကို စနစ္တက် အက်ဥ္းၿခံဳးကာ ေထရ၀ါဒနည္းအတိုင္း အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုျပထားသည့္ စင္ၾကယ္ျခင္းတည္းဟူေသာ နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ေၾကာင္း က်င့္စဥ္က်မ္း (၀ိသုဒၶိ - စင္ၾကယ္ျခင္း + မဂၢ = လမ္း) ျဖစ္၏။ က်မ္းျပဳသူမွာ နိကာယ္ငါးရပ္၏ အဖြင့္အ႒ကထာ က်မ္းေပါင္းမ်ားစြာကို ျပဳစုခဲ့၍ ဗုဒၶမတညဳ (ျမတ္စြာဘုရား၏ အလိုေတာ္ကို သိသူ) ဟု တင္စား ေခၚဆိုခံရသူ အရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသမေထရ္ ျဖစ္သည္။ သီဟုိဠ္ႏိုင္ငံ အႏုရာဓပူရၿမိဳ႕ မဟာ၀ိဟာရ ေက်ာင္းတိုက္မွ သံဃပါလမေထရ္၏ တိုက္တြန္း ပန္ၾကားခ်က္အရ သာသနာကၠရာဇ္ ၉၇၀ ခုႏွစ္၀န္းက်င္တြင္ ေရးသားျပဳစုခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

က်မ္းျပဳစုပံု

သီေလ ပတိ႒ာယ နေရာ သပေညာ, စိတၱံ ပညၪၥ ဘာ၀ယံ။
အာတာပီ နိပေကာ ဘိကၡဳ, ေသာ ဣမံ ၀ိဇဋေယ ဇဋႏၲိ။

မရဏာႏုႆတိ ဟူသည္

လြန္ခဲ့တဲ့ (၆)ႏွစ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္ဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေဆးရံုႀကီးတစ္ခုေပၚမွာ ေသမင္းနဲ႕ စစ္ခင္းခဲ့ရဘူးပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ကတည္းက စၿပီး ဘ၀နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ အေတြးအေခၚ ေတြဟာ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီမတိုင္ခင္က ကိုယ္လံုး၀ မစဥ္းစားခဲ့ဘူးတဲ့ တရားတစ္ခုကို နားလည္ လာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ “ေသျခင္းတရား” ပါဘဲ။

တကယ္ေတာ့ လူေတြနဲ႕ အနီးကပ္ဆံုးအရာဟာ “ေသျခင္းတရား” ပါ။ အခ်ိန္မေရြးက်ေရာက္လာႏိုင္ပါတယ္။ လူရဲ႕ ေနာက္က အရိပ္လို လိုက္ေနတာပါ။

မိတ္ေဆြ ?

“ေသျခင္းတရား” ဟာ တစ္ေန႕မွာ လူတိုင္းမလြဲမေသြ ေတြ႕ႀကံဳရမယ့္ အလြန္ႀကီးမားလွတဲ့ အေရးကိစၥႀကီး ျဖစ္ေပမယ့္ ဒါကို လူေတြေမ႕ေနၾကတယ္။

ဒါမွမဟုတ္ ေမ႕ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနၾကတယ္ ။ လူဆိုတာ ေသမ်ဳိးဘဲဆိုတာ ဦးေႏွာက္သိသာ၊ သိၾကၿပီး ႏွလံုးသားထဲကေန မသိၾကတာက မ်ားပါတယ္။

“ေသေန႕”

အာဋာနာဋိယသုတ္ပရိတ္ေတာ္၏ ေနာက္ခံသမိုင္း

အရွင္အာစာရာလကၤာရ (စစ္ကိုင္းေရႊဟသၤာ)
တစ္ခါတုန္းက ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ႀကီးဟာ ရာဇၿဂိဳလ္ၿမိဳ႕နားက ဂိဇၥ်ကုဋ္ေတာ္ေက်ာင္းေတာ္မွာ သီတင္းသံုးေတာ္မူေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခိုက္မွာ သာသနာ ေတာ္ေစာင့္နတ္မင္းႀကီး ၄ ပါးတို႔ဟာ ကုေဝရ နတ္မင္းႀကီး ေနတဲ့ အာဋာနာဋ နတ္ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ စည္းေဝးၾကၿပီး ဝိပႆီ အစရွိတဲ့ ေရွးဘုရားရွင္ ၇ ဆူတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို အာ႐ုံျပဳ ရွိခိုးၾကၿပီးေတာ့ ဒီ အာဋာနာဋိယ ပရိတ္ေတာ္ကို စီကံုးဖြဲ႕ဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။
အဲဒီလို ဖြဲ႕ဆိုၾကၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားထံေမွာက္ ညသန္းေခါင္အခ်ိန္မွာ ေရာက္လာၾကၿပီးေတာ့ ကုေဝရ နတ္မင္းႀကီးလို႔ ေခၚရတဲ့ ေဝႆဝဏ္ နတ္မင္းႀကီးက ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ဒီလို ေလွ်ာက္တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
” ျမတ္စြာဘုရား …
ေဟာဒီ ကမၻာေလာကမွာ သာသနာေတာ္ကို ၾကည္ ၫုိတဲ့ နတ္ဘီလူးေတြရွိသလို မၾကည္ၫုိတဲ့ နတ္ဘီလူး ေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္ဘုရား၊ အဲဒီအထဲမွာေတာင္မွ သာသနာေတာ္ကို မၾကည္ၫုိတဲ့ နတ္ဘီလူးေတြကေတာင္ ပိုၿပီး မ်ားၾကပါေသးတယ္ဘုရား၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက သတ္၊ ခိုး၊ ကာမ၊ လိမ္၊ ေသရည္ ဆိုတဲ့ ဒုစ႐ုိက္တရားေတြကေနေရွာင္ဖို႔ ေဟာၾကားေတာ္ မူၿပီး သူတို႔က မေရွာင္ခ်င္ၾကလို႔ျဖစ္ပါတယ္ဘုရား”
” ျမတ္စြာဘုရား …

ဓဇဂၢသုတ္ပရိတ္ေတာ္၏ ေနာက္ခံသမိုင္း

အရွင္အာစာရာလကၤာရ (စစ္ကိုင္းေရႊဟသ္ာ)
အခါတစ္ပါးမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ရဟန္းေတာ္ ေတြကုိ တရားတစ္ပုဒ္ ေဟာျပေတာ္မူခဲ့ဖူးပါတယ္။
” ခ်စ္သားတို႔ …
ဟိုး ေရွးေရွးတုန္းက တာဝတႎသာ နတ္ျပည္က နတ္သားေတြနဲ႔ အသူရာနတ္သားေတြ စစ္ပြဲႀကီးေတြ မၾကာခဏ ျဖစ္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။ အဲဒီေတာ့ သိၾကားမင္းက နတ္ေတြကို ”ေမာင္မင္းတို႔ … တိုက္ပြဲမွာ ေၾကာက္ ရြံ႕လာၾက ၾကက္သီးေမြးညႇဥ္းထလာၾကရင္ ငါ့ရဲ႕အလံ ထိပ္ဖ်ား ပဇာပတိ ဝ႐ုဏ ဤသာန နတ္မင္းႀကီးေတြရဲ႕ အလံထိပ္ဖ်ားကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ၾက အဲဒီအလံဖ်ား ေတြကို ျမင္ရရင္ ေၾကာက္ရြံ႕တာေတြ မွန္သမွ် ေပ်ာက္သြား ၾကပါလိမ့္မယ္” လို႔ အားေပးစကား ေျပာၾကားခဲ့ဖူးတယ္”
” ဒီလိုပါပဲ ခ်စ္သားတို႔ …
သင္တုိ႔တစ္ေတြဟာလည္း လူသူေဝးရာ ေတာ ေဟမဝါေတြမွာ ေရာက္ေနၾကလို႔ သိပ္ၿပီးေၾကာက္ရြံ႕တာေတြ ျဖစ္လာခဲ့ၾကရင္ ဘုရားဂုဏ္ တရားဂုဏ္ သံဃာ့ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ပြားမ်ား ႐ႈမွတ္ၾက၊ အဲဒီလို ႐ႈမွတ္ပြားမ်ားရင္ ေၾကာက္ရြံ႕တာေတြ မွန္သမွ် အားလံုး ေပ်ာက္သြားၾကပါလိမ့္မယ္” လို႔ ေဟာၾကား ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ပါဠိစာလုံး ဆင့္ဖတ္နည္း ရွင္းတမ္း

၁ ။ ႏွစ္လုံးဆင့္မွာ ၊ အထက္သာ ၊ သတ္ပါ ျမဲ ဧကန္ ။ ၂ ။ သေဝလည္းထိုး ၊ တ - သတ္မ်ိဳး ၊ ဖတ္႐ိုး စ - သတ္သံ ။ ၃ ။ သေဝ လည္းထိုး ၊ န - သတ္မ်ိဳး ၊ ဖတ္႐ိုး င - သတ္သံ ။ ၄ ။ သေဝ ေရးခ် ၊ သတ္ျမင္ က ၊ မွတ္ၾက ဝ - ဆြဲသံ ။ ၅ ။ ဟထိုး ဝဆြဲ ၊ ရရစ္ ယပင္း ၊ ေတြ႕လ်င္းက ၊ ႏွစ္ဝတာဝန္ ၊ ေက်ပြန္ ေစရန္ ၊ အသံ အသတ္ ယူျမဲမွတ္ ။ ၁ ။ အဓိပၸါယ္မွာ အကၡရာ ၂ လုံးဆင့္ ေတြ႕လွ်င္ အေပၚတြင္ ရွိေသာ အထက္အကၡရာ ကို အသတ္တင္၍ ဖတ္ ။ အသံေသ ျပီ ၊ ေရွ႕ အကၡရာ ႏွင့္ တြဲ၍ ဖတ္ရမည္ ။ ဥပမာ - သမႏၲာ = သ မန္ တာ ၂ ။ အဓိပၸါယ္မွာ သေဝထိုး ႏွင့္တြဲေသာ တ - သတ္ ကို စ - သတ္ သံထြက္၍ဖတ္ရမည္ ။ ဥပမာ - ေမတၱာ = ေမတ္ တာ = မစ္ တာ ၃ ။ အဓိပၸါယ္မွာ သေဝထိုး ႏွင့္ တြဲ ေသာ န - သတ္ ကို င - သတ္အသံထြက္၍ ဖတ္ရမည္ ။ ဥပမာ - ပူေရႏၲံ = ပူ ေရ န္ တံ = ပူ ရင္ တံ ၄ ။ အဓိပၸါယ္မွာ သေဝထိုး ေရးခ် ကို ဝ - ဆြဲ သံထြက္၍ ဖတ္ရ မည္ ။ ဥပမာ - ေဟာႏၲဳ = ေဟာ န္ တု = ဟြန္ တု ၅ ။ အဓိပၸါယ္မွာ ဟထိုး ဝဆြဲ ရရစ္ ယပင့္ အကၡရာ စာလုံးမ်ားႏွင့္ တြဲ ေသာ အကၡရာ သည္ အသတ္တာဝန္ ကို လည္း ယူရသည္ ။ မိမိမူလ အသံလည္းထြက္ရသည္ ။

စကၠန္႔တိုင္း ျဖည့္က်င့္ေနရမည့္ ပါရမီ

“နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ”

ပါရမီဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း။ ဆရာေတာ္အရွင္ဆႏၵာဓိက တရားေတာ္မွ ဆရာေတာ္ ေဟာၾကားသည့္အတိုင္း ပါရမီအဓိပၸါယ္ကို ဖြင့္ဆိုျပရပါလွ်င္- `ပါရမီဆိုတာ ျမင့္ျမတ္သူေတြရဲ႕ အလုပ္၊ တစ္နည္း ျမင့္ျမတ္သူျဖစ္ေၾကာင္းအလုပ္၊ ျမင့္ျမတ္သူ ျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့အလုပ္၊ ျမင့္ျမတ္ သူအျဖစ္ ပုိ႔ေဆာင္ဖန္တီးႏိုင္တဲ့အလုပ္၊ ေနာက္ထပ္တဖန္ `ပါရ´ဆိုတာ သံသရာ တစ္ဖက္ ကမ္း နိဗၺာန္၊ `မီ´ ဆိုတာ ေရာက္ေစႏိုင္တဲ့တရား၊ ထို႔ေၾကာင့္ `ပါရမီ´ဆိုတာ `သံသရာ တစ္ဖက္ကမ္း နိဗၺာန္ကို ေရာက္ေစႏိုင္တဲ့တရား´ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။

ျမင့္ျမတ္သူေတြကေတာ့ ဘုရား၊ ပေစၥကဗုဒၶါ၊ အဂၢသာ၀က၊ မဟာသာ၀က၊ ပကတိသာ၀က၊ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။ လိုခ်င္တပ္မက္စြဲလန္းျခင္းဟူေသာ တဏွာမရွိေတာ့ျခင္း၊ ေသျခင္းတည္းဟူေသာ အဆင္းရဲဆံုးဒုကၡမွ ရုန္းထြက္ႏိုင္သည့္ ၀ိဇၨာဉာဏ္ကို ပိုင္ဆိုင္သြား ျခင္းေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္သူစင္စစ္ ျဖစ္သြားေတာ့၏။ ထိုသို႔ ျမင့္ျမတ္သူေတြက သတၱ၀ါတို႔ ဆင္းရဲေၾကာင္းကုိ မေတြးေတာ မႀကံစည္ေတာ့ျခင္း၊ ခ်မ္းသာပြါးေၾကာင္းကိုသာ ရည္သန္ေသာစိတ္ျဖင့္ ျပဳမူေျပာဆိုေနထိုင္သြားေတာ့၏။ လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္း တဏွာမရွိေတာ့ ေသာေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္သူတို႔ျပဳလုပ္ေသာ ေကာင္းမႈတရားတို႔သည္ မိမိအတြက္ သံသရာ ေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ေစရန္မဟုတ္ဘဲ သတၱ၀ါအမ်ား ခ်မ္းသာပြါးေၾကာင္းအတြက္သာ ျပဳမူေနထိုင္ ေတာ့သည္ျဖစ္၍ ျမင့္ျမတ္ေသာအလုပ္ဟူ၍ နားလည္မိပါသည္။

