သို႔ေသာ္ ၾကည္ႏူးရသည့္အခါထက္ စိတ္ထိခိုက္ရသည့္အခါက ပိုမ်ားပါသည္။
တစ္ခုေသာ တစ္ေထာင္ဘုရားမ်ားကို ဖူးေမွ်ာ္ၾကည့္ရာ ဘုရားရုပ္ပြားဟူ၍ပင္
မသိႏုိင္ေတာ့။ ဘာရုပ္ေတြပါလိမ့္ဟု ေတြးေတာယူရသည္အထိ ပံုေတြကပ်က္စီးေနသည္။
အမုိးအကာ မပါသျဖင့္ မိုးရြာေတာ့စို၊ ေနပူေတာ့ေျခာက္ႏွင့္
ရုပ္ပြားမ်ားမွာ မဲေျခာက္ျပီး ပ်က္စီးေနသည္။
ဘုရားတည္ဖုိ႔အတြက္ အလွဴရွင္ရွာရန္ လြယ္ကူေသာ္လည္း
ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖုိ႔ အလွဴရွင္ရွာရန္ကား
မလြယ္ကူေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ေထာင္ရုပ္ပြါးမ်ားကို ေတာထဲတြင္ ဒီအတုိင္း
ပစ္ထားရာ ျမက္ပင္မ်ား၊ ခ်ံဳပုတ္မ်ားက ရုပ္ပြားမ်ားကို ဖံုးလႊမ္းေနေပသည္။
တစ္ေထာင္ရုပ္ပြားမ်ား ခႏီၱပါရမီကို ျဖည့္ဆည္းရင္း ခ်ံဳပုတ္ေတြေအာက္တြင္
စံေနၾကရရွာသည္။ ေနာက္ငါးႏွစ္ခန္႔ၾကာလွ်င္ ထုိရုပ္ပြားမ်ား
အားလံုးပ်က္စီးျပီး ေျမၾကီးျဖစ္ရေပေတာ့မည္။ ရဟန္းမုိ႔ မ်က္ရည္မက်ေသာ္လည္း
ႏွလံုးသားထဲမွာကား ငိုမိေနပါျပီ။
တစ္ဆူကိုငါးသိန္း၊ အဆူတစ္ရာဆုိလွ်င္ သိန္းငါးရာ၊
အဆူတစ္ေထာင္ဆုိလွွ်င္ သိန္းငါးေထာင္ ဗုဒၶဘာသာတုိ႔၏ ေခြ်းနည္းစာ
သိန္းငါးေထာင္သည္ ခ်ံဳပုတ္မ်ား၊ ျမက္ပင္မ်ားေအာက္မွာပင္ ကုန္ဆံုးခဲ့ရျပီ။
ေရႊဘိုျမိဳ႕သို႔ တရားေဟာၾကြစဥ္က မိဘမဲ့ပရဟိတေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းသို႔
သြားေရာက္လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ထုိေက်ာင္းကို တည္ေထာင္ဖြင့္လွစ္သူမွာ
စာေရးဆရာၾကီး ဦးသန္းထြန္း(ေရႊဘို)ပင္ျဖစ္သည္။ ဆရာၾကီး၏
ပရဟိတေက်ာင္းၾကီးမွာ က်ယ္၀န္းေသာ္လည္း ကေလးငယ္(၃၀)သာ ရွိသည္။ သံုးရာခန္႔
လက္ခံႏုိင္ေအာင္ က်ယ္၀န္းလ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ သံုးဆယ္သာ လက္ခံရသနည္းဟု
ေမးျမန္းၾကည့္ရာ ဆရာၾကီးက -
“လက္ခံခ်င္တာေပါ့ဘုရား၊ ေကြ်းစရာမရွိလုိ႔ ဒီေလာက္ပဲ လက္ခံရတာပါ။
ဆရာေတာ္သိတဲ့အတုိင္းပဲ ဗုဒၶဘာသာအမ်ားစုဟာ အခုလို လူမူေရးကိစၥေတြမွာ
လွဴဒါန္းရေကာင္းမွန္း သိပ္ျပီး မသိၾကေသးဘူးဘုရား။ ေတာင္ေပၚေဒသက
မိဘမဲ့တုိင္းရင္းသားကေလးေတြ အမ်ားၾကီးလာအပ္ၾကတယ္။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းက
ေကြ်းစရာမရွိေတာ့ လက္မခံႏုိင္ဘူး”
“ဘာသာျခား ပရိဟတေက်ာင္းေတဓြကေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လာလာ
ေကြ်းႏုိင္တယ္။ ဒီေတာ့ တပည့္ေတာ္တုိ႔ဗုဒၵဘာသာ တုိင္းရင္းသား ကေလးေတြဟာ
တျခားဘာသာျခားေတြပဲ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာေပါ့။ ဘာသာျခားသူေ႒းေတြက
သူတုိ႔ဘာသာအတြက္ တကယ္ေက်းဇူးမ်ားမယ့္ေနရာကို ေရြးလွဴတတ္ၾကတယ္ဘုရား။
တပည့္ေတာ္တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာသူေဌးအမ်ားစုကေတာ့ ေက်းဇူးမ်ားမယ့္ေနရာကို
ေရြးလွဴတတ္တဲ့အေလ့အထ သိပ္မရွိၾကေသးဘူးဘုရား”
ခ်ံဳပုတ္ထဲ၊ ျမက္ထဲတြင္ အလကားျဖစ္သြားမည့္ သိန္းေပါင္း
ငါးေထာင္ထဲမွွ သိန္းေပါင္းငါးရာေလာက္ကို ထုကဲ့သို႔ေသာ ဓဗုဒၶဘာသာ
ပရဟိတေက်ာင္းမ်ားသို႔ လွဴဒါန္းၾကမည္ဆုိလွ်င္ တုိင္းရင္းသား
ရင္ေသြးငယ္မ်ား ဘာသာျခားဘ၀သို႔ ေရာက္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ ဒါန၊ သီလ၊