ဝိဝ႗နိႆိတ ဆုေတာင္း - မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး

ဣဒံ ေမ ပုညံ အာသဝကၡယာဝဟံ ေဟာတု။

ေမ-အကၽြႏု္ပ္၏၊ ဣဒံ ပုညံ-ဤေကာင္းမႈသည္၊ အာသဝကၡယာဝဟံ-အာသေဝါတရားတို႔၏ ကုန္ရာျဖစ္ေသာ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို ႐ြက္ေဆာင္သည္၊ (အာဝဟံ-႐ြက္ေဆာင္သည္၊ ‘ဝဟ’ဆိုတာ ေဆာင္တာ၊ ေဆာင္တယ္ဆိုတာက ဒီကေနၿပီး ဟိုေဆာင္သြားတာလည္း ရွိတယ္၊ ‘အာဝဟ’ဆိုတာက ဟိုက ေဆာင္လာတဲ့ အဓိပၸာယ္)၊ အာသဝကၡယာဝဟံ-အာသေဝါတရားေလးပါးတို႔၏ ကုန္ရာ ကုန္ေၾကာင္းျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္ကို ႐ြက္ေဆာင္သည္၊ ေဟာတု-ျဖစ္ပါေစသတည္း။

ဒီအဆိုကလည္း မွန္မွန္ကန္ကန္ ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ အင္မတန္ ရွားတယ္။
ဒီက နားေထာင္ၾကည့္ေနတယ္။
ဒီလုိပါပဲ၊ တခ်ိဳ႕ ဆရာႀကီး သမားႀကီးျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း ‘အာသဝကၡယံ ဝဟံေဟာတု’လို႔ ‘ဝဟံ-ဝဟေႏၲာ-႐ြက္ေဆာင္သည္’ ဘာညာနဲ႔ အနက္ေဆာင္ေပးလိုက္ေသးတယ္။
ဒါေတြက မဟုတ္တဲ့ ဟာေတြပဲ။
‘အာသဝကၡယာဝဟံ’ အာသဝကၡယ နဲ႔ အာဝဟ ကို သမာသ္ပုဒ္တြဲထားတယ္။

တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ သာသနာျပဳရေအာင္

( တစ္ကစ တစ္ရာ၊ တစ္ေထာင္၊ တစ္ေသာင္းျဖစ္ေအာင္ — ကိုယ္ကစ ျပဳၾကသို႔ ကုသိုလ္ )

စာဖတ္သူ အသင္ …

သင့္ကံဆိုးေနသလား .. ?

ဒါမွ မဟုတ္ သိပ္ကံေကာင္းေနတယ္လို႔ ထင္လား .. ?

ဒါမွ မဟုတ္ ကံေကာင္းတယ္လဲမဟုတ္ ကံဆိုတယ္လဲ မဟုတ္ပါဘူး လို႔ သတ္မွတ္ထားသလား ?…….

ဘယ္လိုျဖစ္ေနေန …

မပင္မပန္း ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေလး ကုသိုလ္၅မ်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ရင္း … တစ္ဘ၀တာ ကံေကာင္းေသာသူ၊ ေနာက္ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ.. ကံေကာင္းေသာသူ ျဖစ္ႏိုင္ေအာင္

ကံကိုျပင္လိုက္ပါ

ရေ၀ႏြယ္( အင္းမ)

၁။ ”၀သဘ ၏ သာမန္ဘ၀”

သီဟိုဠ္ရာဇ၀င္မွာ ၀သဘမင္း ဆိုတာ ရိွခဲ့ဖူးးပါတယ္။ မင္းမျဖစ္ခင္ သာမန္လူတစ္ေယာက္ ဘ၀တုန္းက ဦးရီးေတာ္ စစ္သူၾကီးဆီမွာ ေနရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ ဟူးရားပညာရိွေတြက ၀သဘ အမည္ရိွတဲ့သူဟာ မင္းျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ေဟာေျပာလာ ၾကပါတယ္။ ဒီစကားၾကားေတာ့ လက္ရိွမင္းလုပ္ေနတဲ့ ယသဠာလကမင္းက သီဟိုဠ္ကၽြန္းမွာ ၀သဘ အမည္ရတဲ့သူအားလံုးကို သတ္ေစလို႔ မိန႔္ပါေတာ့တယ္။

ပထမအၾကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁)အေၾကာင္းခံ
သုဘဒၵဟုေခၚေသာ ရဟန္းသည္ ဘုရားရွိစဥ္ကတည္းက ဝိနည္း(စည္းကမ္း)အား အၾကိမ္ၾကိမ္
ေဖာက္ျပန္ခဲ့သျဖင့္ ဘုရားရွင္၏ အၾကိမ္ၾကိမ္သတိေပးမႈကုိ ခံခဲ့ရသျဖင့္ ဘုရားရွင္အား
အညွဳိးထားခဲ့ရာမွ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳသည္ႏွင့္ လြတ္လပ္ျပီဆုိျပီး ေၾကြးေၾကာ္ကာ
သာသနာအား ညွဳိးႏြမ္းေအာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္ကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီးတင္ခဲ့သည္။

(၂)သာသနာႏွစ္
ဘုရားပရိနိဗၺာန္ျပဳျပီး (၃)လ ႏွင့္(၄)ရက္

(၃)ေနရာ
ရာဇျဂဳိဟ္ျပည္ ေဝဘာရေတာင္ သတၱပဏၰိလုိဏ္ဂူ

(၄)ေခါင္းေဆာင္
အရွင္မဟာကႆပမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အရွင္ဥပါလိ(ဝိနည္း)ႏွင့္ ညီေတာ္အာနႏၵာ(သုတၱန္ ႏွင့္ အဘိဓမၼာ)

(၅)သံဃာဦးေရ
ရဟႏၱာေပါင္း(၅၀၀)

(၆)မင္း
အဇာတသတ္မင္း

(၇)ၾကာျမင့္ခ်ိန္- (၇)လ
သုဘဒၵရဟန္းအားအေၾကာင္းျပဳျပီး အရွင္မဟာကႆပ မေထရ္မွ ဦးေဆာင္ျပီး အရွင္ဥပါလိမွ
ဝိနည္းေတာ္ကုိလည္းေကာင္း ညီေတာ္အာနႏၵာမွ သုတၱန္ႏွင့္ အဘိဓမၼာကုိလည္းေကာင္း
သံဃာအစည္းအေဝးသုိ ့ တင္သြင္းခဲ့သည္။
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့ေသာ ဓမၼသည္ လြန္စြာမ်ားျပားလွသျဖင့္ တရားအစုအဖြဲ ့ အေသးမ်ား
စုဖြဲ ့ျခင္းကုိ ဓမၼကၡႏၶာဖြဲ ့ျခင္းျဖင့္ ဓမၼကၡႏၶာေပါင္း စုစုေပါင္း(၈၄၀၀၀)ရရွိခဲ့သည္။ ၄င္းကုိ ထပ္မံျပီး
သေဘာတရားတူရာအလုိက္ အုပ္စုဖြဲ ့လုိက္ရာ အုပ္စု(၃)စုရရွိျပီး ပိဋကတ္(၃)ပုံဟုေခၚ တြင္သည္။
၄င္းပိဋကတ္(၃)ပုံမွာ ဝိနည္းပိဋကတ္တြင္ ဓမၼကၡႏၶာ(၂၁၀၀၀) ၊သုတၱန္ပိဋကတ္တြင္ဓမၼကၡႏၶာ(၂၁၀၀၀)
အဘိဓမၼာပိဋကတ္တြင္ ဓမၼကၡႏၶာ(၄၂၀၀၀)ထည့္သြင္းကာ သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။
အစည္းအေဝး တက္ေရာက္ၾကေသာ ရဟႏ ၱာမ်ားသည္ ဘုရားရွင္အား မီခဲ့ၾကျပီး အနီးကပ္ဆုံး
တရားေတာ္မ်ား နာၾကားသင္ယူခဲ့ရသည့္ ပဋိသမၻိဒါပတၱ တန္ခုိးၾကီးမားျပီး စင္ၾကယ္လွေသာ
ရဟႏ ၱာၾကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
ပထမအၾကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္းကုိ ႏႈတ္(ပါးစပ္)ေပၚမွာသာ တင္ခဲ့ၾကၿပီး သံဃာအစည္းအေဝးတြင္
ပိဋကတ္(၃)ပုံစတင္သတ္မွတ္ စီစဥ္ခဲ့ၾကစဥ္ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာ တရားေတာ္မ်ား အကုန္လုံး
ျပည့္စုံမႈျဖစ္မျဖစ္ (လုိေနလုိ ့ထပ္ျဖည့္ရန္လည္းေကာင္း ၊ပုိေနလုိ ့ႏုတ္ပယ္ရန္လည္းေကာင္း)ကုိ စီစစ္
ခဲ့ၾကရာ အားလုံးမွ ျပည္စုံျပီျဖစ္ေၾကာင္း တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။
ဘုရားရွင္၏ ဓမၼကုိ မူရင္းအတုိင္း ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျပီး လုိတုိးပုိေလ်ာ့ လုံးဝလုပ္ပုိင္ခြင့္မရွိ
သံဃာေတာ္မ်ားမွ ေထရ္စဥ္ဝါစဥ္အလုိက္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါစုိ ့ ဟုသေဘာတူညီမႈယူခဲ့ျပီး
ေထရဝါဒဗုဒၶသာသနာဟု ေခၚတြင္ခဲ့ေပသည္။
ရဟႏၱာ(၅၀၀)ေသာ သံဃာထုေခါင္းေဆာင္ျပီး အဇာတသတ္မင္းပါေသာမင္းထုႏွင့္ ဗုဒၶသာသနာဝင္
အားလုံး ျပည္သူလူထုမွ ပစၥယာႏုဂၢဟ အျဖစ္ပံ့ပုိးကူညီခဲ့ၾကပါသည္။

(တစ္ခဏျဖစ္ရ လူ ့ဘဝအႏွစ္ျပည့္ေအာင္ ၾကဳိးစားၾကစာအုပ္မွ)
ပထမအၾကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း by စကားဝါေျမ

ဒုတိယအၾကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁)အေၾကာင္းခံ
သာသနာႏွစ္(၁၀၀)ၾကာၿပီးေနာက္ ဝဇၨီတုိင္းသားရဟန္းမ်ား(ေဒဝဒတ္၏တပည့္မ်ား)မွ
အဓမၼဝတၳဳ(၁၀)ပါးကုိ ေတာင္းဆုိခဲ့ၾကသည္။ ဥပမာ ေန လက္တစ္သစ္လြဲသည္အထိ
ထမင္းစားရန္လည္းေကာင္း၊ ေသႏု(အရက္ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့)ကုိေသာက္ရန္လည္းေကာင္း
ေရႊေငြမ်ားကုိ သာမာန္လူပုဂၢဳိလ္မ်ားကဲ့သုိ ့ ကုိင္တြယ္အသုံးျပဳရန္လည္းေကာင္း စသည္ျဖင့္
ေတာင္းဆုိခဲ့သည္မွာ ေထရဝါဒ ဗုဒၶသာသနာေတာ္အား ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္လာသျဖင့္
သာသနာညွိဳးႏြမ္းလာသည္ကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီးတင္ခဲ့သည္။

(၂)သာသနာႏွစ္
(၁၀၀)ႏွစ္

(၃)ေနရာ
ေဝသာလီျပည္၊ဝါဠဳကာရာမေက်ာင္း

(၄)ေခါင္းေဆာင္
အရွင္ယသမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အရွင္ေရဝတ ႏွင့္ အရွင္သဗၺကာမိ

(၅)သံဃာဦးေရ
ရဟႏ ၱာေပါင္း(၇၀၀)

(၆)မင္း
ကာလာေသာကမင္း

(၇)ၾကာျမင့္ခ်ိန္
(၈)လ
ဝဇၨီတုိင္းသားရဟန္းပ်က္မ်ားကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး အရွင္ယသမေထရ္မွ ဦးေဆာင္ျပီး အရွင္ေရဝတႏွင့္
အရွင္သဗၺကာမိႏွစ္ပါးမွ အေမးအေျဖမ်ား ျပဳလုပ္စီစစ္ခဲ့ၾကျပီး ႏႈတ္ထက္အကၡရာတင္ခဲ့ၾကရာ (ဂ)လ
ၾကာျမင့္ခဲ့သည္။
ရဟႏ ၱာ(၇၀၀)ေသာ သံဃာထု ကာလာေသာကမင္း၏ မင္းထုႏွင့္ ျပည္သူလူထု၏
အကူအညီရယူျပီး ထု(၃)ထုပူးေပါင္းျပီး ရဟန္းပ်က္မ်ားအား စီစစ္ခဲ့ရာမွ ရဟန္းပ်က္ေပါင္း(၁၀၀၀၀)
ေက်ာ္အားႏွင္ထုတ္ခဲ့ရသည္။
၄င္းရဟန္းပ်က္(၁၀၀၀၀)ေက်ာ္ကုိ တုိင္းျပည္မွ ႏွင္ထုတ္လုိက္ရာ ၄င္းတုိ ့သည္ ဟိမဝႏ ၱာေတာင္ေျခ
ဖက္သုိ ့သြားေရာက္ခဲ့ရာ ၄င္းေနရာရွိမင္းတစ္ပါးမွသနားျပီးခုိလႈံခြင့္ေပးလုိက္ရာမွ ၄င္းတုိ ့သည္လည္း
သဂၤါယနာစင္ျပဳိင္တင္ခဲ့ၾကသည္။ ၄င္းတုိ ့မွာ ၾကီးမားေသာ အင္အားရွိသျဖင့္ မဟာသံဃိကဂုိဏ္းဟု
ေခၚဆုိၾကျပီး ေဝသာလီ၌က်န္ရွိခဲ့ၾကေသာ ရဟႏ ၱာ(၇၀၀)ပါေသာအဖြဲ ့အား ဟီနယာနဂုိဏ္း ေသးငယ္
ေသာအဖြဲ ့ဟု ေခၚတြင္ခဲ့ၾကသည္။

သာသနာေတာ္ညွဳိးႏြမ္းလာေသာ အႏ ၱရာယ္ကုိ ကာကြယ္ရန္ သံဃာထု၊ မင္းထု၊ ျပည္သူလူထု
ထု(၃)ထု မွ ပူးေပါင္းျပီး ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ လာခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။

(တစ္ခဏျဖစ္ရ လူ ့ဘဝအႏွစ္ျပည့္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾက)
ဒုတိယအၾကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း by စကားဝါေျမ

တတိယအၾကိမ္ သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁)အေၾကာင္းခံ
သာသနာႏွစ္(၂၃၅)ႏွစ္ ၾကာၿပီးေနာက္ ပါဋလိပုတ္ျပည္တြင္ မိစ ၦာအယူရွိေသာရဟန္းတု(၆၀၀၀၀)
ေက်ာ္အထိ သာသနာအတြင္း အေယာင္ေဆာင္ျပီး ဝင္ေရာက္လာသည္ကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး
တင္ခဲ့ရသည္။
(၂)သာသနာႏွစ္
(၂၃၅)ႏွစ္
(၃)ေနရာ
ပါဋလိပုတ္ျပည္ အေသာကာရုံေက်ာင္း
(၄)ေခါင္းေဆာင္
အရွင္မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္
(၅)သံဃာဦးေရ
ရဟႏ ၱာေပါင္း(၁၀၀၀)
(၆)မင္း
သီရိဓမၼာေသာကမင္း
(၇)ၾကာျမင္ခ်ိန္
(၉)လ

စတုတၳအၾကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁)အေၾကာင္းအရင္း
သာသနာႏွစ္(၄၅၀)ၾကာေသာ္ သီဟုိဠ္ႏုိင္ငံသုိ ့ သာသနာကူးေျပာင္းလာခဲ့ရာတြင္ အငတ္ေဘးႏွင့္
သူပုန္ေဘးၾကီး (၁၂)ႏွစ္ၾကာ က်ေရာက္ခဲ့ရသျဖင့္ သံဃာအစစ္မ်ား ဒုကၡေရာက္ခဲ့ၾကမႈကုိ
အေၾကာင္းျပဳျပီးတင္ခဲ့သည္။

(၂)သာသနာႏွစ္
(၄၅၀)ႏွစ္

(၃)ေနရာ
သီဟုိဠ္ႏုိင္ငံ မလယဇနပုဒ္ အေလာကလုိဏ္ဂူ

(၄)ေခါင္းေဆာင္
အရွင္မဟာဓမၼရကၡိတမေထရ္

(၅)သံဃာဦးေရ
ရဟႏ ၱာေပါင္း(၅၀၀)

(၆)မင္း
၀ဋၬဂါမဏိမင္း

(၇)ၾကာျမင့္ခ်ိန္
တစ္ႏွစ္

ပဥၥမအၾကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁)အေၾကာင္းခံ
သာသနာႏွစ္(၂၄၁၅)ၾကာျပီးေနာက္ စတုတၳႏွင့္ပဥၥမအၾကိမ္ၾကားတြင္ ႏွစ္ေပါင္း(၂၀၀၀)ခန္ ့
ၾကာျမင့္ခဲ့သည့္အတြက္ ေပရြက္ေပၚတင္ထားမႈသည္ ရာသီဥတုႏွင့္ ပုိးမႊားအႏ ၱရာယ္
တုိ ့ေၾကာင့္ ၾကာရွည္ခံႏုိင္မႈမရွိဘဲ ျဖစ္လာျခင္း မူကြဲမ်ားျဖစ္ေပၚလာျခင္းတုိ ့အေပၚ
အေၾကာင္းျပဳ၍ တင္ခဲ့သည္။

(၂)သာသနာႏွစ္
(၂၄၁၅)ႏွစ္

(၃)ေနရာ
ျမန္မာႏုိင္ငံ မႏ ၱေလးျမဳိ ့ ရတနာပုံေနျပည္ေတာ္

(၄)ေခါင္းေဆာင္
အရွင္ဇာဂရမေထရ္

(၅)သံဃာဦးေရ
ရုိးရုိးရဟန္းေပါင္း(၂၄၀၀)

ဆ႒မအၾကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁)အေၾကာင္းခံ
သာသနာထြန္းကားရာ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ တစ္ပါးေသာဘာသာ၀င္တုိ ့၏ သူ ့ကြ်န္ဘ၀ေရာက္ခဲ့ျပီး
ႏွစ္(၁၀၀)ခန္ ့သာသနာညွဳိးႏြမ္းခဲ့မႈအေပၚ အေၾကာင္းခံျပီး သာသနာႏွစ္(၂၄၉၈)ႏွစ္တြင္ သဂၤါယနာ
တင္ခဲ့ရသည္။

(၂)သာသနာႏွစ္
(၂၄၉၈)ႏွစ္

(၃)ေနရာ
ျမန္မာႏုိင္ငံ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ ကမၻာေအးကုန္းေျမ မဟာပါသာဏလုိဏ္ဂူ

(၄)ေခါင္းေဆာင္
ေညာင္ရမ္းဆရာေတာ္အရွင္ေရ၀တ၊ မဟာစည္ဆရာေတာ္အရွင္ေသာဘဏ၊ မင္းကြန္းဆရာေတာ္
ဦး၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသ

(၅)သံဃာဦးေရ
ရုိးရုိးရဟန္းေပါင္း(၂၅၀၀)

ပရိတ္ၾကီး ဆယ့္တစ္သုတ္ ရြတ္ဆိုရျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးမ်ား

Saturday, December 15. 2007 ပရိတ္ဆိုတာ ပရိတၲ = အရံအတားလို႕ ဆိုပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္ အခါ ကတည္းက ျမတ္စြာဘုရားက ေတာထဲ ေတာင္ထဲ အဆင္ေျပရာ သီတင္းသံုးေနထိုင္ ၾကရတဲ့ ေတာရ ေဆာက္တည္ ၾကတဲ့ တပည့္သား သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္မ်ား ေဘးရန္မ်ားက လြတ္ေအာင္ ရြတ္ဆို ပြားမ်ားေစတဲ့ အရံ အတား ဂါထာ မႏၲာန္ေတာ္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။    . . .    ျမန္မာမ်ား ရင္းႏွီးေနက် ပရိတ္ၾကီး ဆယ့္တစ္သုတ္မွာ သူ႕ သုတ္နဲ႕ သူ၊ ဘယ္သုတ္ဟာ ဘယ္လို ေဘးမ်ိဳးအတြက္ အရံ အတားျဖစ္တယ္ ဆိုတာ အဓိပၸာယ္ ကိုယ္စီ ရွိပါတယ္။ ပရိတ္ရြတ္ရာမွာ ရြတ္သူ စည္းကမ္းနဲ႕ ၾကားနာသူ စည္းကမ္း ၂မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ စည္းကမ္းကို လုိက္နာၿပီး ရြတ္မွ ထက္ျမက္စြာ အက်ိဳး ေပးတယ္လို႕ ဆုိပါတယ္။ ရြတ္သူ စည္းကမ္းမ်ားကေတာ့ (၁) ပုဒ္ျဖတ္ ပုဒ္ေန ပါဠိ သဒၵါ အသံမွန္ေအာင္ ရြတ္ရပါမယ္။ (၂) ကိုယ္ရြတ္တဲ့ ပါဠိကို အဓိပၸာယ္ကို အတိအက် အစအဆံုး မသိေတာင္ အၾကမ္းဖ်င္းေတာ့ သိရပါမယ္။ (၃) လာဘ္လာဘ အတြက္ ေငြအတြက္ မရြတ္ရပါဘူး။ ၾကည္လင္ သန္႕စင္တဲ့ ေစတနာ သဒၶါတရားနဲ႕သာ ရြတ္ရပါမယ္။ ၾကားနာသူ စည္းကမ္းမ်ားကေတာ့ (၁) ပဥၥာနႏၲရိယ ကံလို႕ ေခၚဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူး အားျဖင့္ အတိုင္းအဆမရွိ အနႏၲ ၾကီးျမတ္သူ ငါးဦးကို ျပစ္မွား ဖူးတဲ့ ကံ မရွိရပါဘူး။ အဲဒီကံငါးပါးကေတာ့ မိသတ္၊ ဖသတ္၊ ဘုရားကို ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္လုပ္၊ သံဃာကို သင္းခြဲ၊ မိစၧာအယူကို ယူျခင္း တို႕ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြကို ျပစ္မွား က်ဴးလြန္ထားရင္ ပရိတ္နာလဲ အက်ိဳးခံစားရျခင္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါေတြလုပ္လို႕ျဖစ္တဲ့ အကုသိုလ္ကံရဲ႕ အက်ိဳးေပးကို ဘယ္အရာ ကမွ တားျမစ္ ႏိုင္ျခင္း မရွိလို႕ပါ။ (၂) နိယတ မိစၧာဒိဌိ မျဖစ္ရပါဘူး။ ဘုရားကို ဘုရားမဟုတ္၊ တရားကို တရားမဟုတ္၊ သံဃာကို သံဃာ မဟုတ္လို႕ ထင္ျမင္ ယူဆ စြပ္စြဲ ေျပာဆို လက္ခံ က်င့္သံုးသူကို ပရိတ္က အကာအကြယ္ မေပးပါဘူး။ (၃) ပရိတ္ေတာ္ရဲ႕ တန္ခိုးနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ အက်ိဳးအာနိသင္ကို ယံုၾကည္မႈ သဒၶါတရားနဲ႕ ျပည့္စံု ရပါမယ္။

ဣႆာ မစၦရိယ

ဣႆာ

ဣႆာဆိုတာ သူတစ္ပါးကို ဂုဏ္မျပဳႏိုင္တာ၊ အေကာင္းမေျပာႏိုင္တာ၊
ဣႆာရွိရင္ အေကာင္းမေျပာႏိုင္ဘူး၊
congratulations မလုပ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ေလ။

လူတစ္ေယာက္ ေအာင္ျမင္လာၿပီး စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ ရလာတာကို
အျခားတစ္ေယာက္က မေက်နပ္ႏိုင္ဘူး၊ မေပ်ာ္ႏိုင္ဘူး၊
လူတစ္ေယာက္ ႀကီးပြားသြားရင္ မၾကည့္ႏိုင္ဘူး၊ မ႐ႈ႕စိမ့္ဘူး၊
မနာလို မ႐ႈစိမ့္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္၊ Jealousy ေပါ့၊

ဒါကလည္း ေဒသနဲ႔ ယွဥ္တြဲၿပီး ျဖစ္တာမို႔ ေဒါသမူစိတ္မွာ ယွဥ္တယ္၊
စိတ္ဆိုးတာ မဟုတ္ဘူး၊ သုိ႔ေသာ္ စိတ္ယုတ္တာ စိတ္ပုတ္တာ ျဖစ္တယ္၊
လူတစ္ေယာက္ ေအာင္ျမင္ေနလို႔ရွိရင္ မနာလိုျဖစ္တယ္၊
အေကာင္းမေျပာႏိုင္ဘူး၊
ဒါ ဣႆာပဲ။

မဂ္ႏွင့္ ေသာတာပန္

“မဂ္” ၏ အဓိပၸါယ္
ရႈမွတ္ပြားမ်ားေနရမွာက ေယာဂီတို႔ရဲ႕အလုပ္ပါ။ မဂ္ဖိုလ္ဆိုတာ သူ႔အခ်ိန္တန္ရင္ ရမွာပါပဲ။ မဂ္ရတယ္ဆိုတာ အလံုးၾကီး အခဲၾကီးရသလို ထင္မေနပါနဲ႕။
- လမ္းခရီးကို ေဟာတဲ့ မဂၢ သဒၵါက တစ္ခု၊
- မဂ္ဉာဏ္ကိုေဟာတဲ့ မဂၢ သဒၵါက တစ္ခု – စုစုေပါင္းႏွစ္ခု ရွိတယ္။
လမ္းခရီးကို ေဟာတဲ့ မဂၢ သဒၵါက “မ” ေရာ “ဂငယ္” ႏွစ္လံုးေရာ ႏွစ္ခုေပါင္းမွ လမ္းခရီးဆိုတဲ့အနက္ကို ေဟာႏိုင္တယ္။
မဂ္ဉာဏ္ကိုေဟာတဲ့ မဂၢ သဒၵါက်ေတာ့ “မ” ကလည္း အနက္တစ္မ်ိဳးကို ေဟာႏိုင္တယ္။ “ဂငယ္” ကလည္း အနက္တစ္မ်ိဳးကို ေဟာႏိုင္တယ္။
၀ိၿဂိဳဟ္ ဆိုလိုက္ေတာ့
“ကိေလေသ- မာေရတီတိေမာ
ဂစၦတီတိေဂါ – ေမာစေသာ ေဂါစာတိမေဂၢါ”
အဓိပၸါယ္က “မ” သဒၵါက ကိေလသာတို႔ကို သတ္ၿခင္း လို႔ အဓိပၸါယ္ထြက္တယ္။
“ဂ” သဒၵါက လားၿခင္း ေရာက္ၿခင္း လို႔ အဓိပၸါယ္ထြက္တယ္။
ႏွစ္ခုေပါင္းလိုက္ေတာ့ ကိေလသာတို႔ကို သတ္ၿဖတ္၍ သြားတတ္ေသာ္ေၾကာင့္ “မဂ္” လို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။