ဘာ၀နာသံုးပါးလံုးသည္ ဗုဒၶခ်မွတ္ခဲ့ေသာ ၀ိမုတၱိလမ္းစဥ္မ်ားျဖစ္သည္။
၀ိမုတၱိ - လြတ္ေျမာက္ျခင္းဟူသည္ ခႏၶာမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။
ခႏၶာဟူသည္ အက်ိဳးတရားျဖစ္၏။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ စေသာ
အေၾကာင္းတရားမ်ားေၾကာင့္ ဤခႏၶာသည္ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းျဖစ္၏။ အက်ိဳးတရားကို
မလုိခ်င္လွ်င္ အေၾကာင္းတရားကို အရင္သတ္ရ၏။ ထုိတြင္ ဒါနကုသိုလ္သည္
ေလာဘဦးစီးေသာ ကိေလသာမ်ားကို ပါးေအာင္၊ နည္းေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိ၏။
သီလကုသိုလ္သည္ ေဒါသဦးစီးေသာ ကိေလသာမ်ားကိုပါးေအာင္ နည္းေအာင္
ျပဳလုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိ၏။ ဘာ၀နာသည္ ေမာဟ ဦးေဆာင္ေသာ ကိေလသာမ်ားကို
ပါးေအာင္နည္းေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိ၏။ ထုိကဲ့သို႔ေသာ အသိတရားမ်ားကို
ဓမၼမ်ားက ေပးနုိင္စြမ္းရွိ၏။ ရာဇျဂိဳလ္မွ မဟာဓနသူေဌးၾကီးသည္ သူ႔သားအား
ထုိဓမၼအေမြေပးရန္ သတိမရခဲ့ေပ။ ဘုရားရွင္ထံတြင္ တစ္ၾကိမ္ခန္႔တရားနာရုံႏွင့္
ထုိအသိမ်ားကို အျပည့္အ၀ရႏုိင္၏။ သူတို႔ျမိဳ႕တြင္ ဘုရားရွင္သည္
ညစဥ္တရားေဟာေန၏။ သို႔ေသာ္ သူ႔သားအားတစ္ၾကိမ္မွ် တရားနာရန္မတုိက္တြန္းခဲ့။
ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ယခုလုိဇရပ္ေပၚတြင္ သူေတာင္းစားဘ၀ႏွင့္
ေရာက္လာရျခင္းျဖစ္သည္။ သာ၀တၳိျမိဳ႕မွ အနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးကား
သားသမီးအားလံုးကိုသာမက ကာေမသုကံကို လက္ရဲဇက္ရဲ က်ဴးလြန္ေနေသာ
တူတစ္ေယာက္ကိုပင္ ဓမၼအေမြရေအာင္ေပးျပီး နိဗၺာန္အေရာက္ပို႔ခဲ့သည္။
အနာထပိဏ္တြင္ သားသမီးေလးေယာက္ရွိ၏။ သမီးအၾကီးႏွစ္ေယာက္သည္
ေသာတာပန္။ အငယ္ဆံုးသမီးေလး သုမနကား သကဒါဂါမ္၊ သားဆုိးသားမုိက္
အရက္သမားေမာင္ကာဠကိုပင္ ေငြတစ္ေထာင္ေပးျပီး ဘုရားရွင္၏
တရားကိုနာယူေစျခင္းျဖင့္ ေသာတာပန္တည္ေစခဲ့သည္။ ယခုလည္း ေခမအမည္ရွိ
သူ၏တူတစ္ေယာက္သည္ သူတပါး၏မယားမ်ား၊ သမီးပ်ိဳမ်ားႏွင့္ ေဖာက္ျပားလ်က္
ရွိသည္။ ေခမ၏ေရွးဆုေတာင္းေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ သူ႔ကိုျမင္ရလွ်င္
ဣေျႏၵပ်က္ေလာက္ေအာင္ ငမ္းငမ္းတက္ျဖစ္ၾက၏။
သူတစ္ပါးလင္မယားႏွင့္ ညအခါ သြားေရာက္ေပ်ာ္ပါးေလ့ရွိသည္။
မင္းခ်င္းတုိ႔က ဖမ္းမိေသာအခါ မင္းၾကီးထံပို႔သၾက၏။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္
အနာထပိဏ္သူေဌးၾကီး၏ မ်က္ႏွာကိုေထာက္ျပီး အျပစ္မေဘးဘဲ ျပန္လႊတ္လုိက္၏။
လႊတ္ျပီး မၾကာမီမွာပင္ သူတစ္ပါးမယားႏွင့္ ေပ်ာ္ပါးျပန္ရာ ထပ္မိသျဖင့္
ဘုရင့္ထံထပ္ေရာက္ျပန္၏။ မင္းၾကီးကလည္း အနာထပိဏ္ကို အားနာသျဖင့္
ျပန္လႊတ္ေပး၏။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သူေဌးၾကီးသည္ တူျဖစ္သူကို သူကိုယ္တုိင္
ဘုရားရွင္ထံေခၚသြားျပီး တရားနာေစသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဖာ္ျပပါ
အဓိပၸာယ္ရွိေသာ ႏွစ္ဂါထာကို ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။
ေမတၱာရွင္(ေရႊျပည္သာ) “လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္” စာအုပ္မွ ျပန္လည္ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။