ေသာတာပန္ဟုတ္ မဟုတ္ တိုင္းတာေသာေပတံ

၁) ေအာက္ဆံုး ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ကို မိမိရတယ္ဆိုရင္ ကိေလသာအက်ယ္ ေထာင့္ငါးရာ အက်ဥ္း၁၀ပါးထဲက အယူမွားတဲ့ ဒိ႒ိနဲ႔ သို႔ေလာသို႔ေလာ ေတြးေတာယံုမွားၿခင္း ၀ိစိကိစာၦကိေလသာတို႔ ေသသြားရမယ္။ အၿမစ္ၿပတ္ေပ်ာက္သြားရမယ္။

ေသာတာပန္ ၿပႆနာ ရွင္းတမ္း

`ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္က တရားတစ္ပုဒ္ေဟာၿပီးတိုင္း ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္သြားၾကရာ၌

(က) ယခင္ဘ၀က ေသာတာပန္ ျဖစ္ၿပီးသူမ်ား ပါ/မပါ။
(ခ) ဘ၀တစ္ခုမွ ေသာတာပန္ ျဖစ္ၿပီးသူမ်ား လက္ရွိဘ၀တြင္ မည္သို႔ ထူးျခားမႈရွိႏိုင္ပါသနည္း။
(ဂ) ယခင္ဘ၀က ေသာတာပန္ျဖစ္ခဲ့၍ ယခုဘ၀ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္ ရဟႏၲာျဖစ္သြားေသာ သုတၱန္မ်ားရွိလွ်င္ ညႊန္ျပပါ-
ဦးေကာင္းမြန္

ေျဖ။ ။ ေရွဦးစြာ ေသာတာပန္ဟူေသာ ပုဒ္ကို ရွင္းျပခ်င္ပါသည္။ ေသာတာပန္ဟူေသာ ပုဒ္သည္ ေသာတာပႏၷ-ဟူေသာ ပါဠိပုဒ္ကို ျမန္မာမႈျပဳထားေသာ ပါဠိသက္ေ၀ါဟာရျဖစ္၏။ ေသာတာပႏၷ-ဟူေသာ ပုဒ္သည္ သဒၵါနည္းအရ ေသာတႏွင့္ အာပႏၷ-ဟူေသာ ပုဒ္ႏွစ္ခုကို ေပါင္းစပ္ထားျခင္း ျဖစ္၏။ ဤတြင္ ေသာတ-အရ သမၼာဒိ႒ိ-စေသာ မဂၢင္ရွစ္ပါးကို ရ၏။ ထိုမဂၢင္ရွစ္ပါးသို႔ ေရွးဦးစြာ ေရာက္ေသာသူသည္ ေသာတာပႏၷ-မည္၏။

အနည္းငယ္ထပ္၍ ရွင္းရလွ်င္ `သ၀တိ သႏၵတီတိ ေသာေတာ= မဆုတ္နစ္ဘဲ တစ္စီးတည္း စီးသြားတတ္ေသာေၾကာင့္ ေသာတ-မည္၏။ ဤအလို ေရအလ်ဥ္ကို ရ၏။ ေသာေတာ ၀ိယာတိ ေသာေတာ= ေရအလ်ဥ္ႏွင့္တူေသာေၾကာင့္ ေသာတမည္၏။

ဤအလို အ႒ဂႋကအရိယမဂ္-ဟူေသာ မဂၢင္ရွစ္ပါး ျမတ္တရားကို ရ၏။ ဟိမ၀ႏၲာေတာင္မွ စ၍ စီးဆင္းလာေသာ ဂဂၤါျမစ္ေရသည္ ေနာက္ျပန္ ဆုတ္နစ္ျခင္း မရွိဘဲ သမုဒၵရာအထိ ေရာက္ေအာင္ ဆက္လက္စီးဆင္း သြားသကဲ့သို႔ သမၼာဒိ႒ိစေသာ မဂၢင္ရွစ္ပါး ျမတ္တရားသည္လည္း ေရွးဦးစြာ ျဖစ္ေပၚလာရာ ေသာတာပတၱိမဂ္ ခဏမွစ၍ သတၱိအင္းအား နည္းပါးဆုတ္နစ္ျခင္းမရွိ တဆင့္ထက္တဆင့္ ရင့္သထက္ရင့္ကာ နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာသို႔ ၀င္ေရာက္ေလေတာ့၏။

မည္သည့္ေသာတာပန္မ်ိဳးနည္း

ဆရာေတာ္တစ္ပါးက “အနာထပိဏ္သည္ ဘုရားကို ၾကည္ညိဳလြန္းေသာ သဒၶါတရားေၾကာင့္ ေသာတာပန္ျဖစ္သြားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၊ ရုပ္တရား နာမ္တရားကို တကယ္မသိဘူး”ဟု ေဟာထားသည္ကို ၾကားနာရပါသည္။     ေသာတာပန္ဟူသည္ ရုပ္ႏွင့္နာမ္၏ သေဘာသဘာ၀တို႔ကို အေသအခ်ာ သိနားလည္၍ ဉာဏ္စဥ္အဆင့္ဆင့္ တက္ၿပီးမွ မဂ္ဉာဏ္ကို ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု မွတ္သားဖူးပါသည္။ အထက္ပါ ရုပ္နာမ္မသိေသာ ေသာတာပန္သည္ မည္သည့္အမ်ိဳးအစား ေသာတာပန္ျဖစ္သည္ကို သိလိုသျဖင့္ ျမတ္ပန္းရဂံုမွတဆင့္ ေမးခြန္းတင္အပ္ပါသည္။                             ဆရာကံ (အညာ)     “အနာထပိဏ္သည္ ဘုရားကို ၾကည္ညိဳလြန္းေသာ သဒၶါတရားေၾကာင့္ ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ ရုပ္တရား နာမ္တရားကို တကယ္မသိဘူး”-ဟူရာ၌ ခိုင္မာေသာ အေထာက္အထား မရွိပါ။ အနာထပိဏ္သူေ႒း ဘုရားရွင္ႏွင့္ စေတြ႔သည့္အခ်ိန္ သစၥာေလးပါးတရားေတာ္ကို နာရ၍ ေသာတာပန္ ျဖစ္ခဲ့ရသည့္မွတ္တမ္းကို ၾကည့္လွ်င္ပင္ သဒၶါတရားသက္သက္ေၾကာင့္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ပါသည္။ အနာထပိဏ္သူေ႒းသည္ ေယာက္ဖျဖစ္သူ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေ႒းအထံသို႔ ကိစၥတစ္ခုျဖင့္ ေရာက္လာရာ ခါတိုင္းကဲ့သို႔ လုပ္ေနၾကအလုပ္မ်ားကို ပစ္ထားကာ သူႏွင့္လာ စကားမေျပာႏိုင္ပဲ အခ်က္အျပဳတ္ကိစၥမ်ားကို စီမံကာ အလုပ္မ်ားေနေသာ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေ႒းကို “မဂၤလာပြဲအတြက္လား၊ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးကို ဖိတ္ထား သလား” စသည္ျဖင့္ ေမးျမန္းေလ၏။ ဘုရားရွင္ကို ပင့္ဖိတ္ထားေၾကာင္း ျပန္ေျပာရာ အံ့ၾသ၀မ္းသာျဖစ္လ်က္ “ဘုရား” ဟူေသာ အသံသည္ပင္လွ်င္ ၾကားရခဲေၾကာင္း ယခုသြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္မျဖစ္ႏိုင္ ေမးျမန္းသည္တြင္ ယခုအခ်ိန္ မသင့္ေလ်ာ္ေၾကာင္း မနက္ျဖန္မွ ဖူးေမွ်ာ္ဖို႔ရန္ ေျပာေလရာ ဘုရားရွင္ကို ဖူးျမင္ရေတာ့မည္ဟူေသာစိတ္ျဖင့္ အိပ္စက္ေလ၏။ ညအခါတြင္လည္း မိုးလင္းၿပီဟူေသာ အမွတ္ျဖင့္ သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ထၾကည့္မိေလ၏။ မိုးေသာက္ယံတြင္ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ေလေတာ့၏။

“ဗုဒၶါနုႆတိဘာဝနာပြားမ်ားပုံႏွင့္ ပြားမ်ားရျခင္းအက်ဳိး”

 

လူတုိ႔သည္ နံနက္အိပ္ရာထခ်ိန္မွစ၍ ညအိပ္ရာဝင္ခ်ိန္အထိ သားမယားကိစၥ၊ စီးပြားေရးကိစၥ၊ လူမႈေရးကိစၥ၊ တုိ႔၌သာ စိတ္သက္ဝင္နစ္ျမဳပ္ေနမႈမ်ားက မ်ား၏။ ထုိကိစၥတုိ႔ကုိ ၾကံစည္ေတြးေတာမႈ၊ ေအာက္ေမ့အမွတ္ရ ေနမႈမ်ားကသာမ်ား၏။ စင္စစ္ထုိအာရုံမ်ားသည္ ေလာဘ၊ ေဒါသတုိ႔က်က္စားရာ အာရုံမ်ားသာျဖစ္ၾက၏။ သုိ႔အတြက္ထုိလူတုိ႔၏ စိတ္သည္ ညစ္ႏြမ္းျပီး၊ ေနာက္က်ိေနျပီး ၾကည္လင္ရႊင္ျပမႈလည္း မရွိၾကေပ။ စစ္မွန္ေသာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကုိလည္း မခံစားရေပ။

ဗုဒၶါနုႆတိစသည္၌ ဘုရားစေသာ အာရုံတုိ႔သည္ကား စိတ္ၾကည္လင္ရႊင္ပ်ဖြယ္ရာ(ပႆဒနီယ) အာရုံမ်ားျဖစ္ၾက၏။ စိတ္ပူေလာင္မႈကုိျဖစ္ေစတတ္ေသာ အာရုံမ်ားမဟုတ္ၾက။ ထုိအာရုံမ်ားကုိ ေအာက္ေမ့အမွတ္ရေနပါက စိတ္ၾကည္လင္ရႊင္ပ်လာျပီး စစ္မွန္ေသာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈအက်ဳိးႏွင့္ အျခားေကာင္းက်ဳိးမ်ားစြာကုိလည္း ခံစားၾကရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶါနုႆတိစေသာ ဘာဝနာမ်ားကုိ တတ္စြမ္းသမ်ွ အခ်ိန္ရသမ်ွပြားမ်ားအားထုတ္သင့္ၾကေပသည္။

"စင္ႀကယ္မႈအဆင့္ဆင့္ "

စိတ္ကေလးေအးေအး၊ ႏွလံုးေအးေအးထားနိဳင္မွ
တစ္စတစ္စ ပူပန္မႈေတြ ျငိမ္းျပီးေတာ့ စင္ႀကယ္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ဆီ ေရာက္သြားရမယ္။
စင္ႀကယ္ရမွာက ဘာေတြလဲ။
♦ ကိုယ္လည္းစင္ႀကယ္ရမယ္။
♦ ႏႈတ္လည္းစင္ႀကယ္ရမယ္။
♦ စိတ္လည္း စင္ႀကယ္ရမယ္။
♦ အသိအျမင္လည္း စင္ႀကယ္ရမယ္။

ကိုယ္ႏႈတ္ စင္ႀကယ္တာ သီလပဲ။
သီလ၀ိသုဒၶိ။
သီလ၀ိသုဒၶိျဖစ္မွ စိတ္မွာ နီ၀ရဏေတြ ကင္းစင္လုိ႔ စိတ္စင္ႀကယ္မႈ စိတၱ၀ိသုဒၶိျဖစ္မယ္။
စိတၱ၀ိသုဒၶိျဖစ္မွ အသိအျမင္ စင္ႀကယ္မႈ ဒိ႒ိ၀ိသုဒၶိျဖစ္သြားမယ္။
အသိအျမင္စင္ႀကယ္ခ်င္ရင္ စိတ္စင္ႀကယ္ရမယ္။
စိတ္စင္ႀကယ္ခ်င္ရင္လည္း ကာယကံ၊ ၀စီကံ စင္ႀကယ္ရတယ္။

♦ သီလ၀ိသုဒၶိျဖစ္မွ စိတၱ၀ိသုဒၶိျဖစ္၊ စိတၱ၀ိသုဒၶိျဖစ္မွ ဒိ႒ိ၀ိသုဒၶိျဖစ္မယ္။
စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ၊ ပညာပုိင္းဆိုင္ရာ ၀ိသုဒၶိေတြ အယူအဆေတြ စင္ႀကယ္သြားမယ္။
အသိအျမင္ေတြ စင္ႀကယ္သြားမယ္။

ဘုရားဖူးရင္း ငိုရသည္

သို႔ေသာ္ ၾကည္ႏူးရသည့္အခါထက္ စိတ္ထိခိုက္ရသည့္အခါက ပိုမ်ားပါသည္။ တစ္ခုေသာ တစ္ေထာင္ဘုရားမ်ားကို ဖူးေမွ်ာ္ၾကည့္ရာ ဘုရားရုပ္ပြားဟူ၍ပင္ မသိႏုိင္ေတာ့။ ဘာရုပ္ေတြပါလိမ့္ဟု ေတြးေတာယူရသည္အထိ ပံုေတြကပ်က္စီးေနသည္။ အမုိးအကာ မပါသျဖင့္ မိုးရြာေတာ့စို၊ ေနပူေတာ့ေျခာက္ႏွင့္ ရုပ္ပြားမ်ားမွာ မဲေျခာက္ျပီး ပ်က္စီးေနသည္။

ဘုရားတည္ဖုိ႔အတြက္ အလွဴရွင္ရွာရန္ လြယ္ကူေသာ္လည္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖုိ႔ အလွဴရွင္ရွာရန္ကား မလြယ္ကူေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ေထာင္ရုပ္ပြါးမ်ားကို ေတာထဲတြင္ ဒီအတုိင္း ပစ္ထားရာ ျမက္ပင္မ်ား၊ ခ်ံဳပုတ္မ်ားက ရုပ္ပြားမ်ားကို ဖံုးလႊမ္းေနေပသည္။ တစ္ေထာင္ရုပ္ပြားမ်ား ခႏီၱပါရမီကို ျဖည့္ဆည္းရင္း ခ်ံဳပုတ္ေတြေအာက္တြင္ စံေနၾကရရွာသည္။ ေနာက္ငါးႏွစ္ခန္႔ၾကာလွ်င္ ထုိရုပ္ပြားမ်ား အားလံုးပ်က္စီးျပီး ေျမၾကီးျဖစ္ရေပေတာ့မည္။ ရဟန္းမုိ႔ မ်က္ရည္မက်ေသာ္လည္း ႏွလံုးသားထဲမွာကား ငိုမိေနပါျပီ။

တစ္ဆူကိုငါးသိန္း၊ အဆူတစ္ရာဆုိလွ်င္ သိန္းငါးရာ၊ အဆူတစ္ေထာင္ဆုိလွွ်င္ သိန္းငါးေထာင္ ဗုဒၶဘာသာတုိ႔၏ ေခြ်းနည္းစာ သိန္းငါးေထာင္သည္ ခ်ံဳပုတ္မ်ား၊ ျမက္ပင္မ်ားေအာက္မွာပင္ ကုန္ဆံုးခဲ့ရျပီ။ ေရႊဘိုျမိဳ႕သို႔ တရားေဟာၾကြစဥ္က မိဘမဲ့ပရဟိတေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းသို႔ သြားေရာက္လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ထုိေက်ာင္းကို တည္ေထာင္ဖြင့္လွစ္သူမွာ စာေရးဆရာၾကီး ဦးသန္းထြန္း(ေရႊဘို)ပင္ျဖစ္သည္။ ဆရာၾကီး၏ ပရဟိတေက်ာင္းၾကီးမွာ က်ယ္၀န္းေသာ္လည္း ကေလးငယ္(၃၀)သာ ရွိသည္။ သံုးရာခန္႔ လက္ခံႏုိင္ေအာင္ က်ယ္၀န္းလ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ သံုးဆယ္သာ လက္ခံရသနည္းဟု ေမးျမန္းၾကည့္ရာ ဆရာၾကီးက -

“လက္ခံခ်င္တာေပါ့ဘုရား၊ ေကြ်းစရာမရွိလုိ႔ ဒီေလာက္ပဲ လက္ခံရတာပါ။ ဆရာေတာ္သိတဲ့အတုိင္းပဲ ဗုဒၶဘာသာအမ်ားစုဟာ အခုလို လူမူေရးကိစၥေတြမွာ လွဴဒါန္းရေကာင္းမွန္း သိပ္ျပီး မသိၾကေသးဘူးဘုရား။ ေတာင္ေပၚေဒသက မိဘမဲ့တုိင္းရင္းသားကေလးေတြ အမ်ားၾကီးလာအပ္ၾကတယ္။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းက ေကြ်းစရာမရွိေတာ့ လက္မခံႏုိင္ဘူး”

“ဘာသာျခား ပရိဟတေက်ာင္းေတဓြကေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လာလာ ေကြ်းႏုိင္တယ္။ ဒီေတာ့ တပည့္ေတာ္တုိ႔ဗုဒၵဘာသာ တုိင္းရင္းသား ကေလးေတြဟာ တျခားဘာသာျခားေတြပဲ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာေပါ့။ ဘာသာျခားသူေ႒းေတြက သူတုိ႔ဘာသာအတြက္ တကယ္ေက်းဇူးမ်ားမယ့္ေနရာကို ေရြးလွဴတတ္ၾကတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာသူေဌးအမ်ားစုကေတာ့ ေက်းဇူးမ်ားမယ့္ေနရာကို ေရြးလွဴတတ္တဲ့အေလ့အထ သိပ္မရွိၾကေသးဘူးဘုရား”

ခ်ံဳပုတ္ထဲ၊ ျမက္ထဲတြင္ အလကားျဖစ္သြားမည့္ သိန္းေပါင္း ငါးေထာင္ထဲမွွ သိန္းေပါင္းငါးရာေလာက္ကို ထုကဲ့သို႔ေသာ ဓဗုဒၶဘာသာ ပရဟိတေက်ာင္းမ်ားသို႔ လွဴဒါန္းၾကမည္ဆုိလွ်င္ တုိင္းရင္းသား ရင္ေသြးငယ္မ်ား ဘာသာျခားဘ၀သို႔ ေရာက္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာသံုးပါးလံုးသည္ ဗုဒၶခ်မွတ္ခဲ့ေသာ ၀ိမုတၱိလမ္းစဥ္မ်ားျဖစ္သည္။ ၀ိမုတၱိ - လြတ္ေျမာက္ျခင္းဟူသည္ ခႏၶာမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။

ခႏၶာဟူသည္ အက်ိဳးတရားျဖစ္၏။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ စေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားေၾကာင့္ ဤခႏၶာသည္ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းျဖစ္၏။ အက်ိဳးတရားကို မလုိခ်င္လွ်င္ အေၾကာင္းတရားကို အရင္သတ္ရ၏။ ထုိတြင္ ဒါနကုသိုလ္သည္ ေလာဘဦးစီးေသာ ကိေလသာမ်ားကို ပါးေအာင္၊ နည္းေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိ၏။

သီလကုသိုလ္သည္ ေဒါသဦးစီးေသာ ကိေလသာမ်ားကိုပါးေအာင္ နည္းေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိ၏။ ဘာ၀နာသည္ ေမာဟ ဦးေဆာင္ေသာ ကိေလသာမ်ားကို ပါးေအာင္နည္းေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိ၏။ ထုိကဲ့သို႔ေသာ အသိတရားမ်ားကို ဓမၼမ်ားက ေပးနုိင္စြမ္းရွိ၏။ ရာဇျဂိဳလ္မွ မဟာဓနသူေဌးၾကီးသည္ သူ႔သားအား ထုိဓမၼအေမြေပးရန္ သတိမရခဲ့ေပ။ ဘုရားရွင္ထံတြင္ တစ္ၾကိမ္ခန္႔တရားနာရုံႏွင့္ ထုိအသိမ်ားကို အျပည့္အ၀ရႏုိင္၏။ သူတို႔ျမိဳ႕တြင္ ဘုရားရွင္သည္ ညစဥ္တရားေဟာေန၏။ သို႔ေသာ္ သူ႔သားအားတစ္ၾကိမ္မွ် တရားနာရန္မတုိက္တြန္းခဲ့။

ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ယခုလုိဇရပ္ေပၚတြင္ သူေတာင္းစားဘ၀ႏွင့္ ေရာက္လာရျခင္းျဖစ္သည္။ သာ၀တၳိျမိဳ႕မွ အနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးကား သားသမီးအားလံုးကိုသာမက ကာေမသုကံကို လက္ရဲဇက္ရဲ က်ဴးလြန္ေနေသာ တူတစ္ေယာက္ကိုပင္ ဓမၼအေမြရေအာင္ေပးျပီး နိဗၺာန္အေရာက္ပို႔ခဲ့သည္။

အနာထပိဏ္တြင္ သားသမီးေလးေယာက္ရွိ၏။ သမီးအၾကီးႏွစ္ေယာက္သည္ ေသာတာပန္။ အငယ္ဆံုးသမီးေလး သုမနကား သကဒါဂါမ္၊ သားဆုိးသားမုိက္ အရက္သမားေမာင္ကာဠကိုပင္ ေငြတစ္ေထာင္ေပးျပီး ဘုရားရွင္၏ တရားကိုနာယူေစျခင္းျဖင့္ ေသာတာပန္တည္ေစခဲ့သည္။ ယခုလည္း ေခမအမည္ရွိ သူ၏တူတစ္ေယာက္သည္ သူတပါး၏မယားမ်ား၊ သမီးပ်ိဳမ်ားႏွင့္ ေဖာက္ျပားလ်က္ ရွိသည္။ ေခမ၏ေရွးဆုေတာင္းေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ သူ႔ကိုျမင္ရလွ်င္ ဣေျႏၵပ်က္ေလာက္ေအာင္ ငမ္းငမ္းတက္ျဖစ္ၾက၏။

သူတစ္ပါးလင္မယားႏွင့္ ညအခါ သြားေရာက္ေပ်ာ္ပါးေလ့ရွိသည္။ မင္းခ်င္းတုိ႔က ဖမ္းမိေသာအခါ မင္းၾကီးထံပို႔သၾက၏။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ အနာထပိဏ္သူေဌးၾကီး၏ မ်က္ႏွာကိုေထာက္ျပီး အျပစ္မေဘးဘဲ ျပန္လႊတ္လုိက္၏။ လႊတ္ျပီး မၾကာမီမွာပင္ သူတစ္ပါးမယားႏွင့္ ေပ်ာ္ပါးျပန္ရာ ထပ္မိသျဖင့္ ဘုရင့္ထံထပ္ေရာက္ျပန္၏။ မင္းၾကီးကလည္း အနာထပိဏ္ကို အားနာသျဖင့္ ျပန္လႊတ္ေပး၏။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သူေဌးၾကီးသည္ တူျဖစ္သူကို သူကိုယ္တုိင္ ဘုရားရွင္ထံေခၚသြားျပီး တရားနာေစသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဖာ္ျပပါ အဓိပၸာယ္ရွိေသာ ႏွစ္ဂါထာကို ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။

 ေမတၱာရွင္(ေရႊျပည္သာ) “လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္” စာအုပ္မွ ျပန္လည္ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။

(ဘုရားဖူးရင္း ငိုရသည္ ) by Mettashin (ေမတၱာရွင္(ေရႊျပည္သာ))

"နတ္ေတြမွာေသာ စကားသံုးခြန္း"

သဒၶါရဲ ့တန္ဖိုးကို လူေတြထက္ နတ္ေတြက ပိုသိတယ္။ ဘာျဖစ္လို ့ ပိုသိသလဲဆိုေတာ့ လူေတြက စီးပြားဥစၥာကို ၾကိဳးစားျပီးရွာၾကတယ္၊ ကိုယ့္ရဲ ့လံု.လ၀ီရိယေၾကာင့္ စီးပြားဥစၥာေတြ တိုးတက္ၾကတယ္ဆိုေတာ့ ကံ ကံရဲ ့အက်ိဳးကို သိပ္ျပီးမယံုၾကည္ဘူး၊ သဒၶါရဲ ့စြမ္းအားကို သိပ္ျပီးမသိၾကဘူး၊ နတ္ေတြက်ေတာ့ ကံ ကံရဲ ့အက်ိဳးကို သိပ္ျပီးယံုၾကည္တယ္။ ဘာျဖစ္လို.လဲဆိုေတာ့ သူတို ့မွာက လုပ္ကိုင္ျပီး စားရတဲ့ဘ၀မွ မဟုတ္တာ၊ ကံ ကံရဲ ့အက်ိဳးေၾကာင့္ ရလာတဲ့ဘ၀သာျဖစ္တယ္။ အရာရာဟာ ကံေပၚမွာ မူတည္ေနတယ္၊ ကံမရွိရင္ ဘာမွ မရပါဘူး။ လူ.ျပည္မွာလို အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္လို ့မရဘူး၊ နတ္ျပည္မွာ ေရႊဆိုင္ေတြ ဖြင့္လို ့ရတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကံေပးတာေလးပဲ သူတို ့တေတြ ရၾကတာေနာ္။

နတ္ေတြက လူေတြနဲ ့မတူဘူး၊ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ဘ၀တစ္ခုမွာ သူတို ့ နတ္သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ၀တ္ထားတဲ့အ၀တ္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ဖြတ္ရတယ္မရွိဘူး၊ ပန္ထားတဲ့ပန္းကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ႏြမ္းသြားတယ္မရွိဘူး၊ အို ပူလို ့အိုက္လို ့ ေခြ်းထြက္တာလည္း မရွိဘူး၊ အျမဲတမ္း သန္ ့ရွင္း သန္ ့ျပန္ ့ေနတယ္။ သဘာ၀ကိုက သန္ ့ျပန္ ့ေနတယ္။ သို ့ေသာ္ နတ္ေတြဟာ ကံကုန္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ၀တ္ထားတဲ့ အ၀တ္ေတြ ႏြမ္းလာတယ္၊ ပန္ထားတဲ့ပန္းေတြ ညွဳိးလာတယ္၊ ခႏၶာကိုယ္ဟာလည္း စိုစိုေျပေျပ မရွိေတာ့ဘဲ မြဲမြဲေျခာက္ေျခာက္ ျဖစ္လာတယ္၊ ခ်ိဳင္းၾကားကေန ေခြ်းေတြဘာေတြ ထြက္လာတယ္၊ ဒါက သူတို.ေသခါနီးျပီဆိုတဲ့ sign ျပတာလို ့ေခၚတယ္။ အဲဒီလို အေျခအေနေတြေပၚလာတဲ့ နတ္ေတြကို မိတ္ေဆြနတ္က နႏၵ၀န္ဥယ်ာဥ္ထဲကို ဆြဲေခၚသြားၾကတယ္၊ ဆြဲေခၚသြားျပီးေတာ့ စကား(၃)ခြန္းေျပာဆိုမွာၾကားၾကတယ္။ "ေအး ဘာမွမစိုးရိမ္ပါနဲ.၊ ဒီဘ၀ကေသသြားလို ့ရွိရင္ အေကာင္းဆံုးဘံုကို ေရာက္ေအာင္သြားပါ၊ အေကာင္းဆံုးဘံုကို ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အေကာင္းဆံုလက္ေဆာင္ကို ရေအာင္ယူလာပါ၊ ရထားတဲ့ လာဘ္လာဘကို ခိုင္မာေအာင္ ၾကိဳးစားပါ" ဆိုတဲ့ စကား (၃) ခြန္းကို ေျပာလိုက္ၾကတယ္။

ကံစီမံျခင္း မခံရေလေအာင္

ကံစီမံျခင္း မခံရေလေအာင္

ၾကားဖူးတာေလး တစ္ခုက… သားသတ္လိုင္စင္ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ဟာ သတ္ျဖတ္ေနရင္ စီးပြားေတြ တက္ေနၿပီး မေကာင္းမွန္းသိလို႔ အျခားသမၼာအာဇီဝ အလုပ္လုပ္ရင္ စီးပြားေတြ က်ပါသတဲ့။
အဲဒါ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ၊ ကံက စီမံေနလို႔ပါပဲ..။
ခ်မ္းသာတာဟာ အတိတ္က ေကာင္းမႈေၾကာင့္ဆိုရင္ ပစၥဳပၸန္မေကာင္းမႈက အတိတ္ေကာင္းမႈကို ေထာက္ပံ့လို႔ ခ်မ္းသာတာလား။ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွိပ္စက္လို႔ ခ်မ္းသာတာပါ။ ဘယ္လိုႏွိပ္စက္လဲဆိုရင္ ေကာင္းမႈအက်ိဳးေတြ ျမန္ျမန္ကုန္သြားေအာင္ ႏွိပ္စက္တာပါ။ ဒါမွ မေကာင္းမႈအသစ္ရဲ႕ အက်ိဳးေတြ ျမန္ျမန္ဝင္ႏိုင္ပါမယ္။ (ပ်ားရည္သုတ္ထားတဲ့ ဓားသြားကို လွ်က္ေနသလို ပ်ားရည္က ပါးပါးေလးရယ္ပါ။ အဲဒါကို အဟုတ္ထင္ၿပီး ဆက္လွ်က္ေနရင္ လွ်ာျပတ္ဖို႔ပဲရွိပါတယ္။) (အက်ိဳးမေပးေသးခင္ေတာ့ မေကာင္းမႈကို ပ်ားသကာလို ထင္ၾကတယ္လို႔ ဓမၼပဒထဲမွာ ဥပၸလဝဏၰာေထရီကို ဖ်က္ဆီးတဲ့ နႏၵလုလင္နဲ႔ ပက္သတ္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။)

ဒါဆို ေကာင္းတာလုပ္ၿပီး ဆင္းရဲတာကေရာ။ ပစၥဳပၸန္ေကာင္းမႈက ခ်မ္းသာကို ႏွိပ္စက္လို႔ ဆင္းရဲတာလား။ မဟုတ္ပါဘူး။ ေထာက္ပံ့တာပါ။ ဆင္းရဲေတြကုန္သြားၿပီး ခ်မ္းသာမႈ ျမန္ျမန္ေရာက္ေအာင္ ေထာက္ပံ့တာပါ။ (အစြမ္းထက္တဲ့ ေဆးခါးႀကီး ေသာက္ရသလိုပါပဲ။

ျမတ္စြာဘုရား၏မဟာပုရိသလကၡဏာ (၃၂) ပါး

ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာ၀တၴိျပည္၊ ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသုံးေနစဥ္ ရဟန္းတို႔အား ေယာက္်ားျမတ္တို႔၏ လကၡဏာ (၃၂) ပါးေဖာ္ျပသည့္ လကၡဏသုတ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါသည္။ ဤသို႔ ေယာက္်ားျမတ္တို႔၏ လကၡဏာႏွင့္ျပည့္စုံေသာ ေယာက္်ားသည္ လူ႔ေဘာင္၌ေနခဲ့ေသာ္ စၾက၀ေတးမင္း၊ ရဟန္းျပဳခဲ့ေသာ္ ဘုရားျဖစ္မည္ဟူေသာ အလားအလာႏွစ္ပါးမွတစ္ပါး အျခားအလားအလာမရွိဟု မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။ ဤလကၡဏာမ်ားရရွိျခင္းသည္ ေရွးကာလ၊ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္အခါက ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံမ်ားကို ျပဳခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ လကၡဏာ (၃၂) ပါး ကို ေဖာ္ျပရာ၌ ဤသို႔ရရွိသည့္အေၾကာင္းျဖစ္ေသာ ကုသိုလ္ကံတို႔ကို ယွဥ္တြဲေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

(၁) အညီအညြတ္ ေကာင္းစြာထိေသာ ေျခဖ၀ါးရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔တြင္ ကုသိုလ္တရားကို ျမဲျမံစြာေဆာက္တည္ျခင္း၊ သီလေဆာက္တည္ျခင္း၊ ဥပုသ္ေဆာက္တည္ျခင္း၊ မိဘဆရာ သက္ၾကီး၀ါၾကီး ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ႐ိုေသသမႈ ျပဳဖြယ္၀တ္တို႔ကို ျပဳျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ရရွိျခင္းျဖစ္ပါသည္။

(၂) ေအာက္ေျခဖ၀ါးျပင္တို႔၌ စက္၀န္းမ်ားျဖစ္ေပၚလာျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္ လူအမ်ား၏ခ်မ္းသာကိုေဆာင္ျခင္း၊ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ဖြယ္ ေဘးတို႔ကိုပယ္ေဖ်ာက္ေပးျခင္း၊ တရားႏွင့္ေလ်ာ္စြာေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ ကာကြယ္မႈ၊ လုံျခံဳေစမႈတို႔ကို စီရင္ေပးျခင္း၊ အျခံအရံႏွင့္တကြေသာ အလွဴေပးျခင္း စေသာ ကုသိုလ္ကံမ်ားကို ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ အက်ဳိးေက်းဇူးေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၃-၅) ရွည္ေသာဖေနာင့္၊ ရွည္သြယ္ေသာလက္ေခ်ာင္းႏွင့္ေျခေခ်ာင္းမ်ား၊ ျဗဟၼာမင္းကဲ့သို႔ ေျဖာင့္မတ္ေသာကိုယ္ ရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀ လူျဖစ္စဥ္အခါမ်ားက အသက္သတ္ျခင္းမွေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ မေကာင္းမႈမွရွက္တတ္ျခင္း၊ သနားျခင္း၊ သတၱ၀ါတို႔၏အက်ဳိးစီးပြားကို လိုလားျခင္း၊ စေသာ ကုသိုလ္ကံေကာင္းမႈတို႔ေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၆) လက္ႏွစ္ဖက္၊ ေျဖႏွစ္ဖက္၊ ပခုံးစြန္းႏွစ္ဖက္၊ လည္ကုပ္တို႔၌ ျဖိဳးေမာက္ေသာအသားရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥၤအခါက မြန္ျမတ္ေသာ၊ အရသာရွိေသာ စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္တို႔ကို ေပးလွဴျခင္း စေသာ ကုသိုလ္ကံေကာင္းမႈေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၇-၈) ႏူးညံ့နုနယ္ေသာ ေျခဖ၀ါး၊ လက္ဖ၀ါး၊ ကြန္ရက္ပမာညီညာေသာ လက္ေျခ စသည္တု႔ိရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္း၊ ခ်စ္ဖြယ္ေသာစကားကိုဆိုျခင္း၊ အက်ဳိးစီးပြားကိုက်င့္ေဆာင္ျခင္း၊ မိမိႏွင့္တန္းတူရည္တူဆက္ဆံျခင္းတို႔၏ အက်ဳိးေက်းဇူးေၾကာင့္ ဤလကၡဏာေတာ္တို႔ကို ရရွိသည္။

(၉-၁၀) ျမင့္ေသာဖမ်က္ႏွင့္ အထက္သို႔ေကာ့တက္ေသာေမြးညင္းတို႔ ရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က အက်ဳိးရွိ၍ ကုသိုလ္တရားႏွင့္ စပ္ဆက္ေသာစကားကိုေဟာလ်က္ လူအမ်ား၏အက်ဳိးစီးပြားကို ျပခဲ့ျခင္း၊ သတၱ၀ါတို႔၏အက်ဳိးစီးပြားခ်မ္းသာကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးျခင္း၊ ၀န္တိုမႈကင္းမဲ့ျခင္း၊ တရားအလွဴကိုေပးလွဴျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ဤလကၡဏာႏွစ္ပါးကို ရရွိသည္။

(၁၁) ဧဏီသားေကာင္ကဲ့သို႔ ေျပျပစ္ေသာသလုံးျမင္းေခါင္းရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က ၀ိဇၺာ၊ သိပၸံပညာမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ အက်င့္သီလႏွင့္ ကမႆကတာပညာကိုလည္းေကာင္း လ်င္ျမန္စြာသိျမင္ေအာင္ ေဟာေျပာပို႔ခ်ေပးခဲ့ျခင္း စသည့္ကုသိုလ္ကံတို႔ေၾကာင့္ရရွိသည္။

(၁၂) ေခ်ာေမြ႕ေသာအသားအေရရွိျခင္း၊ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က ရဟန္း၊ ပုဏၰားတို႔ထံခ်ဥ္းကပ္၍ အဘယ္တရားကုသိုလ္မည္၍ ဘယ္တရားသည္ အကုသိုလ္မည္ပါသနည္း၊ ဘယ္တရားကိုမွီ၀ဲ၍ ဘယ္တရားကို မမွီ၀ဲသင့္ပါသနည္းဟု အဖန္ဖန္ေမးျမန္းခဲ့သည့္ကံေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၁၃) ေရႊအဆင္းႏွင့္တူေသာ အသားအေရရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က အမ်က္ထြက္ျခင္း၊ စိတ္ဆိုးျခင္း၊ ရန္ျငိဳးထားျခင္းမ်ားကို မျပဳခဲ့၊ သိမ္ေမြ႕ေသာအ၀တ္အထည္မ်ားကို ေပးလွဴျခင္း စသည့္ကံတို႔ေၾကာင့္ ရရွိျခင္းျဖစ္သည္။

(၁၄) အအိမ္ျဖင့္ဖုံးလႊမ္းအပ္ေသာ ပုရိသနိမိတ္ရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က ၾကာျမင့္စြာေပ်ာက္ကြယ္ေနေသာ၊ ၾကာျမင့္စြာကြဲကြာေနေသာ ေဆြမ်ဳိးမိတ္ေဆြတို႔ကို ေပါင္းဆုံညီညြတ္ေစျပီး ၀မ္းေျမာက္ေစမႈေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၁၅-၁၆) အလုံးႏွင့္အရပ္ ညီညြတ္လ်က္ ပေညာင္ပင္ကဲ့သို႔ လုံး၀န္းေသာကိုယ္ႏွင့္ မကိုင္းမညြတ္ဘဲရပ္လ်က္ပင္ ႏွစ္ဖက္ေသာလက္၀ါး အျပင္တို႔ျဖင့္ ပုဆစ္ဒူးတို႔ကို သုံးသပ္ဆုပ္နယ္ႏိုင္ျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က ဤသူသည္ ဤအလွဴကိုခံထိုက္၏ဟူ၍ ပုဂၢိဳလ္ထူး၊ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္မ်ားကို ခြဲျခားသိျမင္ျပီး ထိုက္တန္ေလ်ာက္ပတ္စြာ ေပးလွဴတတ္ျခင္းေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၁၇-၁၉) ျခေသၤ့၏ကိုယ္အေရွ႕ပိုင္းႏွင့္တူေသာ ကိုယ္၊ လက္ျပင္ႏွစ္ဖက္ၾကား၌ တစ္ျပင္တည္းညီလ်က္ ျပည့္ျဖဳိးေသာအသားႏွင့္ ညီညြာစြာလုံးေသာ လည္ပင္းလည္တိုင္ စသည္တုိ႔ရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က လူအမ်ား၏ယုံၾကည္မႈ (သဒၶါ)၊ အက်င့္(သီလ)၊ စာေပသင္ၾကားမႈ (သုတ)၊ စြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းမႈ (စာဂ) စေသာ တရားမ်ားႏွင့္တကြ ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာ စည္းစိမ္တိုးပြားေအာင္ျမင္ျခင္းကို လိုလားေတာင့္တမႈတို႔ေၾကာင့္ ဤလကၡာတို႔ကို ရရွိသည္။

(၂၀) အရသာကိုေဆာင္ေသာ အလြန္ေကာင္းျမတ္ေသာအေၾကာရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က လက္၊ တုတ္၊ ဓား လက္နက္တို႔ျဖင့္ သတၱ၀ါတို႔ကို ညႇင္းဆဲႏွိပ္စက္ျခင္းမျပဳခဲ့ေသာ ကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၂၁-၂၂) အလြန္ညိဳေသာမ်က္လုံးႏွင့္ ႏြားငယ္မ်က္ေတာင္ႏွင့္ တူေသာမ်က္ေတာင္ စသည္တို႔ရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က သူတပါးကို အမ်က္ထြက္သျဖင့္ မ်က္လုံးျပဴး၍ၾကည့္ျခင္း၊ မ်က္ေစာင္းထိုး၍ၾကည့္ျခင္း၊ လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာၾကည့္ျခင္းမ်ားကို မျပဳခဲ့၊ ႐ိုးေျဖာင့္ေသာ စိတ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ႐ိုးေျဖာင့္စြာသာၾကည့္႐ႈခဲ့ျခင္း၊ ေမတၱာဓာတ္ကိန္းေသာမ်က္စိျဖင့္သာ လူအမ်ားကိုၾကည့္႐ႈခဲ့ျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၂၃) သင္းက်စ္တပ္ဆင္ထားဘိသကဲ့သို႔ေသာ ဦးေခါင္းရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က ကာယသုစ႐ိုက္၊ ၀စီသုစ႐ိုက္၊ မေနာသုစ႐ိုက္ စသည္တို႔ကို ျပဳက်င့္ျခင္း၊ လွဴဒါန္းျခင္း၊ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္း၊ သီလေဆာက္တည္ျခင္း၊ ဥပုသ္ေစာင့္ျခင္း၊ အမိအဖတို႔ကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ ရဟန္းပုဏၰားတို႔ကို ၾကည္ညိဳေလးစားျခင္း၊ အသက္ၾကီးေသာေဆြမ်ဳိးတို႔ကို ႐ိုေသျခင္း စေသာကုသိုလ္တရားတို႔၌ လူအမ်ား၏အၾကီးအမွဴး ေရွ႕သြားေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခဲ့ျခင္း စသည့္ကံတို႔ေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၂၄-၂၅) တစ္ပင္ခ်င္းေပါက္ေသာ ေမြးညင္းႏွင့္ မ်က္ေမွာင္ႏွစ္ဖက္ၾကား၌ ႏူးညံ့၍လဲ၀ါဂြမ္းႏွင့္တူေသာ၊ ျဖဴစင္ေသာ ဥဏၰလုံေမြးရွင္ စသည္တို႔ ေပါက္ျခင္း၊ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က မုသားေျပာျခင္းမွေရွာင္ၾကဥ္၍ မွန္ေသာစကား၊ စြဲျမဲတည္တံ့ေသာစကားကိုသာ ေျပာတတ္ျခင္း၊ တစ္ဖက္သားအား လိမ္လည္လွည့္စားျခင္းကို ျပဳေလ့မရွိျခင္း၊ စေသာကံတို႔ေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၂၆-၂၇) သြားေတာ္ ၄၀ ႏွင့္ မက်ဲေသာသြားတို႔ ရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က ကုန္းေခ်ာစကားေျပာျခင္းကို ေရွာင္ၾကဥ္၍ ကြဲျပားေနသူတို႔ကို ညီညြတ္ေအာင္ေစ့စပ္ေပးျခင္း၊ ညီညြတ္ေနသူတို႔ကိုလည္း ပို၍ညီညြတ္ေအာင္ အားေပးျခင္းမ်ား ျပဳခဲ့သည့္ကံတို႔ေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၂၈-၂၉) ၾကီးမားရွည္လ်ားနူးညံ့ေသာ လွ်ာႏွင့္ ျဗဟၼာ့အသံ၊ ကရ၀ိက္ငွက္အသံႏွင့္တူေသာ အသံတို႔ရွွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က ၾကမ္းတမ္းေသာစကားေျပာျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ အျပစ္ကင္းေသာ၊ နားခ်မ္းသာေသာ၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕၍ လူအမ်ားႏွစ္လိုဖြယ္စကားတို႔ကိုသာ ေျပာဆိုခဲ့ျခင္း စသည္ကံတို႔ေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၃၀) ျခေသၤ့ေမးႏွင့္တူေသာေမးရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က ျပိန္ဖ်င္းေသာစကားကိုေျပာဆိုျခင္းမွေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ မွန္ကန္၍ အက်ဳိးစီးပြားႏွင့္ စပ္ေသာစကားကိုသာ အခါအခြင့္အားေလ်ာ္စြာ ေျပာဆိုျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ရရွိသည္။

(၃၁-၃၂) ညီညာေသာသြားႏွင့္ အလြန္ျဖဴစင္ေသာ စြယ္ေတာ္ေလးေခ်ာင္းတို႔ရွိျခင္း။ ေရွးဘ၀တို႔၌ လူျဖစ္စဥ္က မေကာင္းေသာအသက္ေမြးျခင္းကို ပယ္၍ ေကာင္းေသာအသက္ေမြးျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြးျခင္း၊ အသျပာတုျပဳ၊ အခ်ိန္အတြယ္အတိုင္းအတာ တို႔ကို ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲစြာ ခ်ိန္တြယ္တိုင္းတာျခင္းတို႔မွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ သတ္ျဖတ္ေႏွာင္ဖြဲ႕ျခင္း၊ ခရီးသြားတို႔ကို လုယက္ျခင္း၊ ျပည္ရြာကို ဖ်က္ဆီးျခင္း၊ အႏိုင္အထက္ႏွိပ္စက္ျခင္းတို႔မွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ရရွိသည္။

ျမတ္စြာဘုရား ပါရမီျဖည့္သည့္ (လူ႔)ဘ၀အဆက္ဆက္တို႔တြင္ အက်င့္သီလႏွင့္ ျပည့္စုံစြာက်င့္ၾကံေနထိုင္ျခင္း၊ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ အလွဴဒါန မ်ားစြာျပဳလုပ္ျခင္း၊ လူအမ်ားအေပၚ ၾကင္နာေထာက္ထားစြာ ဆက္ဆံေျပာဆို ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း စသည့္ ေကာင္းေသာကံမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ အက်ဳိးေၾကာင့္ ယခု ဘုရားျဖစ္မည့္ဘ၀တြင္ ေယာက္်ားျမတ္တို႔၏ မဟာပုရိသလကၡဏာ ၃၂ ပါးကို ရရွိျခင္းျဖစ္ေၾကာင့္ သိရွိႏိုင္ေစရန္ ဤလကၡဏသုတ္ကို ေဟာရျခင္းျဖစ္သည္။

 ျမတ္စြာဘုရား၏မဟာပုရိသလကၡဏာ (၃၂) ပါး by အညတရ

Filed under: ဒီဃနိကာယ, Suttanta Pitaka

ဆင္းတုရွိခိုးတာ အက်ိဳးရွိသလား

ေဂါတမ ၿမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္သြားတာ ႏွစ္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္ၿပီ။
မရွိေတာ့တဲ့ ၿမတ္စြာဘုရားကို ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္လို့ ရေသးသလား။
ကိုးကြယ္ေနလို့ေကာ အက်ိဳးရွိပါမလား။

ဗုဒၶဘာသာက ဆင္းတုေတြ၊ ရုပ္ပံုပန္းခ်ီကားေတြကို ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာလား?
ဆင္းတုေတြ ရုပ္ပံုေတြကို ရွိခိုးကိုးကြယ္ေနလို့ ဘာအက်ိဳးရွိမွာလဲ။

ဒါေတြက အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြ ဘာသာၿခားေတြေမးတက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြပဲ။

ေဂါတမ ၿမတ္စြာဘုရားဟာ ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္သြားၿပီ ၿဖစ္ေပမဲ့
သူေဟာၾကားထားတဲ့ တရားအဆံုးအမေတြက ပကတိအတိုင္း ရွိေနၾကတုန္းပဲ။
သူဘုရားၿဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းခဲ့တာ အခုလို တရားအဆံုးအမကုိ ေဟာၿပဖို့ပဲ။
နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းတရားကို ညႊန္ၿပေပးခဲ့ဖို့ပဲ။

ဒါေတြက အခု အကုန္ရွိေနေသးတာမို့ ဒီတရားေတာ္အတိုင္း လိုက္နာက်င့္ၾကံ
အားထုတ္ရင္း ၿမတ္ဗုဒၶရွိစဥ္တုန္းကလိုပဲ ထပ္တူထပ္မွ် အက်ိဳးထူးမ်ားကို
ခံစားရပါတယ္။ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကိုလည္း မ်က္ေမွာက္ၿပဳႏိုင္ပါတယ္။

ဗုဒၶၿမတ္စြာ ပရိနိဗၺာန္မစံမီမွာ ဗုဒၶကိုယ္စား ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ဖို့အတြက္
ေစတီ ၄ မ်ိဳးကို သတ္မွတ္ေပးေတာ္မူခဲ့တယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဉာဏ္ေတာ္(၁၀)ပါး‏

စာေရးသူတို႔ ေက်ာင္းမွာ ညစဥ္ရွိခိုးၾကတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဉာဏ္ေတာ္(၁၀)ပါး ဘုရားရွိခိုးပါ။

ဒသဗလဉာေဏန- အားေတာ္ဆယ္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏

(၁)အေၾကာင္းဟုတ္သည္ မဟုတ္သည္ကို သိျမင္ေတာ္မူေသာ ဌာနာဌာနေကာသလႅဉာဏ္ေတာ္၊

(၂) ကံ၏အမ်ိဳး ကံ၏အက်ိဳးကို အမ်ိဳးမ်ိဳးပင္ သိျမင္ေတာ္မူေသာ ကမၼ၀ိပါကေကာသလႅဉာဏ္ေတာ္၊

(၃) ထိုထိုဂတိ အဂတိသို႔ ေရာက္ဘိအေၾကာင္း က်င့္လမ္းေၾကာင္းကို ေကာင္းစြာထင္ထင္ သိျမင္ေတာ္မူေသာ အေနကဓာတု နာနာဓာတု ဉာဏ္ေတာ္၊

(၄) ဓာတ္အမ်ားႏွင့္ ဓာတ္အမ်ားတြင္ ထူးျခားအင္ကို သိျမင္ေတာ္မူေသာ အေနကဓာတု နာနာဓာတုဉာဏ္ေတာ္၊

(၅) သတၱ၀ါတို႔၏ လြန္ကဲစြဲပိုက္ စိတ္အၾကိဳက္ကို စိုက္စိုက္ထင္ထင္ သိျမင္ေတာ္မူေသာ နာနာ၀ိမုတၱိကတာဉာဏ္ေတာ္၊

(၆) သတၱ၀ါတို႔၏ ဣေျႏၵငါးဆင့္ ႏုအရင့္ကို ေထာက္ခ်င့္ကာလွ်င္ သိျမင္ေတာ္မူေသာ ဣၿႏၵိယပေရာပရိယတၱိဉာဏ္ေတာ္၊

(၇) စ်ာန္သမာပတ္ တရားျမတ္၏ ညစ္ေၾကာင္း ျဖဴေၾကာင္း ထႏိုင္ေၾကာင္းကို ေကာင္းစြာထင္ထင္ သိျမင္ေတာ္မူေသာ စ်ာနသံကိေလသာဒိဉာဏ္ေတာ္၊

“ ဆင္းရဲျခင္း၏ အတိတ္အေၾကာင္း(၃)ပါး ”

ဗုဒၶေဒသနာမ်ား၏ ညႊန္ျပခ်က္အရ ဆင္းရဲမြဲေတျခင္း၏ အတိတ္အေၾကာင္းသံုးပါးကို ေတြ႔ရွိရသည္။

ယင္းတို႔မွာ . . .

(၁) ဒါနမျပဳခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲမြဲေတျခင္း။

(၂) သူတစ္ပါး၏ဥစၥာကို လိမ္လည္
လွည့္ျဖားခိုးယူခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲမြဲေတျခင္း။

(၃) ဣႆာမစၧရိယ မ်ားခဲ့ေသာေၾကာင့္
ဆင္းရဲမြဲေတျခင္း တို႔ ျဖစ္ေပသည္။

ထိုသံုးမ်ိဳးတြင္ ...

(၁) ဒါနမျပဳခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲမြဲေတျခင္း။

ဒါနမျပဳခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲမြဲေတရသူမ်ားသည္
လံုလ၀ီရိယျဖင့္ ရွာေဖြခဲ့လွ်င္ စားႏို္င္ေသာက္ႏိုင္
ဘ၀သို႔ ေရာက္ေသးသည္။သနားတတ္ေသာ သူတစ္ပါး၏
အကူအညီကိုလည္း အနည္းငယ္ရ ႏိုင္ေသးသည္။

(၂) သူတစ္ပါး၏ဥစၥာကို လိမ္လည္လွည့္ျဖား
ခိုးယူခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲမြဲေတျခင္း။

အနိေစၥ ဒုကၡသညာ

 

မိမိရဲ႕ စိတ္ကေလးကို မိမိႏူးညံ့သြားေအာင္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြားေအာင္ ဆိုဆံုးမေန
တဲ့ လုပ္ငန္းခြင္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အနိစၥသညာကို ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေလ့လာၿပီးတဲ့
အခါ အနိစၥျဖစ္တဲ့ ဒီခႏၶာငါးပါးအေပၚမွာ အနိစၥသညာကို ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏိုင္ ထိုးထြင္း
သိျမင္ၿပီးတဲ့အခါ ဒီအနိစၥျဖစ္ေနတဲ့ ခႏၶာငါးပါးတို႔ရဲ႕ ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္း ဒဏ္ခ်က္ျဖင့္
လည္းေကာင္း, ပ်က္ျခင္းဒဏ္ခ်က္ျဖင့္လည္းေကာင္း အျမဲမျပတ္ အညႇဥ္းဆဲအႏွိပ္
စက္ခံေနရသည့္အတြက္ ဒုကၡျဖစ္ပံုအျခင္းအရာကို ၀ိပႆနာဥာဏ္ျဖင့္ ျမင္ေအာင္
ၾကည့္ကာ ဒုကၡသညာကို ဆက္ၿပီးပြားရတယ္။ ပြားလိုက္တဲ့အခ်ိန္အခါမွာ ဘာျဖစ္
လာသလဲ? မိမိကိုအေသသတ္ဖို႔ရန္ သန္လ်က္ကို ေျမႇာက္ခ်ီကာမိုးထားတဲ့ လူ
သတ္သမားအေပၚမွာ ေၾကာက္ရြ႕ံထိတ္လန္႔ေနတဲ့ အမွတ္သညာသည္ ေရွး႐ႈတည္
လာသလိုပဲဒီခႏၶာငါးပါးတို႔အေပၚ၌ ေၾကာက္ရြံ႕ေနတဲ့ အမွတ္သညာ = ဘယသညာ
သည္ ေရွး႐ႈတည္လာမယ္။ ဒီလို ခႏၶာငါးပါးအေပၚမွာ ေၾကာက္ရြံ႕ေနတဲ့အမွတ္သ
ညာက ဘာလုပ္မလဲ? ဘာ၀နာကို ပြားမ်ားအားထုတ္ဖို႔ရန္အတြက္ ပ်င္းရိေနတဲ့
ဒီစိတ္ဓာတ္ကိုလည္း တိုက္ဖ်က္ေပးမယ္။ ]တပည့္ေတာ္လည္း ႀကိဳးစားပါဦး
မယ္ဘုရား}ဆိုၿပီး အိမ္ျပန္ျပန္သြားတတ္တဲ့ စိတ္ထားမ်ဳိးကို ဖယ္ရွားေပးႏိုင္တယ္။
ေနာက္တစ္ခု - ေကာသေဇၨ = ေပါ့ဆတယ္။ တြန္႔ဆုတ္ေနတယ္။ ဘာ၀နာလုပ္
ငန္းခြင္ကို ေလးေလးနက္နက္ အားမထုတ္ဘူး။ ေပါ့ေပါ့ဆဆေလး အားထုတ္
တယ္။ တြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္နဲ႔ စိတ္မပါ့တပါ အားထုတ္ေနတယ္။ ဒီလို စိတ္ထား
ေတြကိုလည္း ဒီဒုကၡသညာက တိုက္ဖ်က္ေပးမယ္။

"ျပည့္တန္ဆာမႏွင့္၀ိပႆနာ"

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း၂၅၀၀ေက်ာ္ေလာက္က တကယ့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ေလးတစ္ပုဒ္ကို အရင္ေျပာျပရေအာင္ပါ။

ကာလအေနနဲ႕ေျပာရင္ ျမတ္စြာဘုရားပြင့္ေတာ္မူေနတဲ့ ကာလပါ။ ျပည္က ေ၀သာလီျပည္မွာပါ။
အဲဒီကာလ အဲဒီေ၀သာလီျပည္မွာပဲ "မ၀ိမလာ" လို႕ အမည္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးတစ္ေယာက္
ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၀ိမလာရဲ႕အဓိပၸာယ္က အညစ္အေၾကး ကင္းစင္သူ၊ သန္႕ရွင္းစင္ၾကယ္သူပါ။
ဒါက တင္စားထားတဲ့ ႐ုဠီ နာမည္ပါ။ တကယ့္အရွိ အႏြတၳအမည္ မဟုတ္ပါဘူး။
၀ိမလာဟာ ေ၀သာလီျပည္မွာ အလွဆံုးစာရင္း၀င္ တစ္ေယာက္ပါ။

သူ႕ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ အေမျဖစ္သူက ျပည့္တန္ဆာမတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူလည္း အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ မိခင္ရဲ႕
အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ရပါတယ္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၃) ဘုန္းႀကီးပ်ံ, သတိျပဳဖြယ္ေတြ

ဘုန္းႀကီးပ်ံ

ရြာဦး ရြာထိပ္၌  ၾကည္ညိဳ ကုိးကြယ္ထားေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါး ပ်ံလြန္တာ္မူရာ၀ယ္ ရပ္သူ ရြာသားတုိ႔ လြမ္းဆြတ္မႈ ေျပေပ်ာက္ေအာင္ သူ႕ထက္ငါ အားက်၍ ေနာက္ဆံုးပူေဇာ္ၾကျခင္းကုိ အျပစ္မဆုိလုိပါ၊ သုိ႔ရာ၀ယ္ အသည္းအသန္ မမာတုန္းက ပ်ံလြန္မည့္ပုဂိၢဳလ္ စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ဆရာေကာင္း ေဆးေကာင္း ဓာတ္စာေကာင္းတုိ႔ျဖင့္ မကုသ, မျပဳစုၾကဘဲ ပ်ံလြန္ခါမွ ရာေပါင္း ေထာင္ေပါင္း ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ အကုန္ အက်ခံ၍ ပူေဇာ္ျခင္း၌ အက်ိဳးရွာမရသည့္အျပင္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ကုိ သာ ျမင္ေနရပါေတာ့သည္။

          ထင္ရွားေစပါဦးမည္…ဤစာကုိ ေရးရာႏွစ္ကုိ ေထာက္၍ လြန္ခဲ့ေသာ ကုိးႏွစ္ေလာက္က နာမည္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး အေတာ္ စုိးရိမ္ရေလာက္ေအာင္ မက်န္းမမာ ျဖစ္၏၊  ဟုိက သည္က ေဆးအတြက္ လွဴၾကသည္မွာ (၄၀)ေက်ာ္တန္မွ်သာ ရွိ၏၊ သုိ႔ရာ၀ယ္ ကံေကာင္းလွ၍ ပ်ံေတာ္မမူေသးပါ၊ အကယ္၍ ပ်ံေတာ္မူပါလွ်င္ ထုိဒကာ ဒကာမ တပည့္တပန္းတုိ႔ ေလးရာမက ေလးေထာင္ေက်ာ္ ေအာင္ အကုန္အက်ခံ၍ ဘုန္းႀကီးပ်ံပဲြ ဆင္ႏဲႊၾကေပလိမ့္မည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၂) ရွင္ေလာင္းကုိ စိစစ္ပါ

ရွင္ေလာင္းကုိ စိစစ္ပါ

ရွင္သာမေဏျပဳလုပ္မည့္ အေလာင္းအလ်ာကုိ “ရွင္ေလာင္း”ဟု ေခၚ၏၊  ထုိရွင္ေလာင္းဆုိသူတုိ႔တြင္ တခ်ိဳ႕သည္ စကားမွ် မပီေသး၊ တခ်ိဳ႕ ကား အေတာ္အတန္ ႀကီးပါေသာ္လည္း ရွင္သာမေဏမ်ား က်င့္ရမည့္ က်င့္၀တ္ကုိ နားမလည္၊ တခ်ိဳ႕ရွင္ကေလးမ်ားမွာ မ႑ပ္ အတြင္း၌ သကၤန္းခ်ည္၍ မ႑ပ္က ထြက္လွ်င္ ထြက္ခ်င္း လူ၀တ္ လဲရေတာ့၏၊ မလဲလုိ႔လည္း မျဖစ္ၾကေတာ့, ရွင္သာမေဏျပဳရာ၌ ““ဗုဒၶံ  သရဏံ  ဂစၦာမိ””  စေသာ  သရဏဂံုပါဠိ  ဆရာဘုန္းႀကီးႏွင့္ ရွင္ေလာင္း ႏွစ္ဦးလံုးပင္ ပီပီသသ (ဌာန္ က႐ုိဏ္းက်က်) ရြတ္ဆုိ တတ္မွ ရွင္သာမေဏအစစ္ ျဖစ္သည္ဟု က်မ္းစာ၌ ဆုိထား၏၊ ယခုေခတ္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔ကား အင္မတန္ ႀကိဳးစားမွ စာလာေပလာ အတုိင္း ပီႏုိင္၏၊ ထုိသုိ႔ မပီေစကာမူ ရွင္သာမေဏဟု ၀န္ခံ၍ ဆုိင္ရာက်င့္၀တ္မ်ားကုိ က်င့္တတ္လွ်င္ အျပစ္ကင္းဖြယ္ ကုသုိလ္ ရဖြယ္ ရွိပါေသး၏၊ ယခုေသာ္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရွင္က်င့္၀တ္ကုိ နားလည္သူမ်ား နည္းပါး, က်င့္သူက သာ၍ ရွားေတာ့၏၊ ဤကိစၥကုိ တုိင္းသူျပည္သားတုိ႔ နားလည္ေအာင္ စီမံၿပီးလွ်င္ မူလတန္းပညာ ေလာက္ကုိ (အနည္းငယ္) သင္ၿပီး၍ ေကာင္းစြာေနထုိင္တတ္မွသာ ရွင္သာမေဏျပဳေစသင့္ၾကပါသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၁) သားရွင္ျပဳ လွဴဒါန္းၾကပံု

သားရွင္ျပဳ လွဴဒါန္းၾကပံု

ဘုန္းႀကီး၀ါဒမွာ “ေန႔စဥ္စိတ္ေကာင္း ထား၍ ေန႔စဥ္ ဒါန၀တ္ႏွင့္ကုိယ္က်င့္ သီလ ေကာင္းျခင္းကုိသာ အရာရာ၀ယ္ သာယာေအးျမလ်က္ ေနာက္ဘ၀၌ မုခ်ဂတိေကာင္းေၾကာင္း အလုပ္ျဖစ္၏”ဟု ယူဆပါသည္၊ တစ္ရံတစ္ခါ ပကာသနမ်ားစြာျဖင့္ ဒါနအႀကီးအက်ယ္ျပဳမႈမ်ားကုိ အႏွစ္အသားဟု မမွတ္ထင္သည့္အျပင္ လူအမ်ား၏ ကုိယ္က်င့္ ပ်က္ေၾကာင္း, ရဟန္းေတာ္မ်ား အလုပ္ ပ်က္ေၾကာင္း ဟုသာ ထင္ပါသည္။

          ရွင္းျပဦးအံ့… သားရွင္ျပဳကိစၥ၌ ဂုဏ္အသေရရွိ လူႀကီး လူေကာင္းတုိ႔ကား ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ အစာကုိ စားေနက် ျဖစ္၏၊ သူက ဖိတ္လုိ႔သာ အားနာ၍ (မသြားမေကာင္းသျဖင့္) သြားရသည္၊ အိမ္မွာ အလုပ္ကိစၥ တန္းလန္းႏွင့္ မအားၾက၊ ေကၽြးေမြးရာ၌ ကုန္ေသာေငြလည္း မနည္းလွ၊ စားရသူတုိ႔ကလည္း အားနာပါးနာ ႏွင့္ မလႊဲသာ၍ လာၾကရာ၀ယ္ အဘယ္မွာ ကုသုိလ္ထုပ္ႀကီး ရႏုိင္ပါ မည္နည္း၊ ထုိအေပၚမွာ ဂုဏ္ေဖာ္ခ်င္ေသာ စိတ္ေကာက္ကေလးက (ပကာသန, အကုသုိလ္ ေလာဘစိတ္ကေလးက) ပါလုိက္ေခ် ေသး၏။

ပဌာန္း ေဒသနာေတာ္ မွ သိမွတ္ဖြယ္ရာမ်ား

ပ႒ာန္းကို ေျပာမယ္ဆိုရင္ အဘိဓမၼာ (၇)က်မ္းလံုးကိုလဲ နည္းနည္းစိစစ္ရမယ္ ၊ သတၱ သတၱာယ (၇) ခုကိုလဲ နည္းနည္းေတာ႔ ေရးဥိးမွ ေကာင္းမယ္ ။
ပ႒ာန္းကို စျပီးဆင္ျခင္တဲ႔ သမိုင္းေလးရယ္ ၊ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ႔ ျဖစ္စဥ္ေလးေတြရယ္ ပါ သိရေတာ႔ ပိုေကာင္းပါမယ္။ ျမတ္စြာဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခု၊ ကဆုန္လျပည့္ေန႔၌ သဗၺညဳ ျမတ္စြာဘုရား အျဖစ္ ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ -
(က) ပလႅကၤသတၱာဟ ။ ။ ဘုရားျဖစ္တဲ႔ ေနရာ (ပလႅင္)ထက္မွာပဲ ကဆုန္လျပည္႔ေက်ာ္ ( ၁ ) ရက္ေန႔မွ (၇) ရက္ေန႔အထိ မလႈပ္မရွား ဆက္ျပီး သီတင္းသံုးေတာ္မူပါတယ္ ။ ပထမေန႔ ၊ ေန႔အခါမွာ ဖလသမာပတ္ ၀င္စားျပီး ေနပါတယ္ ။ညအခါမွာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ တရားေတာ္ၾကီးကို အႏုလံု ၊ ပဋိလံု သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေတာ္မူပါတယ္။ ” ယဒါဟေ၀ …” စေသာ ဥဒါန္း(၃) ဂါထာကို အသံမထြက္ဘဲ စိတ္ထဲမွ က်ဴးရင္႔ေတာ္မူပါတယ္။ (သတၱာဟ-၇-ရက္ )
(ခ) အနိမိသ သတၱာဟ။ ။ ေဗာဓိပင္ရဲ.အနီး အေရွ.ေျမာက္ ယြန္းယြန္း ၁၄-လံအကြာ ေနရာမွာ ကဆုန္လျပည္႔ေက်ာ္ (၈) ရက္ေန႔မွ (၁၄) ရက္ေန႔အထိ ၇-ရက္ ထပ္မံသီတင္းသံုးေတာ္မူပါတယ္ ။ ” ငါသည္ ပါရမီမ်ားျဖည္႔ခဲ႔ေသာေၾကာင္႕ ဤပလႅင္ထက္မွာ မာရ္ (၅)ပါးကိုေအာင္ျမင္ျပီး ဘုရားျဖစ္ခဲ႔ျပီ တကား ” ဟုဆင္ျခင္ကာ ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔မတ္မတ္ ရပ္ေနေတာ္မူကာ အပရာဇိတ ပလႅင္ကို မမွိတ္ေသာ မ်က္စိျဖင္႔ (၇)ရက္လံုးၾကည္႔ရႈ၀မ္း ေျမာက္ေနေတာ္မူသည္ ။[ အ = မ ၊ နိမိသ = မ်က္စိမွိတ္သည္ , အနိမိသ = မ်က္စိမမွိတ္ဘဲ ]